به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در مراسمی در ۶ مه ۱۹۹۴ [۱۶ اردیبهشت ۱۳۷۳] که به ریاست ملکه الیزابت دوم انگلستان و فرانسوا میتران، رئیسجمهور فرانسه، برگزار شد، یک تونل ریلی در زیر کانال مانش رسماً افتتاح شد؛ تونلی که برای نخستین بار از عصر یخبندان، بریتانیا را به سرزمین اصلی اروپا متصل میکرد.
تونل مانش، یا «چانل»، فولکستون در انگلستان را به کوکل در فرانسه، در فاصله ۳۱ مایلی، متصل میکند. این تونل زمان سفر میان انگلستان و فرانسه را به تنها ۳۵ دقیقه کاهش داد و درنهایت زمان سفر میان لندن و پاریس را به دو ساعت و نیم رساند.
به عنوان طولانیترین تونل زیرآبی جهان، تونل مانش به مدت ۲۳ مایل زیر آب امتداد دارد و به طور میانگین ۱۵۰ فوت زیر بستر دریا قرار گرفته است. هر روز حدود ۳۰ هزار نفر، ۶ هزار خودرو و ۳۵۰۰ کامیون از طریق قطارهای مسافری، شاتل و باری از این تونل عبور میکنند.
برای ساخت دو تونل ریلی - یکی برای رفت شمال و دیگری برای رفت جنوب - و یک تونل خدماتی، میلیونها تن خاک جابهجا شد. در اوج ساختوساز، پانزده هزار نفر مشغول به کار بودند. در جریان ساخت تونل، ده نفر جان خود را از دست دادند.
مهندس ناپلئون، آلبرت ماتیو، نخستین بار در سال ۱۸۰۲ طرحی برای تونلی زیر کانال مانش ارائه داد و گذرگاهی زیرزمینی را تصور میکرد که دودکشهای تهویهاش از سطح امواج بیرون بزند. در سال ۱۸۸۰، اولین تلاش جدی توسط سرهنگ بوماونت انجام شد؛ او تونلی بیش از یک مایل حفاری کرد اما پروژه را رها نمود. تلاشهای دیگری نیز در قرن بیستم انجام شد، اما هیچکدام به گستردگی پروژهای نبود که در ژوئن ۱۹۸۸ آغاز شد.
هزینه ۱۶ میلیارد دلاری چانل تقریباً دو برابر برآورد اولیه بود و تکمیل پروژه یک سال از برنامه عقب افتاد. یک سال پس از آغاز بهرهبرداری، شرکت یوروتونل اعلام کرد که با زیانی عظیم روبهرو شده است؛ یکی از بزرگترین زیانها در تاریخ شرکتهای بریتانیا تا آن زمان. طرحی که در آن بانکها با تبدیل میلیاردها پوند وام به سهام موافقت کردند، تونل را از ورشکستگی نجات داد و تونل درنهایت در سال ۱۹۹۹ برای نخستین بار سود خالص ثبت کرد.
در نوامبر ۱۹۹۶، پس از آتشسوزی در یک کامیون داخل تونل، تردد باری برای شش ماه متوقف شد. در این حادثه هیچ کس بهطور جدی آسیب ندید.
در سال ۱۹۹۶، انجمن مهندسان عمران آمریکا این تونل را یکی از «هفت شگفتی دنیای مدرن» معرفی کرد.
۲۵۹
نظر شما