سید هادی خامنه‌ای: لازم نیست مانند امام علی نان جو بخوریم اما لازم است ریاکاری و دروغ را کنار بگذاریم/ از دردسرهای حضرت وجود خوارج بود که افراطی بودند

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سید هادی خامنه‌ای دبیرکل مجمع نیروهای خط امام در مراسم سالگرد رحلت سید علی اکبر محتشمی‌پور گفت: بزرگداشت حضرت امیر(ع) به مهمانی‌های کیلومتری نیاز ندارد؛ این کارها با مشی حضرت امیر(ع) فاصله‌ دارد. تا وقتی یک فرد فقیر در جامعه هست، مسئولین نباید از عملکرد خودشان‌ احساس‌ رضایت کنند.

بنا بر روایت ایسنا، اهم اظهارات او را در ادامه می‌خوانید:

*برخی اقدامات با مشی و مرام حضرت امیر (ع) بسیار فاصله دارد. ایشان در دوران حکومت نه تنها به امور عمومی جامعه رسیدگی می‌کردند بلکه بخشی از زمان خود را به سرکشی به فقرا اختصاص می‌دادند اما امروز اگر کسی از مسئولان این کار را انجام دهد، می‌گویند چرا زمان را صرف امور اداری نمی‌کنی و وقتت را صرف این کارها می‌کنی؟

*مسئولان تا زمانی که یک فقیر در جامعه وجود دارد نباید از کار خود احساس رضایت کنند. باید به‌جای برخی کارها برای افرادی که امروز به مایحتاج اولیه نیازمند هستند، اقدامی کنیم.

*لازم نیست ما همچون امیرالمومنین (ع) نان جو بخوریم اما لازم است عفت و ورع و سداد و تقوا را رعایت کنیم و ریاکاری، دروغ و تظاهر را کنار بگذاریم. این اقدامات حرام است اما هنوز نتوانسته‌ایم این موارد را حل کنیم و به‌جای میهمانی کیلومتری باید این کارها را انجام دهیم که البته از آن غافل هستیم.

*جامعه ما اگر ادعای پیروی از علی (ع) دارد باید از اعمال و رفتارمان احساس شود شیعه علی (ع) هستیم. آیا صداقت، ورع و تقوا و عفت و سداد در ما وجود دارد یا نه؟ توجه به این موارد برای ما ضروری است نه بعضی پول‌هایی که به نام ایشان خرج می‌شود.

*بهتر است هزینه برخی کارها را به یاد و نام علی (ع) به فقرا بدهید، نه اینکه صف‌های کیلومتری برای خوردن غذا ایجاد کنیم که به هیچ‌وجه ارتباطی با شیوه امیرالمومنین (ع) ندارد.

*آیا حرف و عمل ما یکی است؟ عدالت، صداقت و دوری از ریا و دروغ اساس دین اسلام است. دارندگان چنین خصوصیاتی در یک جامعه قطعاً پیروز هستند اما آیا ما چنین هستیم؟ ما به همان میزانی که از اسلام و دین و مکتب علوی با خود داریم پیروز هستیم اما پیروزی مطلق از آن خود حق است.

*سفارش حضرت امیر این است که قدم‌های خودتان را در این مبارزه ثابت نگه دارید و همیشه نگاهتان به آخرین قسمتی باشد که دشمنان در آن قرار دارند. حضرت امیر سفارش دارند اگر احساس کردید دشمنان آماده درگیری با شما هستند قبل از آنکه آنان به شما حمله کنند آماده باشید با آنان مقابله کنید و اجازه ندهید به منزل شما وارد شوند و با شما در آنجا بجنگند.

*ما به جای سعی در معرفی آن حضرت و تصمیمات غیرمتعارف در بزرگداشت ایشان، بهترین خدمتی که می‌توانیم انجام دهیم آن است که اعمال و رفتار ما به‌گونه‌ای باشد که بگویند واقعاً پیروان علی هستیم وگرنه هرچه خرج‌های بیهوده کنیم، نتیجه مدنظر را ندارد.

