به گزارش خبرآنلاین، سرنوشت دریاچه ارومیه بارها با دریاچه آرال مقایسه شده است؛ پهنهای آبی که روزگاری ۶۸ هزار کیلومتر مربع وسعت داشت و ستون فقرات اقتصادی و اجتماعی آسیای مرکزی به شمار میرفت، اما با انحراف رودخانهها برای توسعه کشت پنبه در دوران شوروی، به دو پیکره جدا و سپس تقریباً به یک بیابان تبدیل شد. حسین آخانی، گیاهشناس و استاد دانشگاه تهران، این روند را «سندروم آرال» مینامد؛ نتیجه «سبک مدیریت آمرانه، جاهلانه، مغرورانه و تکبُعدی» که در بسیاری از حکومتهای اقتدارگرا و بهویژه با فساد و انحصار در پروژههای آبی تشدید میشود.
آخانی هشدار میدهد که «فاجعه خشکی دریاچه ارومیه به مراتب بدتر از دریاچه آرال است»، زیرا بستر کاملاً نمکی ارومیه اجازه احیای پوشش گیاهی را نمیدهد. او میگوید تفاوتی میان خشکی آرال، خشکی ارومیه و «وضعیت اسفبار امروز ایران» وجود ندارد و اگر حقابه دریاچه بهطور پایدار تأمین نشود، با هر دوره خشکسالی خطر تکرار سناریوی آرال، آن هم در ابعادی سختتر و ماندگارتر، جدیتر از همیشه خواهد شد.
مشروح این گزارش را اینجا بخوانید.
۴۷۴۷
نظر شما