به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تقاضای سیریناپذیر برای محاسبات هوش مصنوعی، مدلهای سنتی میزبانی داده را با چالش مواجه کرده است. تأمین انرژی و خنکسازی دیتاسنترهای عظیم روی زمین، هم از نظر زیستمحیطی و هم اقتصادی به گلوگاه تبدیل شده است. در این میان، ایده انتقال پردازش به مدار زمین، جایی که انرژی خورشیدی بیپایان و سرمای طبیعی فضا در دسترس است، بیش از هر زمان دیگری جذاب به نظر میرسد. اما مشکل اینجاست که ظرفیت پرتاب موشکهای فعلی در جهان، حتی پاسخگوی نیازهای مخابراتی هم نیست، چه رسد به ارسال ابرسازههای پردازشی.
بسیاری از فعالان این حوزه امیدوار بودند که پرتابگر «استارشیپ» متعلق به اسپیسایکس یا «نیو گلن» از شرکت بلو اوریجین، راه را برای آنها هموار کنند. اما واقعیتهای تلخ صنعت فضا نشان میدهد که حتی در صورت عملیاتی شدن کامل این راکتها، اولویت پرتاب با پروژههای داخلی خود این شرکتها (مانند استارلینک) خواهد بود.
در این شرایط، پروژههایی نظیر «سانکچر» گوگل به اواسط دهه ۲۰۳۰ چشم دوختهاند. اما بایجو بات، بنیانگذار پلتفرم مشهور رابینهود و مدیرعامل استارتاپ Cowboy Space، راه سومی را انتخاب کرده است: «ما برنامه موشکی خودمان را راهاندازی میکنیم.»
از انرژی خورشیدی تا قلب تپنده پردازش هوش مصنوعی
این شرکت که پیشتر با نام Aetherflux شناخته میشد، در ابتدا قصد داشت انرژی خورشیدی را در فضا جمعآوری و به زمین ارسال کند. اما بات بهسرعت متوجه شد که سودآورترین کاربرد این انرژی، مصرف آن در همان مدار برای پردازشهای هوش مصنوعی است.
او در گفتگو با رسانهها فاش کرد که پس از مذاکره با ارائهدهندگان خدمات پرتاب، دریافت که ظرفیت موجود برای مقیاسپذیری بیزنس دیتاسنترهای مداری اصلاً کافی نیست. از این رو، او با تغییر نام شرکت به Cowboy Space Corporation، رسماً وارد حوزه تولید پرتابگر شد تا زنجیره ارزش خود را کامل کند.
اعلام جذب سرمایه ۲۷۵ میلیون دلاری در مرحله Series B، ارزش این شرکت را به ۲ میلیارد دلار رسانده است. غولهای سرمایهگذاری خطرپذیر مانند Index Ventures، Breakthrough Energy Ventures (متعلق به بیل گیتس) و Andreessen Horowitz پشت این پروژه ایستادهاند.
برای تحقق این رویای جسورانه، «کابوی اسپیس» تیمی از نخبگان صنعت را گرد هم آورده است؛ از جمله وارن لمونت، مهندس پیشران سابق بلو اوریجین و تایلر گرینل، مدیر پرتاب سابق اسپیسایکس.
استراتژی فنی این استارتاپ هوشمندانه و در عین حال متهورانه است. برخلاف موشکهای سنتی که محموله را تخلیه میکنند، «کابوی اسپیس» قصد دارد دیتاسنتر را مستقیماً در مرحله دوم (Stage 2) راکت ادغام کند. مشخصات پیشبینی شده برای هر ماهواره دیتاسنتر به شرح زیر است:
-
وزن: ۲۰ تا ۲۵ هزار کیلوگرم.
-
توان مصرفی: ۱ مگاوات برق خورشیدی.
-
ظرفیت پردازشی: میزبانی از حدود ۸۰۰ پردازنده گرافیکی (GPU) در هر واحد.
-
قدرت موتور: کمی فراتر از راکت «فالکون ۹» اسپیسایکس.
جنون یا نبوغ؟
ساخت موشک اختصاصی در دنیایی که حتی غولهایی مثل بوئینگ و بلو اوریجین در آن با چالشهای فنی و تاخیرهای چندساله روبرو هستند، از دید بسیاری از تحلیلگران حرکتی «دیوانهوار» تلقی میشود. با این حال، بایجو بات معتقد است که محدودیتهای زمین برای رشد هوش مصنوعی آنقدر جدی است که این قمار، ارزش ریسک را دارد.
او با اعتماد به نفسی که یادآور روزهای اولیه ایلان ماسک است، میگوید: «بازار به قدری بزرگ است که فضا برای چندین بازیگر وجود داشته باشد. من میبینم که گزینههای ما روی زمین هر روز محدودتر میشوند.»
اگر همهچیز طبق برنامه پیش برود، اولین پرتاب این شرکت برای سال ۲۰۲۸ برنامهریزی شده است؛ زمانی که شاید هوش مصنوعی بیش از هر زمان دیگری به یک «سرپناه فضایی» نیاز داشته باشد.
منبع: techcrunch
۲۲۷۲۲۷
نظر شما