به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، هنگام ولادت حسین در شب جمعه، جهت بزرگداشت او، خداوند متعال دستور داد تا فرشتگان مأمور جهنم آتش آنرا بر اهل جهنم خاموش کنند و فرشتگان بهشتی بهشت را بیارایند و حورالعین خود را زینت داده و به دیدار هم روند و دیگر فرشتگان تسبیح و حمد و سپاس خدای را در صف های بهم پیوسته بپا دارند و جبرییل جهت تهنیت و شادباش گفتن به محضر پیامبر اکرم در هزار گروه که هر گروهی یک میلیون فرشته است، فرود آید و به محمد (صلی الله علیه و آله) بگوید:من او را حسین نام نهادم. او را شرورترین شخص زمان او، که سوار بر بدترین چهارپاست به قتل می رساند؛ وای بر قاتل حسین و پیشوای او که دستور قتل را صادر نمود؛ من از کشنده حسین بیزار و او نیز از من بیزار است؛ زیرا در روز قیامت جرمی بالاتر از قتل حسین نیست که با مشرکان در آتش جهنم خواهد شد؛ آتش دوزخ به قاتل حسین مشتاق تر از بهشت به بهشتیان است.
شبی که دوزخ به احترام عشق سرد شد
بنابر روایت دانشجو، در روایات آمده است که در شب جمعه، همزمان با ولادت امام حسین (ع)، فرمان الهی بر دگرگونی عالم صادر شد. به احترام این مولود، آتش بر اهل جهنم خاموش گشت و بهشت را به زیورهای غیبی آراستند. جبرییل با همراهی لشکری بیکران از فرشتگان—هزار گروه که هر یک شامل یک میلیون ملک بود—برای تبریک به پیامبر اکرم (ص) فرود آمد. اما این تهنیت، بوی وحی و پیشگویی عجیبی به همراه داشت: اعلام نام «حسین» و خبر شهادت او به دست شقیترین مردمان.
ماجرای فطرس؛ شفاعتِ نوزاد برای فرشته درگاه الهی
روایت است که «فطرس» فرشتهای بود که در اجرای یکی از اوامر الهی دچار سستی (تَأَنّی) شد؛ به همین سبب، خداوند بالهای او را گرفت و او را در جزیرهای دورافتاده در زمین تبعید کرد. او سالها به عبادت و استغفار مشغول بود تا آنکه شب میلاد حسین بن علی (ع) فرا رسید.
وقتی فطرس دید جبرییل با خیل عظیمی از ملائک به سمت زمین هبوط میکند، پرسید: «امشب چه خبر است؟ آیا قیامت برپا شده؟» جبرییل پاسخ داد: «خداوند به محمد (ص) نوزادی عطا کرده که من برای تبریک به سوی او میروم.» فطرس که میدانست این خاندان نزد خدا آبرو دارند، التماس کرد: «ای جبرییل! مرا نیز با خود ببر، شاید این مولود واسطه توبه من شود.»
لحظهی شفا و بازگشت به عرش:
زمانی که پیامبر (ص) تقاضای فطرس را شنید، به او فرمود: «خود را به این نوزاد بمال و به جایگاهت در آسمان بازگرد.» در روایات آمده است که فطرس بدن خود را به قنداقهی امام حسین (ع) سایید و در همان لحظه بالهایش روییدند. او در حالی که به سمت آسمان پرواز میکرد، این جمله تاریخی را گفت:
«کیست مثل من؟ که من آزادشدهی حسین بن علی (ع) هستم.»
از بیقراریِ مادر تا آرامشِ مهدوی
گزارشهای تاریخی حاکی از آن است که وقتی پیامبر (ص) خبر شهادت ریحانه خود را به حضرت زهرا (ع) داد، اندوهی عمیق قلب بانوی دو عالم را فرا گرفت؛ چنان که آیه ۱۵ سوره احقاف (حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً) در وصف این پیوندِ میان مهر مادری و تقدیر الهی نازل شد. اما آنچه آرامش را به قلب فاطمه (س) بازگرداند، بشارت پیامبر درباره آینده این مسیر بود: «ایمان و امامت از صلب حسین ادامه خواهد یافت تا به مهدی (عج) برسد؛ همان کسی که عیسی بن مریم پشت سر او به نماز خواهد ایستاد.»
محبوبترینِ زمین در چشمِ آسمان
ولادت امام حسین (ع) تنها یک واقعه تاریخی نیست، بلکه تجلی نوری از درخت طوبی است که برای روشن ساختن دو عالم تابید. پیامبر اکرم (ص) در توصیف این منزلت رفیع میفرماید: «هر کس دوست دارد به محبوبترین شخص روی زمین نزد آسمانیان بنگرد، به حسین نگاه کند.» این میلاد، سرآغاز مسیحی است که در آن، خون بر شمشیر پیروز میشود و نام حسین (ع) به عنوان امان اهل زمین و محبوب اهل سماء، تا ابد جاودانه میماند.
نظر شما