آنجا که پرده پوشی عفو کریم توست

روز چهاردهم رسید. روز « أَللّـهُمَّ لا تُؤاخِـذْنی فیهِ بِالْعَـثَراتِ وَ أَقِـلْنی فیهِ مِنَ الْخَطـایا وَ الْهَـفَواتِ....»: خدایا مرا مؤاخذه نکن در ایـن روز به لغزش ها و درگذر از من در آن از خطاها و بیهودگیها...»

این پرونده خبرآنلاین، پیشکشی ست به مناسبت روز چهاردهم « ماهِ » خواندن «او».

اگر بنا باشد که خداوند به عدل رفتار کند،
اگر از بندگان، به عدل، حساب بکشد،
اگر انسان را طبق آنچه کرده است، مؤاخذه کند و کرم و عفوی در کار نباشد،

اگر فضل خدا، دستمان را نگیرد... اوضاع، بسی وخیم است. چراکه ما، لغزشکاریم و اهل گناه. روزی به تعداد زیاد نافرمانی خدا می کنیم. اگر ما را نسبت به آنها مؤاخذه کنند، کار بسی دشوار است.

آنچه مایه امیدواری است، «فضل» خداست، و اینکه، خداوند، مهربان و بخشنده و بخشاینده است، جواد و کریم است. وگرنه باید همه را عذاب کند، عذابی سخت.

| قرآن کریم:
«اگر خداوند، بندگان را نسبت به ستمهایشان مؤاخذه می کرد، هیچ جنبنده ای را روی زمین باقی نمی گذاشت، لکن تا «اجل» و فرصتی معین، آنان را تأخیر می اندازد.»[نحل، آیه ۶۱.]

باز، از قول خدای متعال بشنویم:

«خدای تو، آمرزنده و مهربان است، اگر خداوند، مردم را به آنچه در این جهان مرتکب می شوند، مؤاخذه کند نسبت به عذاب آنان را در همین دنیا، شتاب می ورزد، لیکن برای مردم، موعدی قرار داده که اگر آن موعد برسد، مردم فرارگاهی نخواهد یافت»[کهف، آیه ۵۸.]

| حافظ:

زانجا که پرده پوشی عفو کریم توست
بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار

آنجا که پرده پوشی عفو کریم توست

راستی، اگر بنا باشد که خداوند، در محاسبه عمل مردم در آخرت، و نیز در همین دنیا، جود و کرم و بزرگواری خود را کنار بنهد و با مقیاس دقیق «عدل» رفتار کند، چگونه می توان از عذاب خداوند رست؟

با این همه گناه و نافرمانی، با این همه نیّت های آلوده و ریاها و تزویرها، برای خوشایند مردم کار کردن ها، شهرت طلبی ها، نام جویی ها، غرورها و تکبّرها، باطل پرستی ها، غیبت ها و سوءظن ها...

وای... که چه محشری است!...

| ملک‌الشعرای بهار:
گر حکم شود که مست گیرند
در شهر، هر آنکه هست گیرند

این است که در نخستین خواسته امروزمان، از پروردگار خواسته ایم که ما را به خاطر خطاها و اشتباهات و لغزشها، مؤاخذه نکند وگرنه از چنگ عذاب الهی نمی توان رستن!...

کسی، دقتی فراوان داشت که واجبات را انجام دهد و از محرّمات، پرهیز کند و پیش خود می اندیشید که بی گناه است، بنابراین او را از محاسبه به عدل، چه باک؟

از این رو، در دعای قنوتی که داریم، به جای جمله «أللّهُمَّ عامِلْنی بِفَضلِکَ وَلاتُعامِلْنی بِعَدلِک»، خدایا با من، به فضلت رفتار کن، نه به عدلت»، می گفت: «خدایا!... با من به عدلت رفتار کن...»

روزی خواب دید که محشر است و قیامت و «محاسبه» و چنان از اعمال ریز و درشتش حساب کشیدند و چنان «عدل» را مقیاس قرار دادند که در آخر حساب، جهنّمی و اهل دوزخ از آب درآمد! وحشت زده از خواب پرید و با عذرخواهی از پروردگار نسبت به آنگونه دعا و از آن غرور، مجدّداً دعای وارده را مثل دیگران خواند، که:

«خدایا با من، با فضل و کرم خویش، رفتار و معامله کن، نه با عدالت و دادت».

آنجا که پرده پوشی عفو کریم توست

خطاپوشی و عذرپذیری خدا

گفتیم که بار گناهمان سنگین است و راه، دور و دراز

و توان به دوش کشیدن این همه بار، اندک. پس، باید از خدا خواست تا توبه ها را بپذیرد، تا بارمان سبک شود تا برای طیران، سبک بال شویم و برای ادامه راه، «امیدوار».

خداوند، «تواب» و توبه پذیر و خطاپوش است، عذر را قبول می کند و تقاضای بخشش را می پذیرد.

خداوند، اهل «عفو» و آمرزنده و مهربان است. بندگانش را دوست می دارد و به هدایتشان علاقه مند است.

اگر او نبخشاید، پس که ببخشاید؟ اگر او براند، پس که بپذیرد؟ اگر او رد کند، به سوی که باید روی آورد؟

اگر بیامرزد، چیزی از او کم نمی شود و اگر معذرت خواهی را بپذیرد، بر ما منّت نهاده است.

این است که در خواسته دوم خود در دعای امروز، خواسته ایم که عذرخواهیمان را قبول کند. چون خداوند، «مقیل العثرات» و «قابلُ التّوبات» است، توبه را می پذیرد.

«مجیبُ الدّعوات» است، دعاها را اجابت می کند.

«غافرُ الخطیئات» است، خطاها و گناهان را می بخشاید.

«غفّار الذّنوب» است، گناهان را می آمرزد.

«ستارالعیوب» است عیب ها را می پوشاند.

خواسته ایم که نسبت به گناهان، نافرمانی ها، لغزش ها و خطاهایمان، که به پوزش ایستاده ایم، «اقاله» داشته باشد و پوزش ما را پذیرا باشد.

شرح دعای روز چهاردهم ماه مبارک رمضان به قلم استاد جواد محدثی

آنجا که پرده پوشی عفو کریم توست

/6262

کد خبر 1509019

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 3 =