به گزارش خبرآنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: شاید بتوان شجاعت او در پذیرش قطعنامه 598 را در صدر آن فهرست نشاند. زیرا آن تصمیم در اوج تدبیر و مسئولیت پذیری اتخاذ شد. نه در اثر تسلیم در برابر شرایط، بلکه برای مدیریت شرایط.
عظمت آن تصمیم زمانی آشکارتر میشود که به فاصله زمانی کوتاه میان دو موضع بنگریم. تنها دو هفته پیش از پذیرش قطعنامه، در سیزدهم تیرماه 1367، امام هرگونه تردید در ادامه جنگ را خیانت به رسول خدا(ص) خوانده و بر ضرورت استمرار مقاومت تأکید کرده بود. آن سخن در جای خود حق بود و این تصمیم نیز در زمان خود درست.
راز جمع میان چند موضع ظاهراً متفاوت را باید در جوهره حکمرانی امام جستوجو کرد. امام اسیر شعار نبودو گرفتارِ تحلیل نیز نبود. او حقیقت را در نسبت با تکلیف میفهمید و تکلیف را در نسبت با واقعیت. از همین رو، پس از دریافت گزارشهای دقیق کارشناسان امین و ارزیابی همه جوانب امر، تصمیمی را برگزید که تلخ بود، اما لازم. دشوار بود، اما ضروری. او به امروزِ خویش نمیاندیشید به فرداهای دور برای عظمتِ ایران و اعتلای اسلام میاندیشید. به تاریخی میاندیشید که باید از این گذرگاه سخت عبور میکرد.
سیاستورزی اصیل، تسلیم شدن در برابر سختیها و حتی واقعیتها نیست، هنر مدیریت واقعیتها برای رسیدن به بهترین تصمیم ممکن است. رهبر حکیم کسی است که در هر مقطع، با حفظ اصول، مناسبترین تصمیم را برای تأمین مصالح عالی اتخاذ کند. امام خمینی دقیقاً چنین کرد. از همین روست که مجموعه تدابیر و اقدامات او صرفاً یک تجربه سیاسی باقی نماند و به «مکتب» تبدیل شد، مکتبی که جوهر آن، جمع میان آرمان و واقعیت، ایمان و عقلانیت، شجاعت و تدبیر است. در این مکتب، شجاعت نه به معنای نترسیدن، بلکه به معنای انتخاب درست در دشوارترین لحظههاست.
امروز نیز هر جا سخن از حکمرانی مسئولانه، تصمیمگیری تاریخی و عبور از پیچهای سرنوشتساز باشد، میتوان به آن تجربه بزرگ بازگشت. زیرا امام نه یک رهبر برای یک مقطع تاریخی بلکه معلمِ یک سنت در حکمرانی بود، سنتی که به ما میآموزد آنان که به خودشکنی رسیدهاند، توان بتشکنی دارند.
17302
نظر شما