آقای ترامپ سورولو

پرداختن به موضوعات سیاسی و تحلیل دیدگاه و نظرات مقامات و نیروهای موثر در عالم سیاست بی شک امری است تخصصی ، پیرو چنین امری  اظهارنظر راجع به آنچه مقامات سیاسی پیرامون جنگ و مخاصمه‌ی اخیر نقل می‌کنند ، مستلزم اشراف کامل به داده‌های دانش سیاسی و بررسی نکاتی است که در این مقطع زمانی مطرح می‌شود.

علیرغم چنین ضرورتی ، آنچه نیاز به تحلیل و بررسی منطقی نداشته ، واضح و مبرهن است که چیزی جز  چَرت و پرت نیست ،لاف زنی‌های ترامپ است.

از آغاز جنگ تا به امروز وی با عباراتی مانند ما قوی ترین نیروی مسلح جهان را داریم ، ما نیروی دریایی آنها را از بین برده ایم ، آنها دیگر نیروی هوایی ندارند و قس‌علی‌هذه ..سعی کرده خودش را رئیس جمهوری مقتدر و توانا نشان دهد.

چنین توهمی و سایر خزعبلات بافته شده در ذهن بیمار وی بر همگان هویدا شده است ، طوری که به قول ما شیرازی‌ها توهم و لاف‌زنی ترامپ در آش‌ماست هم پیداست.

علیرغم چنین صراحتی شاهد برخی تحلیل ها و بررسی نقطه نظرات وی از منظر دانش سیاسی و رسانه هستیم و در این میان لازم است گفته شود ، مگر این انسان متوهمِ لاف زن بنا بر عقل و تعقل رفتار کرده و گفتگو می‌کند که بتوان داده‌های وی را تحلیل منطقی کرد.

نکته‌ی جالب قضیه آنجاست که وی راجع به اقدام غیرقانونی و نامشروع اخیرِ ارتش تحت امر خویش (محاصره دریایی) مجدد به همان دروغ‌ها پناه برده و در پاسخ به خبرنگاران می‌گوید ما قدرتمندترین ارتش دنیا را داریم، ما نیروی هوایی آن‌ها را از بین بردیم و...

‌در میان این تضاد فاحش واقعیت و ادعا، لازم است با لهجه‌ی کنایه‌آمیز شیرازی به او بگوییم: «آقای ترامپ، سورولو! (حالا دیدی کور خوندی؟!)». کنایه‌ای که نشان می‌دهد او حتی در درکِ واقعیت‌های پیش روی خودش هم ناتوان است.

باید دانست که تحلیلِ ادعاهای یک فرد، مستلزم وجود «منطق» و «ثبات در رفتار» است؛ اما وقتی با شخصیتی روبرو هستیم که هر شکست را با یک دروغ بزرگ و هر اشتباه را با یک توهین پوشش می‌دهد، تحلیل او دیگر از حوزه «علم سیاست» خارج شده و وارد حوزه روان‌درمانی یا بهتر است بگوییم روان‌پریشی می‌شود. وی با هر بار تکرار این لاف‌های پوچ، تنها بر این حقیقت صحه می‌گذارد که سیاستِ او، نه بر پایه قدرتِ واقعی، بلکه بر پایه  دروغین بنا شده است.

کاش یکی از اطرافیان وی چشم در چشم او میگفت : دونالد متوهم وقت آن رسیده تا از حجم دروغ‌هایی که به خورد جهان می‌دهی بکاهی؛ چرا که تمام جهان به تو و دروغ‌هایت می‌خندد. تو با این رفتارهای متوهم و توئیت‌های پر از ناسزا، ثابت کردی که وقتی میدانِ واقعیت را از دست می‌دهی، به میدانِ توهم پناه می‌بری، تو  نه یک رهبر مقتدر، بلکه انسان متوهمی هستی که در تلاشی مذبوحانه، می‌کوشد با دروغ در عالم توهم خویش ، رسوایی حاصل از شکست‌هایش را بپوشاند.

وکیل دادگستری_شیراز