به گزارش خبرآنلاین به نقل از همشهری، در این گزارش آمده است:
تفاوت بنیادین زیرساختهای نظامی: خلاف ونزوئلا که ارتش آن در جریان عملیات ربودن مادورو دچار فروپاشی و تزلزل بود، ایران دارای یک ساختار نظامی گسترده با بیش از یک میلیون نیروی فعال و ذخیره است. تجربه درگیری ژوئن ۲۰۲۵ با اسرائیل (رژیم صهیونیستی) نشان داد که حتی حملات سنگین به تاسیسات هستهای و ترور فرماندهان نیز نتوانسته ثبات این کشور را متزلزل کند.
حمایت راهبردی روسیه و چین: ایران برای این دو قدرت وزنهای بسیار حیاتی است. چین و روسیه برای حفظ ایران، آمادگی ارائه پشتیبانیهای اطلاعاتی، تسلیحات پیشرفته و پوشش سیاسی را دارند.
انسجام ملی در برابر تهاجم خارجی: اگرچه ایران با بحرانهای اقتصادی و برخی اعتراضهای معیشتی روبهروست، اما تاریخ نشان داده که تهاجم خارجی معمولا منجر به اتحاد ملی میشود. خلاف ونزوئلا در ایران هیچ نشانهای از ریزش در بدنه نیروهای مسلح یا تمایل فرماندهان به همکاری با طرف خارجی دیده نمیشود.
پیچیدگی جغرافیایی و شهری: جغرافیای کوهستانی و وسعت مناطق شهری ایران، هرگونه سناریوی مداخله نظامی را با شکستی بسیار سنگینتر از عراق روبهرو خواهد کرد. ایران ساختاری نهادینه شده دارد که ۴ دهه تحریم و جنگ را پشت سر گذاشته است.
17302
نظر شما