مجید جلالی: با این وضعیت نمی توان به تیم امید دل بست/ فوتبال برای عده ای، امتیاز دارد

شما تا چند ماه پیش در فدراسیون فوتبال حضور داشتید، دراین‌باره راهکاری ارائه دادید؟

این یک مصوبه غیرکارشناسی است و زمانی که در فدراسیون بودم، درباره آن صحبت کرده بودم. این مصوبه باید لغو شود. مثلا برای تیم نوجوانان من این‌طوری فکر می‌کنم تیمی که باید پنج سال دیگر در جام جهانی نوجوانان بازی کند، الان 11ساله هست و آن تیم الان باید تشکیل شود. اما این مصوبه فدراسیون فوتبال اصلا به‌هیچ‌وجه چنین چیزی را نه پوشش می‌دهد، نه می‌پذیرد. یعنی ما باید تیم 11، 12، 13، 14 و 15ساله را تیم‌های ملی‌اش را از الان تشکیل بدهیم. حتی در هر رده می‌توانیم شش، هفت تیم داشته باشیم. اما آن مصوبه هم بیشتر به خاطر کمبود منابع مالی است. ما این مشکل را باید به هر حال حل کنیم. تیم امید هم از این قاعده مستثنا نیست؛ یعنی ما از سال 1402 سعی کردیم تیم امید شکل بگیرد، اما به دلایل مختلف و با کارشکنی‌های مختلف انجام نشد، تا سالی که این تیم رویدادی داشت و باید وارد مسابقات می‌شد. آن سال این تیم را تشکیل دادند. این اتفاق خیلی دیر است. ما نیازمند تیمی مثل امید هستیم که برای فوتبال بزرگسالان حکم تیم ب ما باشد و این تیم همواره باید در حال تشکیل و زندگی باشد تا بتواند به ما نسل‌های جدیدی معرفی کرده و به تیم بزرگسالان بفرستد. اگر تیم ملی بزرگسالان میانگین سنی‌اش بالاست، به خاطر این است که هیچ‌وقت به تیم امید بها ندادیم.

شاید فدراسیون فوتبال هم همه وجاهت خودش در میادین بین‌المللی را از تیم بزرگسالان طلب می‌کند، بنابراین توجهی به تیم‌های دیگر مثل تیم امید، تیم‌های پایه، فوتبال زنان و دیگر تیم‌ها ندارد.

این یک دیدگاه غیرتخصصی است که فقط بخواهند قله را ببینند و به دامنه توجهی نداشته باشند. اصلا یک دیدگاه کارشناسی نیست. باید دامنه تقویت شود تا قله پایدار بماند، بنابراین این هرمی است که شما نمی‌توانید فقط نوک هرم را ببینید. این بزرگ‌ترین مشکل ماست. در این راه ما سال‌های سال مربیان زیادی را هم قربانی کردیم و یک مسئله‌ای که باز مشترک است برای سال‌های سال در تیم امید، از مربیان کم‌تجربه استفاده کردیم. مثلا مربیانی که یکی، دوسالی است مربی شده‌اند، آمدند تا هدایت این تیم را برعهده بگیرند. درحالی‌که شرایط صعود این تیم شرایط سختی است، بنابراین ما نیازمند یک نیمکت ترکیبی هستیم؛ هم جوان، هم باتجربه و این می‌تواند در بازی‌های بین‌المللی رقابت‌های سخت انتخابی المپیک که صعود سختی است نیاز به تجربه روی نیمکت داریم، همان‌طور که نیروی جوان هم روی نیمکت نیاز است.

بحث استعدادیابی و مدارس فوتبالی که در تابستان برای صاحبان‌شان از نظر مالی منفعت دارند، برای فوتبال هیچ عایدی ندارد. چرا مدارس فوتبال نتوانستند در شکل‌گیری بازیکنان جوان نقش داشته باشند؟

بله‌ درست می‌گویید، ولی مدارس فوتبال کلا یک بحث دیگری است. یک بحث بسیار درست و عمیق و اینکه چرا نزدیک به 3.5 میلیون بچه در مدارس فوتبال و آکادمی‌ها هستند ولی بازیکنانی از آن درنمی‌آید. این یک بحث باید جداگانه و دقیق بررسی شود و نیاز دارد عمیقا بررسی شود که این نیروی فعالی که در این مدارس فوتبال هستند چرا نمی‌توانند خروجی داشته باشند. نگاه فدراسیون کلا در زمینه‌های تخصصی نیست و بیشتر اداری و اجرائی است. به‌ همین‌ دلیل است که فوتبال ما در مسیر پیشرفت قرار ندارد متأسفانه و می‌توانم بگویم الان کاملا در مسیر نزول هستیم. اگر به دو سال قبل نگاه کنید، ما در حوزه‌های مختلف، از ساحلی بگیرید تا زنان‌ تا فوتسال‌ تا تیم‌های باشگاهی تا تیم‌های پایه و تیم ملی، در مسیر صعود نیستند. حتی خیلی از آنها مسیر نزولی را طی می‌کنند. ما در آینده این چالش را به‌مراتب بیشتر خواهیم داشت؛ چون نگاه ما به فوتبال یک نگاه تخصصی نیست، یک نگاه صرفا اداری و اجرائی است. حتی مصوبه‌هایی که داریم و تصمیماتی که گرفته می‌شود، حتی در انتخاب مربی، نگاه تخصصی نیست و برای داشتن نگاه تخصصی خیلی برای آن اعتباری قائل نیستند.

دنبال افراد متخصص هم نمی‌رویم.

بله، به همین دلیل است که ما نمی‌توانیم از فوتبال‌مان انتظار پیشرفت داشته باشیم.

پس با این حساب باز هم به تیم امید، امیدی نیست که به المپیک صعود کند؟

نه‌تنها تیم امید، حتی به بقیه تیم‌ها. به‌مرور می‌بینید حتی حوزه زنان درواقع یک بخش خیلی جوان و نوپایی است و ما در این حوزه باید با یک برنامه‌ریزی خوب خیلی سریع پیشرفت کنیم و تبدیل به یک تیم خوب شویم. چون این برنامه را نداریم و تصمیمات‌مان، تصمیم‌های تخصصی نیست؛ در تمام حوزه‌های فوتبال مثل زنان یا ساحلی. مثلا ما ساحلی یک زمانی تا فینال جهان هم رفتیم‌ ولی دیگر نخواهیم رفت. یا باشگاهی را شما می‌بینید، چند سال است که ما در آسیا عنوان کسب نکرده‌ایم و فعلا این اتفاق نخواهد افتاد، چون مسیری را که می‌رویم، نه‌تنها مسیر پیشرفت نیست، بلکه مسیر نزول است؛ چون تصمیمات و نگرش‌مان، دیدگاه و اقدامات‌مان هیچ‌کدام تخصصی نیست.

درواقع فوتبال‌مان مسیر سقوط آزاد را در پیش گرفته است؟

بله، فقط فوتبال هست که در کنار آن یک‌سری امتیازات غیرفوتبالی وجود دارد در پسِ فوتبال که فوتبال باید باشد تا آن امتیازات هم باشد. اما فوتبال برای پیشرفتِ فوتبال انجام نمی‌شود.

17302