به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ماه میهمانی خدا فرصتی بینظیر برای بازسازی درونی و تمرین اخلاق است. در پرونده «درس اخلاق در ماه مبارک رمضان» با محوریت خودسازی، کنترل نفس و درسهای عملی اخلاق را با بیان آیت الله سیدرحیم توکل، استاد اخلاق حوزه علمیه و کارشناس اخلاق، میهمان سفرهای افطار شما روزهداران خواهیم بود.
خداوند متعال به هیچکس وعده نداده است که آنچه به او عطا کرده، هرگز از او بازپس نگیرد.
عطا و سلب الهی بر اساس ملاک، انجام میشود؛ خداوند به ملاک میدهد و به همان ملاک نیز میگیرد. اگر ملاک باقی بماند، برکات نیز باقی خواهد ماند، اما اگر ملاک تغییر کند، برکات نیز گرفته میشود.
در روایات، این حقیقت با بیانی روشن مطرح شده است. آمده است که «إذا أذنَبَ الرجُلُ خَرَجَ فی قَلبِهِ نُکْتَةٌ سَوْداءُ، فإن تابَ انمَحَتْ، و إن زادَ زادَتْ حتّی تَغلِبَ علی قَلبِهِ فلا یُفلِحُ بَعدَها أبداً»
اگر از انسان گناهی سر بزند، «خَرَجَ فی قَلبِهِ نُکْتَةٌ سَوْداءُ»؛ لکهای سیاه در دل او پدید میآید.
«فإن تاب»؛ اگر توبه کند، آن لکه پاک میشود. اما اگر بر گناه بیفزاید، آن لکه نیز افزوده میشود؛ با گناه نخست یک لکه، با گناه دهم لکهای دیگر، با گناههای بعدی لکهها بیشتر و بیشتر میشوند تا جایی که «حتی تَغلِبَ علی قلبه»؛ ظلمتها بر دل او غلبه میکنند.
اگر کار به این مرحله برسد و گناه ادامه یابد، دل بهطور کامل در سیاهی فرو میرود و آنگاه «فلا یُفلِحُ بعدها أبداً»؛ دیگر رنگ رستگاری را نخواهد دید. تمام جان انسان را ظلمت و نکبت گناه فرا میگیرد و اساساً نوری را تشخیص نخواهد داد.
اعمال، اثر واقعی دارند. اگر انسان درست عمل کند، نعمتها افزوده میشود و اگر بد عمل کند، نعمتها گرفته میشود.
قرآن کریم نیز به این حقیقت اشاره میکند. در سوره روم بیان شده است «ثُمَّ کَانَ عَاقِبَةَ الَّذِینَ أَسَاءُوا السُّوأَیٰ أَنْ کَذَّبُوا بِآیَاتِ اللَّهِ وَکَانُوا بِهَا یَسْتَهْزِئُونَ»
عاقبت کسانی که در گناه افراط کردند، به جایی رسید که آیات الهی را تکذیب کردند و به تمسخر گرفتند. نتیجه کثرت گناه دو چیز است: نخست، تکذیب آیات الهی و دوم، مسخره کردن آیات خدا.
این در حالی است که چنین افرادی در آغاز اینگونه نبودند؛ به قرآن احترام میگذاشتند، به اعتقادات دینی حرمت مینهادند و در مسیر حق قرار داشتند. اما بهتدریج، بر اثر گناه، به جایی رسیدند که آیات الهی را تکذیب کردند یا به تمسخر گرفتند.
این، اثر و پیامد نکبتبار گناه است که دل را به آلودگی و ظلمت میکشاند. وقتی دل به ظلمت گناه آلوده شد، دیگر با نور کاری ندارد و هنگامی که دل به تعفن گناه گرفتار شد، با طهارت و پاکی بیگانه میشود.
ازاینرو، لازم است انسان چشمهای خود را باز کند و بسیار مراقب باشد. چهبسا افرادی که در ظاهر، انسانهای خوبی به نظر میرسند، اما در روز قیامت که پردهها کنار میرود، حقیقت آنها آشکار میشود و گفته میشود: «تو اینگونه بودی، ما نمیدانستیم؛ از اعمالت خبر نداشتیم!»
در حالی که در دنیا، دیگران از آنان درخواست دعا میکردند و گمان میبردند که در مسیر حق قرار دارند، اما در واقع در مسیر باطل بودهاند و دیگران از آن بیخبر ماندهاند.
بنابراین، باید از رسوایی روز قیامت بیم داشت و نسبت به اعمال و حالات درونی خود، نهایت مراقبت را بهکار بست.
منبع:حوزه
نظر شما