به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حجتالاسلام رضا یوسفزاده، مشاور خانواده، با تبیین حساسیتهای دوران بلوغ، تنها گذاشتن نوجوان در منزل را مشروط به رعایت قواعدی دقیق دانست و تأکید کرد تا ضرورتی اتفاق نیفتاده، تنهاییِ تمام یک شبانهروز و بیش از آن تنها بماند را ما پیشنهاد نمیکنیم.
سوال:
ما از یک خانواده مذهبی هستیم. پنج تا بچه داریم. پسر بزرگم ۱۵ سالش است که الآن فصل امتحاناتش است. میخواستیم خانوادگی به شهرستان برویم، ولی میخواهیم پسرَم را تنها بگذاریم . خودش راضی است. پسر آرامی است، بچه مسجدی و هیئتی است. این را صلاح میدانید شما؟
پاسخ حجت الاسلام والمسلمین رضا یوسف زاده
نکته اول این است که برهه نوجوانی یک برهه حساس است و پسر شما در وسط برهه نوجوانی قرار گرفته و یک مقدار نیاز به دقت و حساسیت دارد. حالا به خاطر امتحان یا هر دلیل دیگری، ببینید به صورت کلی آیا ما فرزندانمان را میتوانیم تنها بگذاریم، به خصوص سن نوجوانی؟ بالاخره به یک بلوغی رسیدهاند. نمیشود یک قاعده کلی بدهیم. کلاً میخواهیم بگوییم که یک قاعده وجود دارد: احتیاط کنید.
حالا برای تصمیمگیری باید چه جوانبی را بسنجیم؟
اولاً شرایط خانوادگی خودمان
ثانیاً پختگی فرزندمان، شخصیتش، روحیاتش
ثالثاً میزان شناخت والدین از روابط فرزند، دوستانش، برنامههای زندگی، شرایط زندگیاش.
و اینکه آیا مراقبی هست به او بسپاریم یا نیست.
مسئله مهم این است که تا چه مدت زمانی میتواند تنها بماند یا شرایط تنهایی را دارد.
ببینید، در نوجوانی فرد یک سری استقلالها میخواهد. لذا تنها ماندنهای گاهگاهی کوتاهمدت بد نیست. مستقلانه بیرون برود، این مدت زمان کوتاه، باشد و با اطلاع ما کجا برود، بد نیست.
این کار مسئولیتپذیری او را بالا میبرد، پختگی او را بالا میبرد، باعث میشود که به خانوادهاش بیشتر اعتماد کند و همراه بشود.
اما خوب، نگرانیهایی هم هست راجع به امنیت خانه، امنیت نوجوان، حوادث غیرمنتظره. به خاطر اینکه نوجوان خودش در ظاهر بزرگسال دارد میشود ولی با تجارب کم است. بزرگسالی با تجارب کم است، لذا ممکن است خطرهایی داشته باشد.
برای ایشان چه کار باید بکنیم؟
اولاً حتماً باید مطمئن بشوید که فرزند شما آمادگی تنها ماندن را دارد: شرایط اخلاقی، شرایط شخصیتیاش.
ثانیاً: حتماً یک نفری که به او بسپاریم، از فامیلمان، از همسایهمان، در محلّهمان، یک آدم بسیار مطمئن که خبردار باشد او تنهاست و سر بزند حتماً به او، یا اگر میشود حداقل موقع خوابیدن برود خانه عمویش، خانه داییاش، خانه آن فامیلمان که موقع خوابیدن شب تنها نماند.
این را در روایت داریم، در تجربه: نوجوان چون تخیل قوی دارد و ممکن است دچار ترسی، خوفی به جانش بیفتد، نگران هستیم انجام بدهیم.
نکته بعدی: حتماً باید قوانینی برای این تنها بودن وضع کنید. با پسرتان، با دخترتان گفتگو کنید، با فرزندتان گفتگو کنید.
شرایط: چه دو ساعته، چه سهساعته این تنهایی، چه یک روزه، چه دو روزه. هر چه زمان بیشتر میشود باید محتاطتر باشیم.
هر چه وسایل مورد نیاز هست را برایش تنظیم کنیم، داشته باشد. نکته بعدی: حتماً تماس با او، پیگیری کردن، تماس تصویری داشتن، تماس تلفنی داشتن با او هم باید مراعات بشود، این اتفاق بیفتد.
در کل، تا ضرورتی اتفاق نیفتاده، تنهاییِ تمام یک شبانهروز و بیش از آن تنها بماند را ما پیشنهاد نمیکنیم. ولی تنهاییهای چند ساعت مشکلی ندارد. با این قواعدی که گفتم میشود اجرایش کرد، انشاءالله. پس مراقب فرزندانمان باشیم، مخصوصاً در سن بلوغ، در سن ۱۵ سالگی و اینها که خودش یک بحران است.
برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید.
منبع: حوزه
نظر شما