یادداشت دکتر غلامرضا اعوانی برای شهید علی لاریجانی/ حیف که قدر او را ندانستیم/ هم به فلسفه غرب تسلط داشت، هم به حکمت اسلامی

وی در این کتاب که به همت رسول جعفریان و محمدمهدی معراجی تالیف شده نوشته است:

بسمه تعالی

انّا لله و انّا الیه راجعون

اینجانب با شهید سعید و دانشمند و متفکر عالی مقام مرحوم مغفور دکتر علی لاریجانی بیش از سی سال سابقه دوستی و آشنایی داشته‌ام، هنگامی که ایشان دانشجوی رشته دکتری فلسفه دانشگاه تهران بودند و از رساله دکتری خود، آن‌گونه که بیاد دارم تحت عنوان جایگاه ریاضیات در فلسفه کانت دفاع می‌کردند، این موضوع را با دقت تمام مورد بحث و بررسی قرار داده بودند.

فراموش نمی‌کنم که هنگامی که ایشان به سمت ریاست مجلس شورای اسلامی با اکثریت آرای نمایندگان انتخاب شدند در محافل غربی شایع شد که برخلاف انتظار آنان متفکری که در فلسفه غرب تضلّع دارد، ریاست قانونگذاری را در ایران به عهده گرفته است، و از این نکته غافل بودند که ایشان یک نمونه بارز از متفکر ایرانی۔اسلامی است که از دیرباز، چه پیش از اسلام و چه پس از آن، حکمت را از یک دیدگاه جهانشمول و در ابعاد مختلف آن مورد بررسی قرار می‌داده‌اند و فیلسوفان، دانشمندان و حکمای آن در متفکران شرقی و غربی تأثیر بسزایی داشته‌اند.

به‌علاوه شهید دکتر لاریجانی به خانواده‌ای تعلق داشت که به قول سعدی «همه قبیله من عالمان دین بودند». وی مسائل را از دیدگاه دینی و خاصه حکمت قرآنی بررسی می‌کرد و بعلاوه شرایطی را که حکمای الهی برای یک حکیم سیاستمدار ذکر کرده‌اند واجد بود.

از صفات بارز و برجسته آن مرحوم فتوّت، مروّت، جوانمردی، اخلاص در دینداری، میهن‌دوستی، دفاع از حق و عدالت، ظلم‌ستیزی و تخلّق به اخلاق حسنه بود. دربارۀ عظمت مقام شهیدان همین بس که خداوند، پیامبر گرامی را که رحمة للعالمین و قلب مبارک او محل نزول وحی الهی قرآن است، مورد خطاب قرار داده می‌فرماید: «هرگز مپندار کسانی که در راه خداوند شهید شده‌اند، مرده‌اند بلکه زنده جاویدان‌اند و این سعادت نصیبشان شده است که همیشه نزد پروردگارند و خود به آنان روزی می‌دهد و از فضیلتی که خداوند آنان را بهره‌مند کرده است، سخت شادمان‌اند، و به کسانی که به آنان نپیوسته‌اند، بشارت می‌دهند که نباید بیمناک و اندوهگین باشند.

از سوی دیگر، جای او نزد ما خالی است و برای ما مایۀ تأسّف است که چنان که می‌باید قدر و منزلت او را نداشتیم و دیگر نمی‌توانیم از تجارب گرانسنگ آن بزرگوار که در شرایط کنونی سرزمین ما به آن نیازمندیم، استفاده کنیم.‌ بمنّه و کرمه.

1717