به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حضرت آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای رهبر معظم انقلاب در گزیدهای از بیانات خود به تبیین توفیق شکر در آیات قرآن پرداختهاند که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
«رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلَیٰ وَالِدَیَّ» — «أَوْزِعْنِی» یعنی که میشود گفت بگویید الهمنی. و البته این الهام، الهام عملی است میشود گفت وفقنی. «اَن اَشکُرَ نِعمَتَکَ الَّتی اَنعَمتَ عَلَیَّ» — که آن نعمتی را که بر من ارزانی داشتید آن را من شکر بکنم. «وَ عَلی والِدَیَّ» — نعمتی که بر پدر و مادرم ارزانی شده آن را من شکر بکنم.
خودِ این شکر صرفاً این نیست که دارد بدهکاری خودش را جبران میکند؛ خودِ شکر قطعاً برای جلب عنایات عدیدهای است. اگر کسی مثلا هر روز یکییکی نعمتهای مختلف خداوند را به یاد بیاورد و تشکر کند از بابت آنها، و مخصوصاً اگر این حالت قلبی هم باشد — یعنی انسان واقعاً احساس قدردانی آن لحظه بکند — و بعد زبان هم پویا بشود یا نشود به آن، این خیلی آثار بزرگی دارد و یکی از بالاترین اذکار است.
یکی از بالاترین کارها به نظر حقیر اینجور است. وقتی به «وَ عَلی والِدَیَّ» گفته شده است ظاهر این است که هر چیزی که به پدر و مادر من دادهاید و یکی از مراحل قدردانی این میتواند باشد. و به نظر قاصر حقیر ما وقتی نعمتهای خودمان را در نظر بگیریم — که اولش همین است که ما وجود پیدا کردیم، در این زمان، در این مکان — یک حسابی دارد. یعنی ما را تو حساب آوردند که متولد کردند، به ما نعمت وجود دادند بعد هم برای ما برنامهای دادند خیلی این مهم است.
مثلاً شما بدانید که آقا محمدخان قاجار —که مثلا خوشتان هم نمیآید— ببینید اتفاقا اسم شما را نوشته بوده در کاغذی که «به این فرد اگر من زنده باشم اینقدر مثلا میفرستمش دانشگاه آکسفورد درس بخواند ولو او مرده ۲۰۰ سال پیش.» یک احساس افتخار خاصی به شما دست میدهد. عجب حالت افتخار به شما دست میدهد. حالا بالاترین فرد عالم این برنامه را برای شما دارد که اصلا نیازی هم به آن ندارد. حالا این انسان تعمق کند. فقط یک نگاه بکند میفهمد. این خودش شکر دارد.
از جمله اینها، شکر وجود امام علیهالسلام، وجود معصوم علیهالسلام، خودِ شکر قرآن — میشود ما اهل تولی باشیم، همین که ما با اینها برخورد کردیم ولو منقلب و متحول نشویم — خیلی خودِ این، شکر خیلی بالایی دارد.
بعضیها افتخار میکنند که مثلاً از جاده فلان جا که خاکی است و صعب العبور بوده یک بار رفتند، یا آقای فلان یه جا از دور دیدن، بعد مثلاً نسل بعدش هم میگوید «بله ایشان فلان کسی داشت از کجا رد میشد دیده بود.» نه، فهمیدید؟ ما اصلاً مواجههمان با این زمان، با این مکان، با قرآن کریم، با معصوم علیهالصلاةوالسلام — اگر انسان خوب دقت کند با خود خداوند باید بگوید — منتها آن واقعاً یک عنایت خاص میخواهد، بیشتر از این چیزها.
و نعمتهایی که بر آنها شده، مخصوصاً اینکه نسبت امام علیهالسلام نسبتشان با ما نسبت پدر است؛ و آن جنبه پدری که فرمودند، بحث آن جنبه تعطّف و رحمتی است که نسبت به ما دارند، که همه دقایق و مصالح ما را در نظر میگیرند، بیشتر از آنچه که ما بخواهیم، اصلاً عقل ما بخواهد به او برسد.
و لذا ما اگر همین یک مقدار از این مطلب را بدانیم — با چه کسی طرف هستیم — این شکر اصل وجود خودش که شکر میکنیم آنچه که به او داده شده را هم باید ما شکر بکنیم.
لذا این «وَ عَلی والِدَیَّ» — این را شما نگاه بکنید — این اختصاص به والِدَیَّ ندارد، بالاتر از آن هم هست. اینجا مثلاً ما میدانیم رسول خدا صلیاللهعلیه از تولد حضرت زهرا صلیاللهعلیها خیلی خوشحال شد. ما اگر واقعاً همراه باشیم، ما باید همانقدر خوشحال بشویم تا جایی که میشود، و واقعاً تشکر کنیم: «یک همچنین چیزی به پیامبر ما دادید» — و همینطور الیآخر.
برای دانلود صوت را کلیک کنید
منبع: حوزه
نظر شما