به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، به مناسبت ماه ضیافت الهی، هر روز با یک حکمت ناب از کلام امیرالمؤمنین علیهالسلام و شرح حجتالاسلام والمسلمین جواد محدثی کنار سفرههای افطار با شما فرهیختگان خواهیم بود.
امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) در حکمت ۱۳۵ نهجالبلاغه، به چهار حقیقت زیبا و کارآمد برای زندگی اشاره میکنند. ایشان میفرمایند:
قَالَ (علیه السلام): مَنْ أُعْطِیَ أَرْبَعاً لَمْ یُحْرَمْ أَرْبَعاً؛ مَنْ أُعْطِیَ الدُّعَاءَ لَمْ یُحْرَمِ الْإِجَابَةَ، وَ مَنْ أُعْطِیَ التَّوْبَةَ لَمْ یُحْرَمِ الْقَبُولَ، وَ مَنْ أُعْطِیَ الِاسْتِغْفَارَ لَمْ یُحْرَمِ الْمَغْفِرَةَ، وَ مَنْ أُعْطِیَ الشُّکْرَ لَمْ یُحْرَمِ الزِّیَادَةَ.
«مَنْ أُعْطِیَ أَرْبَعاً لَمْ یُحْرَمْ أَرْبَعاً»
کسی که چهار چیز به او عطا شود، از چهار چیز محروم نخواهد شد.
این کلام نورانی نشان میدهد که این چهار خصلت و چهار برنامه، اگر موفق به انجام آنها باشیم، جزو عطایا و موهبتهای الهی است. خداوند این توفیقات را مقرر کرده و پیامدهای خوبی نیز برای آنها قرار داده است. باید توفیق داشته باشیم که این چهار خصلت را در خود ایجاد کنیم:
۱. «مَنْ أُعْطِیَ الدُّعَاءَ لَمْ یُحْرَمِ الْإِجَابَةَ»
کسی که توفیق دعا به او عطا شود، از اجابت محروم نمیشود.
خدای متعال در قرآن وعده داده است:
«ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ»
(مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم).
برخی هستند که اصلاً یاد خدا نمیافتند و در مسیر نیاز و دعا قرار نمیگیرند، اما اگر خداوند به کسی توفیق دهد که اهل دعا باشد، بیگمان اجابت را نیز نصیب او خواهد کرد. ماه رمضان، به ویژه شبهای قدر، بهترین فرصت برای بهرهگیری از این نعمت بزرگ است.
۲. «وَ مَنْ أُعْطِیَ التَّوْبَةَ لَمْ یُحْرَمِ الْقَبُولَ»
و کسی که توفیق توبه به او عطا شود، از پذیرش محروم نمیماند.
خدای متعال در قرآن با اوصاف زیبای «غفّار» (بسیار آمرزنده) و «توّاب» (بسیار توبهپذیر) معرفی شده است. توبه، یک دوربرگردان الهی در مسیر زندگی است که خداوند برای بندگانش قرار داده است.
همه کس این توفیق را پیدا نمیکند. برخی افراد تا آخر عمر راه خلاف و بد را میروند و هیچگاه تنبه و بیداری برایشان حاصل نمیشود که از این راه بازگردند. ماه رمضان، ماه توبه است و شبهای قدر، بهترین فرصت برای بازگشت به سوی خداوند.
اگر کسی از صمیم قلب و با جدیت توبه کند، خداوند نیز توبه او را میپذیرد. شرط آن این است که توبه واقعی باشد؛ یعنی انسان واقعاً پشیمان شود و تصمیم بگیرد که دیگر گناه نکند. پس اگر کسی توفیق توبه پیدا کرد، از قبول توبه از سوی خداوند محروم نخواهد شد.
صد بار اگر توبه شکستی بازآ...
این درگه ما درگه نومیدی نیست
۳. « و مَنْ أُعْطِیَ الِاسْتِغْفَارَ لَمْ یُحْرَمِ الْمَغْفِرَةَ»
و کسی که توفیق استغفار به او عطا شود، از آمرزش محروم نمیشود.
استغفار یعنی طلب غفران و آمرزش از سوی خدا. خدایی که غفّار است، یعنی بخشنده است. کار ما بندگان استغفار باید باشد؛ از خطاهایی که انجام میدهیم. انسان فریب میخورد و دچار لغزش و ذلت میشود، باید استغفار کند و از خدا بخواهد که او را ببخشد. بعضی افراد توفیق استغفار ندارند، ولی اگر کسی توفیق استغفار پیدا کرد، توفیق مغفرت هم شامل حالش میشود. یعنی خداوند او را میبخشد.
خداوند فرموده است:
«إِنِّی لَغَفَّارٌ لِمَنْ تَابَ»
(همانا من بسیار آمرزنده هستم برای کسی که توبه کند).
کسی که توبه کند و استغفار نماید، خداوند او را میبخشد.
۴. «وَ مَنْ أُعْطِیَ الشُّکْرَ لَمْ یُحْرَمِ الزِّیَادَةَ.»
و کسی که توفیق شکر به او عطا شود، از افزایش محروم نمیشود.
یک سنت الهی این است که هر کس شکر نعمتها را انجام دهد، نعمتش هم افزایش پیدا میکند. چنانکه خداوند فرموده:
«لَئِن شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ»
(اگر شکرگزاری کنید، قطعاً بر شما میافزایم).
افزایش نعمت در سایه شکرگزاری است و کاهش نعمت در سایه کفران نعمت و ناسپاسی. ما آنقدر خدا به ما نعمت داده که از انجام شکر این همه نعمت ناتوان هستیم. پس اگر توفیق داشته باشیم که شکر نعمتها را به جای آوریم، از زیاده و افزایش نعمتهای الهی هم محروم نخواهیم بود.
از خداوند متعال میخواهیم که توفیق دهد:
هم نعمتهای او را بشناسیم و بدانیم چه نعمتهایی داریم،هم صاحب نعمت را که خدای متعال است بشناسیم،و هم قدردان و شکرگزار نعمتهای پروردگار باشیم.
نظر شما