به گزارش خبرآنلاین براساس گزارش ایرنا، جابر قاسمعلی فیلمنامهنویس میگوید این که هربار اتفاقی در حوزههای سیاسی، امنیتی، نظامی و اجتماعی در کشور میافتد، عدهای ظاهرا با اهداف ارزشمدارانه و ملی ـ میهنی تصمیم میگیرند درباره آن فیلم بسازند به شوخی شبیه است. او تاکید میکند مقصودش فیلمهایی است که بنا دارند آشکار و مستقیم به واقعه بپردازند؛ واقعهای که هنوز تمام نشده و همچنان ادامه دارد و چندان مشخص نیست به کدام مسیر و مقصد پیش برود.
او افزود: «در خوشبینانهترین حالت بناست که این فیلمها به کار تقویت روحیه سلحشوری مردم بیایند. اگر به واقع به دنبال ایجاد چنین روحیهای در مردم هستیم میتوانیم این کار را با سخنرانیها، شعر، سرود، موسیقی و ... (که پیشتولید سادهتر و به لحاظ زمانی کوتاهی دارند) انجام داد. تولید فیلم به طور طبیعی و در زمانه آرامش و صلح، پروسهای زمانبر است و از نوشتن فیلمنامه تا ساخت، دستکم یکسال زمان میبرد. پس طبیعی است که برای فیلم ساختن در مورد وقایع روز؛ آن هم واقعهای عظیم همچون جنگ، باید «زمانی» بگذرد.»
شتابزدگی برای رساندن تولیدات دم دستی به آنتن تلویزیون یا پرده سینما آشکار است؛ جنگ هنوز تمام نشده اما فیلمهای تولید شده برای این واقعه سترگ به پخش رسیده است. آن هم در شرایطی که مشخص نیست آتشبس و به دنبال آن گفتوگوی سران، آیا به صلح میانجامد یا خدای ناکرده آتش جنگ دوباره لهیب خواهد کشید؟
این فیلمنامهنویس تاکید کرد: «سینما زمان میخواهد، سینما تحقیق، تحلیل و بررسی میخواهد. باید دید کدام دستها از کدام آستینها به در آمدهاند. باید مطالعه کرد؛ حتی از منظر جبهه متخاصم. سینما اگر میخواهد «سند زمانه» باشد، باید کمی از «زمانه» فاصله بگیرد تا روایت دقیق، صادقانه و درستی از واقعه ارائه کند.»
او که کار فیلمنامهنویسی سینما را از سال ۱۳۷۱ با «جای امن» و همکاری با مجتبی راعی آغاز کرد، با اشاره به این که «اثری که به سرعت ساخته شود غیر از اتلاف سرمایه کشور هیچ فایدهای ندارد» ادامه داد: «گفته شده این تولیدات در شرایط جنگ، نان را به سفره برخی از سینماگران برده است. اگر قصد از این نوع فیلمسازی تولید کار است، میتوان آن را به اشکال رایج دیگر انجام داد. چرا فیلمسازی؟ شتابزدگی برای رساندن تولیدات دم دستی به آنتن تلویزیون یا پرده سینما آشکار است؛ جنگ هنوز تمام نشده اما فیلمهای تولید شده برای این واقعه سترگ به پخش رسیده است. آن هم در شرایطی که مشخص نیست آتشبس و به دنبال آن گفتوگوی سران، آیا به صلح میانجامد یا خدای ناکرده آتش جنگ دوباره لهیب خواهد کشید؟»
این فیلمنامهنویس گفت: «به سینمای سلحشورانه جنگ در دهه شصت و پس از آن نگاه کنید، به آثار زندهیاد رسول ملاقلیپور، ابراهیم حاتمیکیا، احمدرضا درویش و برخی دیگر از فیلمسازان جنگ و فراموش نکنید که آن جنگ هشت سال طول کشید و اینطور نبود که همزمان با انجام یک عملیات جنگی و یا گذشت یکی، دو ماه از یک عملیات -موفق یا ناموفق- فیلمی ساخته شود.»
او در پایان افزود: «امیدوارم سایه شوم جنگ، برای همیشه از سر ملت بزرگ ایران کنار رود. اما یک نویسنده و فیلمساز باید همه فرضها و مستندات برای وقوع یک ماجرا را بررسی کند. باید فرصت دهد تا زمان بگذرد و همه اسناد مرتبط با واقعه؛ محرمانه و غیرمحرمانه منتشر شود و تنها در این صورت است که میتوان به تولید فیلمی درست و استاندارد خوشبین بود.»
۲۴۲۲۴۲
نظر شما