*در جامعه ما مناسب‌تر این است به‌جای تشریفات بسیار پرخرج که در شرایط فعلی اصلاً جایز نیست به اندیشه‌های ایشان بپردازیم

*امام علی (ع) به پیروان واقعی نیاز دارد نه کسانی که صرفا نام او را بر زبان بیاورند. ما به‌جای فخرفروشی به نام آن حضرت، نیازمند اصلاح خود هستیم.

*از جملات بسیار ماندگار علی (ع) این است که فرمود «فالموت فی حیاتکم مقهورین و الحیات فی موتکم قاهرین» (اگر مقهور شوید، زندگیتان مرگ است و اگر پیروز شوید، مرگتان زندگی است.) و گاهی کسانی به بهانه همین سخنان درباره اینکه باید گفت‌وگو با دشمن کرد یا نه مقداری، زیاده‌روی می‌کنند. 

*آنچه که باید باشد با آنچه هست تفاوت زیادی دارد. اگر بخواهیم آنچه که حقانیت موضوع است را بگویم باید گفت آمریکا چه کاره است که بیاید این طرف دنیا و بخواهد با ما گفت‌وگو کند؟ به او چه ارتباطی دارد؟ این یک واقعیت است اما یک واقعیت دیگر هم وجود دارد که او مسئولان را وادار می‌کند برای مقداری حفظ آرامش و امنیت در کشور، مسئله‌ گفت‌وگو را قبول می‌کنند و فعلاً این کار را انجام می‌دهند. 

*امروز مسئولان کشور هم اصل مذاکره را قبول دارند اما اینکه  عده‌ای راه بیفتند و بخواهند آرا خود را تحمیل کنند اصلا قابل قبول نیست. باید چیزهایی را بدانیم ولی هرچیز که ما بدانیم الزاماً تحمیل‌کردنی نیست. در جامعه واقعیاتی وجود دارد که به ما چیزهای دیگری را دیکته می‌کند.

*این مسئله را در جنگ هشت ساله هم داشتیم که امام امت در شرایطی که خود فرمود خوردن زهر را بر خود هموار کرد و کاری را که خود نمی‌پسندید فقط برای مصالح جامعه پذیرفت. الان هم آن مسائل مطرح است. پس آنچه حضرت امیر درباره «فالموت فی حیاتکم مقهورین» فرمودند منافاتی با مسئله گفت‌وگو ندارد و باید هرچیز را در جای خود لحاظ کرد. 

*حضرت از دردسرهای مهمشان وجود خوارج بود که افراطیونی بودند و خود را معیار می‌دانستند - مثل برخی که نمونه‌های آنان هستند - و  فکر می‌کردند هرچه آنان خوب بدانند خوب است و هرچه آنان بد بدانند بد است؛ کاری هم به حرف بزرگان و شخصیت‌های فکری و علما و دانشمندان نداشتند و در مقابل شخصیتی مثل امام علی (ع) هم ایستادند و ناآرامی‌های مختلف در جامعه ایجاد کردند.

*امام علی (ع) به پیروان خود توصیه کردند پس از شهادت من به دلیل اینکه یکی از خوارج عامل ترور من بوده، در جامعه به کشتن خوارج روی نیاورید و از این کار پرهیز کنید. ایشان فرمودند: «میان دو فرقه فرق بگذارید. عده‌ای هستند که واقعاً دنبال حق هستند اما به خطا می‌روند و راه را گم می‌کنند و عده‌ای هستند از ابتدا به دنبال باطل هستند و تا پایان هم بر همان راه می‌روند. این دو را یکی نگیرید.» خوارج کسانی بودند که جاهل بودند و نمی‌فهمیدند. غرور داشتند و آن اقدامات را مرتکب شدند. 

*سفارش حضرت علی (ع) این است که بعد از من با خوارج کاری نداشته باشید و سراغ کسانی بروید عامدا و عالما راه باطل را در پیش گرفته‌اند و برنامه دارند و با هدف پیش می‌روند که منظور ایشان بنی‌امیه بود که منشاء تمام مفاسد مسلمانان شدند.

29215