به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، روز پنجشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۵۸ نوزده روز پس از اعدام هویدا، شاه در مصاحبهای با روزنامه معروف «دیولت» آلمان اظهار داشت که دو بار به امیرعباس هویدا اصرار کرده بود از ایران فرار کند.
گزیدههایی از این مصاحبه که در اقامتگاه شاه در جزیره بهشت – یکی از جزایر باهاما – انجام و ششم اردیبهشت ۱۳۵۸ در صفحه هشتم روزنامه اطلاعات بازنشر شد به این شرح بود:
شاه مخلوع به خبرنگار «دیولت» گفت: روز هفتم آوریل (۱۸ فروردین ۱۳۵۸) در تاریخ ایران به عنوان یک روز سیاه به یاد خواهد ماند! در تمام آن روز من خودم را در اتاقم را حبس کردم.
نخستین بار روز هفتم نوامبر (۱۵ آبان گذشته [۱۳۵۷]) بود که به هویدا پیشنهاد کردم فورا ایران را ترک کند و اگر لازم باشد با هواپیمای اختصاصی من پرواز کند. در آن موقع من حدس میزدم که زندگی او در خطر است ولی هویدا حاضر نشد.
روز ۱۵ ژانویه (۲۵ دی) وقتی فهمیدم چارهای جز این نمانده که روز بعدش ایران را ترک کنم، یک مقام بلندپایه را نزد هویدا (در زندان) فرستادم که عزیمت مرا از کشور به او اعلام کند و یک بار دیگر از او بخواهد که محرمانه از ایران خارج بشود. این بار انتظار داشتم که پاسخ هویدا مثبت باشد؛ اما وقتی پاسخ هویدا را شنیدم سخت یکه خوردم، باز او گفته بود: «من میمانم.»
در آن روز میدانستم که دیگر دوستم هویدا را نخواهم دید... هویدا در آن تاریخ ظاهرا طبق ماده ۵ حکومت نظامی زندانی بود. به موجب این ماده هرکس خطری برای حکومت ایجاد کند زندانی میشود و پس از خاتمه حکومت نظامی اگر به دادگاه سپرده نشود آزاد میگردد.
به این ترتیب بازداشت هویدا و دیگر سران رژیم او بخشی از نقشهای بود که توسط ژنرال غلامرضا ازهاری نخستوزیر وقت جهت آرام کردن نیروهای ضد رژیم پیاده شد، ولی نتیجهای به دست نداد.
حکومت نظامی برقرار شد و رئیس دولت وقت به من اطلاع داد که قصد دارد گروهی از شخصیتهای نظامی و غیرنظامی را جهت آرام کردن خیابانها بازداشت کند و در میان شخصیتهای برجسته نام امیرعباس هویدا ژنرال نصیری رئیس سابق ساواک و دیگران دیده میشدند.
نخستوزیر وقت لیست را به من نشان داد و من بازداشت مصلحتی همه را به جز هویدا تایید کردم و روز هفتم نوامبر هویدا را به کاخ خواستم. هویدا نزد من آمد. مذاکرات ما نیم ساعت طول کشید و ضمن گفتوگو از وی خواستم که خاک کشور را ترک گوید؛ ولی به موجب نقشه مصلحتی ازهاری بازداشت شد.
۲۵۹
نظر شما