به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، «من دیوارهای بلند بابل، تندیس زئوس در کنار رود آلفئوس، باغهای معلق و تندیس عظیم خدای خورشید، هلیوس، را دیدهام. اگرچه شکوه توصیفناپذیر اهرام و مقبره ماسولوس را نظاره کردهام، اما هیچکدام با معبد آرتمیس که گویی ابرها را لمس میکرد، برابری نمیکردند. چراکه حتی خورشید نیز در خارج از المپ، چیزی ندید که بتواند با آن برابری کند.»
آنتیپاتر، شاعر یونانی قرن دوم پیش از میلاد، هفت سازه شگفتانگیز را در شعر خود معرفی، و اصطلاح «عجایب هفتگانه جهان» را برای نخستین بار ابداع کرد. در حالی که این عبارت در اصل به دستاوردهای بزرگ معماری و هنری تمدن هلنی باستان اشاره داشت، امروزه تنها اهرام باقی ماندهاند. اگرچه آنتیپاتر معبد آرتمیس را در بالاترین رتبه قرار داد، اما اهرام که هزاران سال دوام آوردهاند، بدون تردید بزرگترین شگفتی هستند.
دکتر روسل لوچس، مهندس کامپیوتر با مدرک دکترا در زمینه تشخیص الگو و هوش مصنوعی از دانشگاه پلیتکنیک والنسیا در اسپانیا، هنگام تماشای یک مستند در سال ۲۰۲۰ درباره ساخت اهرام، نظریههای موجود را زیر سؤال برد. رایجترین نظریه - یعنی استفاده از مسیرهای شیبدار بیرونی- یک نقص داشت: با مرتفعتر شدن هرم، شیب مسیرها بیش از حد تند میشد.
برخی بخشهای لبه عمداً بدون سنگ باقی گذاشته میشوند و با شن، خاک یا تخته پوشانده میشوند
تا رمپهایی برای جابهجایی بلوکها ایجاد شود.
پس از قرار دادن بلوکها با استفاده از این رمپها، پوشاندن مسیرهای حملونقل
در لبهها با خردهسنگها باعث شکلگیری هرم مربعی میشود
مرطوب کردن شن و استفاده از قرقرههای چوبی
این شبیهسازی، تحقیقات پیشین را با یکدیگر تلفیق کرد. در سال ۲۰۱۴، فیزیکدانان دانشگاه آمستردام دریافتند که مرطوب کردن شن، اصطکاک را کاهش میدهد و به سورتمهها امکان میدهد با نصف نیروی کار، سنگهای سنگین را جابهجا کنند. رطوبت باعث ایجاد پلهای مویرگی بین دانههای شن شده و استحکام آنها را دو برابر میکند. این موضوع با یک دیوارنگاره مصری از دودمان دوازدهم (سده نوزدهم پیش از میلاد) که ۱۷۲ مرد را در حال کشیدن سورتمهای با یک مجسمه نشان میدهد، در حالی که فردی شنها را مرطوب میکند، همخوانی دارد. مصریان باستان مدتها پیش این اصل فیزیکی را درک کرده بودند.
سیستمهای قرقره ساده نیز مورد استفاده قرار میگرفتند. در سال ۲۰۱۸، محققان دانشگاه لیورپول و موسسه فرانسوی باستانشناسی شرق، مسیرهای شیبداری را با تیرکهای چوبی و پلکان در معدن «هتنوب» کشف کردند. آنان پیشنهاد کردند که طنابهای پیچیدهشده به دور این تیرکها میتوانستند سنگها را از شیبهای تند ۱۱ درجه بالا بکشند.
۱۷۲ نفر با طناب سورتمهای را میکشند تا یک مجسمهٔ غولپیکر را جابهجا کنند.
فردی که جلوی سورتمه ایستاده و درون یک دایرهٔ قرمز مشخص شده، روی شنها آب میریزد.
دکتر روسل لوچس این یافتهها را در شبیهسازی خود ادغام کرد: مرطوب کردن مسیرهای لبهای و استفاده از قرقرههای چوبی برای حمل سنگها. در گوشههای هرم، مسیرهای عریضشده امکان چرخش ۹۰ درجهای سورتمهها را فراهم میکرد که با استفاده از سیستمهای قرقره تسهیل میشد.
فاش شدن فضاهای مخفی توسط ذرات کیهانی
مدل رمپ مارپیچ لبهدار با یافتههای سال ۲۰۲۳ پروژه «اسکن اهرام» همخوانی دارد که از ذرات میون برای اسکن فضای داخلی هرم استفاده کرد. میونها به درون مواد نفوذ میکنند و در فضاهای خالی، با شدت بیشتری شناسایی میشوند. مسیرهای لبهای شبیهسازیشده با فضاهای خالیِ شناساییشده توسط میونها مطابقت داشتند که نشاندهنده یک پیوند ساختاری است.
هرم بزرگ شامل یک اتاق تدفین زیرزمینی، اتاق ملکه و اتاق پادشاه است که توسط یک راهروی بزرگ ۴۷ متری به یکدیگر متصل شدهاند. پروژه اسکن اهرام در سالهای ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ فضاهای ناشناختهای را در بالای ورودی شمالی و راهروی بزرگ کشف کرد. فضای خالی شمالی به عرض ۲ متر، ارتفاع ۲ متر و طول ۹ متر، دارای سقفی قوسیشکل است. ژان پیر اودن، معمار فرانسوی، گمانهزنی کرد که این فضا بخشی از یک راهروی مارپیچ بوده است، اما دانشمندان معتقدند که احتمالاً به عنوان یک ضربهگیر ساختاری برای توزیع وزن عمل میکرده است.
مدل دکتر روسل لوچس این فضاهای خالی را به عنوان مناطق حائل عمدی برای مقاومت در برابر تنشهای عظیم ناشی از ساخت مسیرهای لبهای مطرح میکند. با تلفیق فیزیک، علوم فضایی، مهندسی کامپیوتر و هوش مصنوعی، راز هرم بزرگ که با اسکنه مسی، طناب و سورتمههای چوبی ساخته شده، سرانجام در حال گشوده شدن است.
این فضا در پشت ورودیِ ضلع شمالی قرار داشت.
منبع: www.chosun.com
مترجم: امیرمهدی نادری
۲۵۹
نظر شما