به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۱۶ مه ۱۹۸۵ [۲۶ اردبهشت ۱۳۶۴]، سه دانشمند از «پیمایش قطب جنوب بریتانیا» در مجله علمی Nature اعلام کردند که سطح غیرعادی و بسیار پایینی از اوزون را بر فراز قطب جنوب شناسایی کردهاند. این کشف که معمولاً با نام «حفره اوزون» شناخته میشود، به نمونهای ملموس از توانایی بشر در آسیب رساندن به جو زمین تبدیل شد و در عین حال به یکی از مشهورترین داستانهای موفقیت در تاریخ کنشگری اقلیمی بدل گشت.
لایه اوزون بخشی از استراتوسفر زمین است که مقدار زیادی از مولکول سهاتمی اکسیژن (اوزون) را در خود دارد و بخش زیادی از پرتوهای فرابنفشِ بسیار مضر خورشید را از رسیدن به سطح زمین بازمیدارد. از دهه ۱۹۷۰، دانشمندان به دلیل تأثیرات زیانبار کلروفلوئوروکربنها (CFCها) — مواد شیمیایی موجود در وسایل روزمرهای مانند دستگاههای تهویه هوا و اسپریهای آئروسل — خواستار محدود کردن استفاده از آنها شدند. آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا در سال ۱۹۷۸ تولید CFCها را ممنوع کرد. با این حال، مقاله منتشرشده در Nature توسط جو فارمن، برایان گاردینر و جاناتان شنکلین بود که به طور مشخص کاهش سالانه اوزون را در نقطهای بالای قاره جنوبگان آشکار کرد.
جامعه بینالمللی به شکلی کمسابقه سریع واکنش نشان داد؛ شاید به این دلیل که ظهور ناگهانی ظاهریِ یک «حفره» در جو زمین داستانی بسیار تأثیرگذار و قابل فهم برای عموم ایجاد کرده بود. تنها دو سال بعد، در واکنش مستقیم به مقاله Nature و پژوهشهای تأییدکنندهٔ دیگر، ۴۶ کشور «پروتکل مونترال» را امضا کردند و متعهد شدند مواد شناختهشدهای را که باعث تخریب اوزون میشوند بهتدریج کنار بگذارند. درنهایت هر ۱۹۷ عضو سازمان ملل متحد این معاهده را تصویب کردند و درنتیجه آن، دانشمندان اکنون پیشبینی میکنند که لایه اوزون پیش از پایان قرن بیستویکم به سطح پیش از سال ۱۹۸۰ بازگردد. سرعت نسبتاً زیاد و پذیرش تقریباً جهانی این معاهده باعث شد کوفی عنان، دبیرکل پیشین سازمان ملل، پروتکل مونترال را «شاید موفقترین توافق بینالمللی تا امروز» بنامد.
منبع: /www.history.com
۲۵۹
نظر شما