به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، سیدمیلاد اوصیا، پژوهشگر حوزه روانشناسی طی یادداشتی به تشریح راهکارهای ساده اما کاربردی که در شرایط جنگی موجب آرامش اعضای خانواده به ویژه کودکان میشود، پرداخته است؛ در ادامه این یادداشت را با هم میخوانیم.
بنابر روایت ایکنا، کورتیزول هورمونی است که در ایجاد استرس و مقابله بدن با شرایط هیجانی نقش اصلی را دارد. در لحظات خطر، کورتیزول بدن را مانند یک ماشین، آماده گریز و مقابله میکند.
با شنیدن صدای هواپیماهای جنگنده و انفجارها، این هورمون در بدن هشدار خطر را صادر میکند. معمولا در قفسه سینه احساس گرفتگی میکنیم، دست و پاهایمان کم توان میشوند، ضربان قلب بسیار بالا میرود و تنفس سخت میشود.
در این شرایط که همراه با حس ترس و اضطراب بالا تجربه میشود باید کاری کنیم که سطح کورتیزول و استرس پایین بیاید.
در شرایطی مثل بمباران که سطح ترس بسیار بالاست، تکنیکهای پیچیده روانشناسی (مثل تحلیل منطقی، پرت کردن حواس از خطر، کنترل ذهن و خودگوییهای مثبت و ...) تاثیر لازم را ندارد. اما ذکر الهی براساس آیه ۲۸ سوره رعد، أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ قویترین عامل آرامش قلب است.
سایر تکنیکهای روانشناسی برای آرامسازی در لحظه بحران بر روی آرامکردن ذهن متمرکز میشود. ذهنی که کار آن شاخ و برگ دادن به افکار و دامن زدن به فاجعهسازی است. اما خداوند در آیه مذکور، دل انسان را خطاب قرار میدهد. دلی که در هنگام خطر، نیاز به یک تکیهگاه و پناهگاه عاطفی و روحی دارد.
شرایط ابهام و عدم کنترل بر اوضاع و ترس رسیدن ضرر جانی و مالی به خود و اطرافیان، علت فوران ترس و اضطراب انسان در این شرایط است. در این شرایط ذکر خدا بینشی به انسان میدهد که موثر واقعی در وجود را فقط خداوند میبیند.
رمز اصلی آرامشبخشی ذکر هم در همین نکته است که دل انسان دوباره متوجه میشود که علیرغم تهدیدها و خطرات، تا مشیت خداوند نباشد هیچ اتفاقی رغم نمیخورد.
نظر شما