به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، وقتی فشارها زیاد میشوند و آینده کمی مبهم به نظر میرسد، آدمها معمولاً یک سؤال مشترک در ذهن دارند: چطور میشود دوام آورد و از حرکت نایستاد؟
بنابر روایت فارس، تجربه نشان داده در همین مقطعهاست که تفاوتها شکل میگیرد؛ بعضی فرسوده میشوند و بعضی دیگر یاد میگیرند چطور خودشان را، رابطههایشان را و کارشان را حفظ کنند.
این تفاوت از همین نقطه شروع میشود؛ از تابآوری بهعنوان یک مهارت انسانی، نه یک شعار. از نقش مدیران، خانوادهها و شبکههای حمایتی در سبکتر کردن بار روانی، و از اینکه چگونه میشود حتی در شرایط سخت، با گفتوگو، همدلی و همراهی ادامه داد یا اگر لازم شد، محترمانه و حرفهای جدا شددکتر «مجید ایرانشاهی» مشاور منابع انسانی در این باره برایمان میگوید.
رفتارهای افراد در شرایط ویژه
وقتی فضا دو قطبی میشود و افراد در زمینهٔ گفتوگو با هم دچار چالش میشوند، یا حتی بدتر از آن، اگر در پلهٔ بالاتر کار به خشونتورزی کشیده شود، بار روانی ناشی از آن بر همه تحمیل میشود.
وقتی در کسبوکار یا خانواده، شرایطی به وجود میآید که افراد در حال تجربهٔ غم یا زندگی در ابهام هستند، از نظر روانی باید بتوانند خود را کنترل کنند.
در واقع افرادی برنده میشوند و بقا پیدا میکنند که اصطلاحاً تابآوری دارند.به گفتهٔ ایرانشاهی در شرایط ویژه میتوان سه حالت را متصور بود: اول تابآوری، بعد بقای افراد و در نهایت خداحافظی.»
حالت ایدهآل، تابآوری است
تابآوری از مدیر کسبوکار شروع میشود، سپس به مدیران و بعد به نیروها منتقل میشود. در خانوادهها هم میتوان این رویکرد را به کار بست. یعنی تابآوری خود را با ایجاد شبکهها تقویت کنیم تا بتوانیم بقا پیدا کنیم.به اعتقاد ایرانشاهی، حالت ایدهآل، تابآوری افراد و توانایی تابآوری است که خود باعث بقا میشود.
اما تابآوری چگونه به وجود میآید؟ این مشاور کسبوکار در پاسخ میگوید «تابآوری از بعد روانی، جسمانی، تمرینهای گذشته و شبکههای ارتباطی افراد شکل میگیرد. زمانی که ما در کار تیمی و شبکهای ضعیف عمل میکنیم، طبیعتاً قدرت تابآوری در خودمان و کسبوکارمان کاهش مییابد.»
در لایهٔ مدیران کسبوکار، این موضوع شدیدتر است و در همکاران با شدت کمتری مشاهده میشود.
چگونه تابآوری خود را افزایش دهیم؟
یکی از ضروریات این است که «در شبکههایی قرار بگیریم که همدلی، همدردی و همراهی اطرافیان را داشته باشیم» تا بتوانیم تابآوری خود را افزایش دهیم.
«دوری از اخبار یا کنترلشده شنیدن و دیدن و پیگیری اخبار، و کمتر گفتوگو کردن حول مسائل سیاسی کشور که چالشهای بالاتری دارد» توصیهٔ دیگر ایرانشاهی برای افزایش تابآوری است. چون در حالتهای دوقطبی، تنشها با صحبت در موضوعات سیاسی که معمولاً در کشورمان ترند است، شدیدتر میشود.
در تابآوری، نقش واحدهای منابع انسانی بسیار جدی است که «بتوانند بحث حقوق و دستمزد، مزایا، و روتینهای حمایتی به ویژه حمایت روانی را کنترل کنند.»
به اعتقاد این مشاور کسبوکار «در واقع گفتوگو، شفافیت و صداقت باعث میشود که بقای افراد یا حتی اگر خداحافظی، تعدیل نیرو و جدا شدن اتفاق بیفتد، این اتفاق با حال متناسبتری صورت بگیرد، البته نه حال بهتری.»
اگر تابآوری محقق نشد چه؟
ممکن است هر تلاشی که از دستمان ساخته است، انجام دهیم، اما باز هم نتوانیم مقاومت کنیم. مثلاً ورزش کنیم، تقویت روانی انجام دهیم، شبکهٔ ارتباطی خوبی داشته باشیم، گفتوگو کنیم و...؛ اما تمام اینها هم کارساز نیفتد.در این مرحله، لازم است که در کسبوکارها به این سمت برویم که بهطور منطقی از محیط کار خود جدا شویم.
آداب جدا شدن از محیط کار را رعایت کنیم
اگر به هر دلیلی حس میکنیم دیگر توان ادامه دادن را نداریم یا سطح تنشها در محیط کاریمان بالا رفته و شدت گرفته است، لازم است آداب چگونه جدا شدن را هم بدانیم.
در واقع، اگر در فضای کسبوکاری هستیم که دیدگاههای ما با آن فاصلهٔ زیادی دارد یا فشارهای بیش از حدی را به ما وارد میکند یا به هر دلیل دیگری در توانش نیست که ما را حفظ کند، باید بتوانیم بهطور حرفهای از همدیگر جدا شویم (در گزارش بعدی به طور مفصل به این مهارت میپردازیم.)
داشتن رفتار مناسب در لحظات بحران، نیازمند آموزش و کسب مهارت است. اما چون غالب ما چنین آموزشی ندیدهایم، طبیعتاً در بحرانهای کاری ممکن است نتوانیم رفتار منطقی داشته باشیم.
در کنار هم، با امید، میتوان رشد کرد
به گفتهٔ ایرانشاهی «یکی دیگر از وظایف مدیر کسبوکار (یا در خانوادهها، بزرگتر خانه) این است که از بحثهای سیاسی جلوگیری کند. چون وقتی فضا دوقطبی میشود، شدت برخورد باعث افزایش دلخوریها و تنشها میشود و تابآوری کاهش مییابد.»
به هر حال، یا باید ادامه دهیم، یا از محیط کارمان جدا شویم، یا با نارضایتی درجا بزنیم؛ «بهترین راه این است که ابتدا یاد بگیریم تاب بیاوریم و اگر نتوانستیم با محیط کنار بیاییم، گفتوگو کنیم و بهطور حرفهای خداحافظی کنیم تا بقای خود را حفظ کنیم.»
واقعیت این است که علیرغم سختیها و فشارها، «با کنار هم قرار گرفتن و همراهی میتوان مسیر را رو به جلو پیمود و متوقف نشد. بلکه امیدوار بود برای بهتر شدن، هر کس در حد تلاش خودش. چون خوشحالی و رشد، یک امر جمعی است.»
نظر شما