به گزارش خبرآنلاین به نقل از رویترز، کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، روز جمعه متعهد شد که با تمام توان برای تحقق وعده «تغییر» مبارزه کند؛ این اظهارات پس از آن مطرح شد که حزب کارگر در انتخابات محلی با شکستهای سنگینی روبرو شد که تردیدها را درباره توانایی او برای حکمرانی بیش از پیش تقویت کرده است.
تنها دو سال پس از پیروزی قاطع حزب کارگز در انتخابات سراسری، رأیدهندگان بریتانیایی دولت این حزب را به سختی مجازات کردند. این حزب در برخی از سنگرهای سنتی خود در مناطق صنعتی سابق در مرکز و شمال انگلستان ضربات سختی را متحمل شد.
برنده اصلی این انتخابات، حزب پوپولیست «اصلاح بریتانیا» (Reform UK) به رهبری نایجل فاراژ بود. این حزب موفق شد بیش از ۳۵۰ کرسی در شوراهای محلی انگلستان به دست آورد و انتظار میرود در نتایج نهایی اسکاتلند و ولز نیز به رقیب اصلی احزاب ملیگرای طرفدار استقلال تبدیل شود.
نتایج اولیه حکایت از فروپاشی سیستم سنتی دوحزبی بریتانیا و گذار به یک دموکراسی چندحزبی دارد؛ تحولی که تحلیلگران آن را یکی از بزرگترین دگرگونیهای سیاست بریتانیا در قرن اخیر توصیف میکنند. احزاب زمانی مقتدر کارگر و محافظهکار، اکنون آرای خود را به رقیبانی چون حزب اصلاح در جناح راست، حزب سبز در جناح چپ، و ملیگرایان در اسکاتلند و ولز واگذار کردهاند.
استارمر: اراده من سست نشده است
بهرغم این شکستها و سقوط محبوبیت استارمر به سطحی که در میان بدترین آمارها برای رهبران بریتانیا قرار دارد، متحدان او همچنان از وی حمایت میکنند. نخستوزیر در جریان بازدید از یکی از معدود حوزههایی که حزبش در آن پیروز شده بود، اعلام کرد که عقبنشینی نخواهد کرد.
او در «ایلینگ» واقع در غرب لندن به خبرنگاران گفت: «من میدان را ترک نمیکنم.» استارمر معتقد است که نگرانی اصلی رأیدهندگان، نه رهبری او، بلکه سرعت پایین ایجاد تغییرات در کشور است. او وعده داد گامهای لازم برای متحول کردن بریتانیا را بردارد؛ پیامی که نشاندهنده تلاش مجدد دولتی است که در انتقال چشمانداز خود به مردم و مقابله با بحران هزینههای زندگی (که با درگیریها در اوکراین و ایران تشدید شده) ناکام مانده است.
با این حال، مقیاس شکست حزب کارگر در ۱۳۶ شورای محلی انگلستان و پارلمانهای محلی اسکاتلند و ولز غیرقابل انکار است. این انتخابات مهمترین آزمون افکار عمومی پیش از انتخابات سراسری سال ۲۰۲۹ محسوب میشد. «جان کرتیس»، معتبرترین نظرسنج بریتانیایی، معتقد است که وضعیت برای حزب کارگر به همان بدی — و حتی بدتر — است که انتظار میرفت.
برخی از نمایندگان حزب کارگر هشدار دادهاند که اگر حزب در اسکاتلند و ولز قدرت را از دست بدهد و نتواند کرسیهای خود در انگلستان را حفظ کند، استارمر با فشارهای جدیدی برای استعفا یا دستکم تعیین جدول زمانی برای کنارهگیریاش روبرو خواهد شد. با این حال، وزرای کابینه از جمله وزیر دفاع، جان هیلی، معتقدند که بریتانیا در حال حاضر به «هرجمرج ناشی از انتخابات رهبری جدید» نیازی ندارد.
ظهور احزاب شورشی و فروپاشی نظام سنتی
نایجل فاراژ، رهبر حزب اصلاح، نتایج به دست آمده را یک «تغییر تاریخی واقعی در سیاست بریتانیا» نامید. در برخی مناطق، حزب کارگر به طور کامل محو شد؛ برای نمونه در «تیمساید» منچستر، حزب کارگر پس از ۵۰ سال کنترل شورا را از دست داد و تمامی ۱۴ کرسی خود را به حزب اصلاح واگذار کرد. اتفاق مشابهی در «ویگان» رخ داد و در منطقه «هیورینگ» لندن نیز حزب اصلاح برای اولین بار کنترل یک منطقه پایتخت را به دست گرفت.
اگرچه دولتهای مستقر معمولاً در انتخابات میاندورهای با دشواری روبرو میشوند، اما پیشبینیها نشان میدهد که حزب کارگر ممکن است بیشترین تعداد کرسی را از زمان شکست تاریخی جان میجر در سال ۱۹۹۵ از دست بدهد. طبق آمار اولیه، حزب اصلاح ۳۶۷ کرسی جدید به دست آورده، در حالی که حزب کارگر ۲۵۴ کرسی و حزب محافظهکار ۱۴۶ کرسی را از دست دادهاند.
چرخشهای سیاستی و رسواییها؛ تضعیف جایگاه استارمر
استارمر، حقوقدان سابق، در سال ۲۰۲۴ با یکی از بزرگترین اکثریتهای پارلمانی تاریخ مدرن بریتانیا و با وعده ثبات پس از سالها آشفتگی سیاسی به قدرت رسید. با این حال، دوران صدارت او با چرخشهای مداوم در سیاستگذاریها، تغییر پیدرپی مشاوران و انتصابهای جنجالی همراه بوده است.
یکی از جدیترین ضربهها به اعتبار او، انتصاب پیتر مندلسون به عنوان سفیر بریتانیا در ایالات متحده بود که تنها ۹ ماه بعد به دلیل ارتباطاتش با جفری اپستین (مجرم جنسی درگذشته آمریکایی) از سمت خود برکنار شد.
در حال حاضر، به نظر نمیرسد حرکتی فوری برای برکناری استارمر کلید بخورد. گزینههای اصلی جانشینی او، از جمله اندی برنم، شهردار منچستر بزرگ، و آنجلا رینر، معاون سابق نخستوزیر، هنوز در موقعیتی نیستند که بتوانند کارزار رهبری را آغاز کنند و دیگر رقبای احتمالی نیز فعلاً تمایلی به اقدام علیه او نشان ندادهاند.
۴۲/۴۲
نظر شما