به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، وقتی بریتانیاییها مهاتما گاندی را از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳ در زندان یروَدا در پونه هند زندانی کرده بودند، این رهبر ملیگرا با «چارخا» ــ چرخ نخریسی قابلحمل ــ خودش نخ میریسید.
این عمل که در ابتدا منبع آرامش شخصی او در دوران حبس بود، بهتدریج به یکی از ارکان کارزار استقلال تبدیل شد؛ گاندی هممیهنانش را تشویق میکرد بهجای خرید اجناس بریتانیایی، پارچه خانگیِ دستباف خودشان را تولید کنند.
تا زمانی که مارگارت بورک-وایت برای تهیه مقالهای در مجله لایف درباره رهبران هند به اقامتگاه گاندی آمد، ریسندگی آنقدر با هویت گاندی گره خورده بود که منشیاش، پیارلال نایار، به بورک-وایت گفت پیش از عکاسی از رهبر باید این هنر را یاد بگیرد.
عکس بورک-وایت از گاندی که در کنار چارخای خود در حال خواندن روزنامه است، هرگز در آن مقالهای که برایش گرفته شده بود چاپ نشد؛ اما کمتر از دو سال بعد، لایف این عکس را بهطور برجسته در مطلبی یادبودگونه که پس از ترور گاندی منتشر کرد، درج نمود.
این تصویر خیلی زود به نمادی پاکنشدنی بدل شد: پیکر رهبرِ کشتهشده نافرمانیِ مدنی در کنار قدرتمندترین نمادش؛ و کمک کرد برداشت افکار عمومی خارج از شبهقاره از گاندی، بهعنوان مردی قدیسگونه و صلحطلب، تثبیت شود.
(عکس از: مارگارت بورک-وایت)
۲۵۹
نظر شما