به گزارش خبرآنلاین، اندرو میلر، دیپلمات پیشین آمریکا در دولتهای بایدن و اوباما و مایکل کلارک، پژوهشگر امنیت ملی و روابط بینالملل در اندیشکده مرکز ترقی آمریکا در مقالهای برای نشریه فارن افرز مینویسند که در دیدار پیش روی دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا و شی جینپینگ، رئیس جمهور چین، ترامپ به دلیل ورود به جنگ با ایران، دست پایین را خواهد داشت.
نویسندگان مقاله معتقدند برخلاف ادعای حامیان دولت ترامپ که معتقد بودند حمله به ایران باعث تضعیف «محور آشوب» و ایجاد «کابوسی برای چین» میشود، واقعیت کاملاً برعکس است.
آنها استدلال میکنند که این جنگ، ایالات متحده را در یک باتلاق خودساخته گرفتار کرده و مسیر را برای هژمونی جهانی چین هموارتر کرده است.
یکی از جدیترین پیامدهای این جنگ، انتقال داراییهای نظامی کلیدی آمریکا از شرق آسیا به خاورمیانه است. نویسندگان اشاره میکنند که استقرار ناوهای هواپیمابر و سیستمهای دفاع موشکی (که پیشتر برای مهار چین و کره شمالی در نظر گرفته شده بود) در خاورمیانه، پیام ضعف به متحدان آسیایی واشنگتن مخابره کرده است.
در همین راستا، میلر و کلارک در نشریه فارن افرز مینویسند:«جنگ انتخابی ترامپ در ایران به قیمت چتر امنیتی ایالات متحده در منطقه اقیانوسهای هند و آرام تمام شده و فرصتی طلایی را پیش پای پکن قرار داده است.»
در حالی که اقتصاد جهانی از بسته شدن تنگه هرمز و افزایش قیمت انرژی آسیب دیده، چین خود را به خوبی محافظت کرده است. پکن با ذخیرهسازی خیرهکننده ۱.۴ میلیارد بشکه نفت و سرمایهگذاری عظیم در انرژیهای تجدیدپذیر، نسبت به قیمتهای جهانی نفت کمتر آسیبپذیر است. این در حالی است که مصرفکنندگان آمریکایی تحت فشار تورم ناشی از قیمت سوخت قرار دارند.
همچنین، استفاده از «یوآن» برای پرداخت حقالزحمه عبور از تنگه هرمز توسط برخی کشتیها، گامی بزرگ برای بینالمللی کردن ارز چین محسوب میشود.
در حالی که ترامپ با رفتارهای غیرقابل پیشبینی و نقض قوانین بینالمللی اعتبار آمریکا را خدشهدار کرده، چین از این فرصت برای معرفی خود به عنوان یک قدرت صلحطلب استفاده میکند. پکن با ایفای نقش میانجی در آتشبس ۷ آوریل، نفوذ دیپلماتیک خود را در خاورمیانه تثبیت کرد.
به عقیده نویسندگان: «دولت ترامپ امنیت ملی را فدای نمایش کوتاهمدت قدرت نظامی کرد و اکنون از مردم آمریکا میخواهد صورتحساب آن را بپردازند. برنده واقعی این درگیری قابل اجتناب، واشنگتن یا تهران نخواهند بود؛ بلکه پکن است.»
با تعویق سفر ترامپ به پکن تا ماه مه، شی جینپینگ اکنون با دست پر و اهرمهای فشار قوی پشت میز مذاکره خواهد نشست. پکن احتمالاً با ارائه پیروزیهای اقتصادی ظاهری (مانند خرید هواپیماهای بوئینگ)، ترامپ را وسوسه خواهد کرد تا در مسائل بنیادین نظیر محدودیتهای صادرات فناوریهای پیشرفته (تراشههای هوش مصنوعی) امتیازات بزرگی بدهد.
در پایان، نویسندگان مقاله تاکید میکنند که آمریکا با دست خود در حال تسریع روند افول خویش است: «زمان آن فرا رسیده است که ایالات متحده از جنگیدن در جنگهایی که چین میخواهد در آنها بجنگد دست بردارد و در عوض، تمرکز خود را دوباره بر بزرگترین رقیبش، یعنی چین، معطوف کند.»
۴۲/۴۲
نظر شما