به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، نخستین تجربه جدی شهر تهران در ساخت پارک و فضای عمومی، درست یک قرن پیش و در سال ۱۳۰۳ خورشیدی رقم خورد؛ زمانی که تهران هنوز چهرهای آشفته، بیسامان و فاقد فضاهای شهری برای تفریح عمومی داشت. محمدعلی صفاری، معاون وقت بلدیه، که خود از مجریان این پروژه بود، بیش از چهار دهه بعد در یادداشتی تاریخی، روایت شکلگیری اولین باغچههای تهران را ثبت کرد؛ روایتی که تصویری زنده از تهرانِ آغاز قرن چهاردهم خورشیدی به دست میدهد.
به دستور ریاست وزرا، رضاخان، بلدیه مأمور شد در میدان توپخانه ـ قلب اداری و نظامی شهر ـ باغچهای عمومی ایجاد کند. جایی که پیشتر تلی از خاکروبه، کانالهای رهاشده فاضلاب و بناهای مخروبه بود و شبها جان عابران را تهدید میکرد. با استفاده از امکانات ارتش، گاریها، رفتگران و نظمی سختگیرانه، تنها در ده روز میدان تسطیح شد، باغچهبندی و نردهکشی انجام گرفت و برای نخستین بار، موسیقی نظامی در فضای عمومی شهر نواخته شد؛ اتفاقی که تحسین مردم و حتی مستشاران خارجی را برانگیخت.
پس از این موفقیت، بلدیه تصمیم گرفت جنوب شهر را نیز دگرگون کند. قبرستان متروک «سرقبرآقا» که به کانون آلودگی، ناامنی و وحشت بدل شده بود، هدف بعدی بود. اینبار اما واکنش مردم خشن و همراه با مقاومت بود. با گفتوگو و جلب اعتماد معتمد محل، حاج شیخ عبدالحسین خرازی، سوءتفاهمها برطرف شد و پروژه با مشارکت مردم ادامه یافت. در کمتر از پانزده روز، قبرستان متروک به باغی سرسبز با درخت، گل، آب قنات و نرده بدل شد.
این باغ به پیشنهاد همان روحانی خوشذوق «باغ فردوس» نام گرفت؛ نمادی از آشتی سنت و تجدد در تهران قدیم.
متن کامل این روایت را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما