مذاكرات اسلام آباد

عاقبت متکبرین در پیشگاه الهی خواری و رسوایی است

در روز قیامت کافران بر آتش عرضه می‌شوند و به آنان یادآوری می‌شود که نعمت‌ها و لذت‌های خود را در دنیا مصرف کرده‌اند. نتیجه این رفتار، گرفتار شدن در «عذاب الهون» است؛ یعنی عذابی همراه با خواری و رسوایی.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب در گزیده‌ای از بیانات خود به تبیین تفسیر عذاب الهون پرداخته‌اند که تقدیم شما فرهیختگان می شود.

بنابر روایت حوزه، با فرارسیدن «یَومَ یُعرَضُ الکُفّارُ عَلَی النّار»، کافران بر آتش عرضه می‌شوند و به ایشان گفته می‌شود: شما در دنیا از طیبات و نعمت‌هایی که به شما داده شد، به‌طور کامل استفاده کردید؛ اما صرفاً در مسیر حیات دنیایی خود. بهره‌مندی حاصل شد، ولی تماماً در دنیا صرف گردید. اکنون که روز حساب و کتاب است، نتیجه آن به این صورت است: نوعی عذاب خاص که از آن تعبیر به «عذاب الهون» شده است؛ یعنی عذابِ خواری و پستی.

چرا این عذاب خوارکننده را متحمل می‌شوند؟ دو علت برای این امر ذکر شده است: نخست آنکه استکبار می‌ورزیدند، در حالی که بنده نباید استکبار ورزد؛ استکبار مخصوص خداوند است. دوم آنکه «بِما کُنتُم تَفسُقون»؛ نافرمانی می‌کردند و اوامر و نواهی الهی را زیر پا می‌گذاشتند.

اینکه از «عذاب الهون» سخن به میان آمده، به دلیل آن است که عذاب‌ها انواع مختلفی دارند و منحصر به آتش نیست. اگرچه آتش عذابی سخت و مورد تأکید فراوان است، اما عذاب‌هایی چون حسرت نیز وجود دارد. به عنوان مثال، فردی که برای امتحانی مهم درس نخوانده و نمره نیاورده، حسرت فرصت از دست رفته را می‌برد؛ اما این حسرت در دنیا مقطعی است، در حالی که حسرت در آخرت پایانی ندارد.

نوع دیگری از عذاب، شماتت و تحقیر است. در سوره دخان آمده است: «ذُقْ، إِنَّکَ أَنتَ العَزیزُ الکَریم»؛ این عبارت هنگامی به کسی گفته می‌شود که بدترین بلاها را متحمل می‌شود؛ در واقع نوعی استهزاء و تمسخر اوست.

از دیگر انواع عذاب، درگیری اهل نار با یکدیگر است که آیات متعددی در قرآن کریم به آن اشاره دارد و این خود عذابی بسیار شدید به شمار می‌رود.

همچنین خوف و قطع امید از همه جا، عذابی دیگر است. در ناامیدی‌هایی که انسان در دنیا تجربه می‌کند، بالاخره روزنه‌ای وجود دارد: یا مرگ فرا می‌رسد، یا اوضاع دگرگون می‌شود، یا کسی یاری می‌رساند. اما در آخرت هیچ روزنه‌ای نیست؛ همه چیز بن‌بست محض است و این خود عذابی سنگین محسوب می‌شود.

بنابراین انواع عذاب عبارتند از: عذاب خواری و رسوایی، و عذاب شماتت — همانند «أذهبتم طیباتکم» که لحنی شبیه «ذُقْ إِنَّکَ أَنتَ العَزیزُ الکَریم» دارد؛ یعنی نوعی استهزاء و سرزنش: شما که می‌بایست از نعمت‌ها به‌درستی بهره می‌بردید، چنین نکردید؛ اکنون بچشید. در دل این شماتت، حسرت نیز نهفته است و این ترکیب، خود نوعی عذاب مستقل به شمار می‌رود.

همه‌ی این‌ها انواع عذاب هستند. برخی عذاب‌ها مخصوص اهل گناهان خاص است و برای همه‌ی گناهکاران به یک صورت نیست. برخی عذاب‌ها مربوط به روز قیامت و هنگام حساب‌وکتاب است؛ چه بسا در صحنه‌ی حساب‌وکتاب مستقیماً آتش نباشد، اما عذاب هون و رسوایی وجود دارد. بر اساس روایات، فرد متکبر به هیئت مورچه‌ای محشور می‌شود و همگان در صحرای محشر از روی او می‌گذرند و لگدمالش می‌کنند؛ این خود عذاب رسوایی و خواری است، حتی اگر در آن صحنه آتشی در کار نباشد.

برای دانلود صوت کلیک کنید

کد مطلب 2205429

برچسب‌ها

خدمات گردشگری

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 2 =