به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مدرسه موسیقی وزیری، که به همت کلنل علینقی وزیری در سال ۱۳۰۲ تأسیس شد، یکی از مهمترین نهادهای شکلدهنده به موسیقی نوین ایران در دوران معاصر است؛ مدرسهای که از دل آن چهرههایی چون ابوالحسن صبا، روحالله خالقی و عبدالعلی وزیری برخاستند و مسیر موسیقی ایرانی را دگرگون کردند. عبدالعلی وزیری (۱۳۶۸-۱۲۸۶)، خواننده برجسته موسیقی اصیل ایرانی و پرورشدهنده شاگردانی چون دلکش و شهرام ناظری، از دهسالگی زیر نظر برادرش آموزش دید و پس از فراگیری تار، به آواز روی آورد و به یکی از چهرههای شاخص این عرصه بدل شد.
در گفتوگویی مفصل که اوایل اسفند ۱۳۵۶ با سعید ویسزاده، خبرنگار روزنامه اطلاعات، انجام شد، وزیری از دلایل کمکاری خود و وضعیت موسیقی ایرانی سخن گفت. او با اشاره به درگذشت یاران دیرینش، بهویژه روحالله خالقی و ابوالحسن صبا، کاهش فعالیت خود را طبیعی دانست و تأکید کرد که زمان، زمانِ میدانداری نسل جوان است. با این حال، از نابسامانی فضای موسیقی، نبود ارکسترهای منسجم، فقدان مدیریت هنری صاحبصلاحیت و کاهش حمایتهای نهادی انتقاد کرد و وضعیت امروز را در قیاس با گذشته آشفتهتر دانست.
وزیری در بخش مهمی از گفتوگو به مسئله ردیف موسیقی ایرانی پرداخت و آن را «الفبای موسیقی» دانست؛ ابزاری برای آفرینش، نه قفسی محدودکننده. به باور او، همانگونه که دانستن الفبا شرط لازم نویسندگی است اما کافی نیست، ردیف نیز مقدمه خلاقیت موسیقایی است، نه نقطه پایان آن. او تأکید کرد که در موسیقی ایرانی، محتوا و احساس بر شکل تقدم دارد و تنوع ردیفها خود نشانهای از گستردگی بیان موسیقایی در فرهنگ ایران است.
در پایان، وزیری با نگاهی امیدوارانه از امکان تلفیق شعر نو با موسیقی ایرانی، تجربه شخصی خود در این زمینه و سابقه گروهخوانی در سنت موسیقایی ایران سخن گفت و نقش زمان را در حل این چالشها تعیینکننده دانست.
متن کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما