«بسم الله الرحمن الرحیم. وَقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْئُولُونَ: آنان را نگاه دارید که باید پاسخگو باشند./ صافات، ۲۴»؛ گاهی جراحتی که بر پیکر یک ملت وارد میشود، نه از تهاجم دشمن بیرونی، بلکه از لغزش زبان کسانی است که باید پاسداران مرزهای اعتقادی باشند. زخمی که از سر ناآگاهی یا تملق بر جان باورهای مردم مینشیند، شاید از بسیاری از زخمهای ظاهری دردناکتر باشد؛ زیرا ایمان مردم، میراث خون شهیدان و حاصل قرنها مجاهدت عالمان و صالحان این سرزمین است.
بیتردید، تجلیل از شهیدان و بزرگداشت بانوان مظلوم و مؤمنی که در حوادث تلخ و تجاوزات دشمن جان خود را تقدیم اسلام و میهن کردهاند، وظیفهای شرعی، اخلاقی و انسانی است. ما بر دستان مادران شهدا بوسه میزنیم، صبر همسران و فرزندان آنان را تعظیم میکنیم و یاد شهیدان را چراغ راه آیندگان میدانیم.
اما آیا این تکریم، مجوز عبور از خطوط قرمز اعتقادی است؟
آیا میتوان برای ستایش مخلوق، حرمت برگزیدگان الهی را نادیده گرفت؟
آیا میتوان به بهانه برانگیختن احساسات، دست به مقایسهای زد که اساس مکتب اهلبیت علیهمالسلام آن را مردود دانسته است؟
آنگاه که گویندهای از تریبون رسمی کشور بر زبان میآورد: «حضرت زهرا فقط پهلویش شکست، اما زهرای شما با تمام قامت زیر آوار ماند…»
دیگر سخن از یک خطای ساده لفظی نیست؛ بلکه سخنی است که در ذهن مخاطب، نوعی تفضیل و برترنمایی غیرمعصوم نسبت به سیده زنان عالمیان را القا میکند؛ و این همان نقطه خطر است.
مگر امیرالمؤمنین علیهالسلام نفرمودند: «لا یُقاسُ بِآلِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ مِنْ هذِهِ الْأُمَّةِ أَحَدٌ، وَ لا یُسَوَّی بِهِمْ مَنْ جَرَتْ نِعْمَتُهُمْ عَلَیْهِ أَبَداً.»
«هیچکس از این امت با آل محمد صلیالله علیه و آله قابل مقایسه نیست و هرگز کسی که از نعمت آنان بهرهمند شده، با آنان همسان قرار داده نمیشود.»
و نیز فرمودند: «نَحْنُ أَهْلُ الْبَیْتِ لا یُقَاسُ بِنَا أَحَدٌ، فِینَا نَزَلَ الْقُرْآنُ وَ فِینَا مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ.»
«ما اهلبیت هستیم؛ هیچکس با ما سنجیده نمیشود؛ قرآن در خانه ما نازل شده و معدن رسالت در میان ماست.»
و رسول خدا صلیالله علیه و آله فرمودند:
«یا جابر… فَنَحْنُ الأَوَّلُونَ، وَ نَحْنُ السَّابِقُونَ، وَ نَحْنُ الشَّافِعُونَ، وَ نَحْنُ الْمُشَفَّعُونَ، وَ نَحْنُ أَهْلُ بَیْتٍ لا یُقَاسُ بِنَا أَحَدٌ مِنَ الأَوَّلِینَ وَ الآخِرِینَ.»
«ای جابر! ما نخستینیم، ما پیشگامانیم، ما شفاعتکنندگانیم و شفاعت ما پذیرفته است، و ما خاندانی هستیم که هیچکس از اولین و آخرین با ما مقایسه نمیشود.»
حتی هنگامی که از امام صادق علیهالسلام درباره مقایسه ابوذر با اهلبیت پرسیده شد، آن حضرت فرمودند:
«فَکَذَلِکَ نَحْنُ أَهْلَ الْبَیْتِ لا یُقَاسُ بِنَا أَحَدٌ.»
«ما اهلبیت نیز چنین هستیم؛ هیچکس با ما قیاس نمیشود.»
و این هشدار تکاندهنده نیز نقل شده است: «یا جابر، إنّا أهلَ البیتِ لا یُقاسُ بنا أحدٌ…»
پس سخن بر سر این نیست که مقام شهیدان والا نیست؛ بلکه سخن بر سر آن است که هیچ مقامی، هر قدر بلند، در عرض مقام معصوم قرار نمیگیرد.
حضرت زهرا سلاماللهعلیها تنها بانویی نیست که بر او ستم شده باشد؛ اما او فاطمه است.
او همان بانویی است که رسول خدا فرمود:
«فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنّی، مَنْ آذاها فَقَدْ آذانی.»
«فاطمه پاره تن من است؛ هر که او را بیازارد، مرا آزرده است.»
و نیز فرمود:
«إنَّ اللهَ یَغضَبُ لِغَضَبِ فاطِمَةَ وَ یَرضی لِرِضاها.»
«خداوند به خشم فاطمه خشمگین میشود و به رضای او خشنود میگردد.»
آیا میتوان مصیبت چنین بانویی را با معیارهای مادی و مقایسههای ظاهری سنجید؟
مصیبت زهرا سلاماللهعلیها، تنها شکستن پهلو نبود؛ مصیبت او، شکستن حرمت نبوت، غربت امامت و آغاز مظلومیتی بود که هنوز قبر پنهانش، رساترین فریاد تاریخ است.
اما در این میان، پرسشی جدی و دردآور متوجه رسانه ملی است.
صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با چه معیاری چنین افراد کماطلاع و ناآگاهی را در جایگاه کارشناس معارف دینی قرار میدهد؟
آیا پیش از سپردن تریبونهای مذهبی به افراد، میزان آشنایی آنان با مبانی اعتقادی شیعه سنجیده نمیشود؟
آیا رواست رسانهای که به نام نظام اسلامی و با هزینه ملت مؤمن اداره میشود، بستری برای طرح سخنانی فراهم آورد که موجب جریحهدار شدن احساسات دینی مردم و ایجاد وهن نسبت به ساحت مقدس اهلبیت علیهمالسلام گردد؟
این سخنان، تنها دل دوستداران حضرت زهرا سلاماللهعلیها را به درد نیاورده است؛ بلکه بیتردید، دل هر انسان مؤمن، دلسوز انقلاب و وفادار به آرمانهای امام و رهبری را نیز متأثر ساخته است.
از ریاست محترم سازمان صدا و سیما انتظار میرود که در برابر این رخداد تأسفبار، سکوت اختیار نکند؛ بلکه با شفافیت و احساس مسئولیت، ضمن تبیین جایگاه بیبدیل حضرت صدیقه کبری سلاماللهعلیها، نسبت به این لغزش آشکار واکنش نشان دهد و اجازه ندهد افکار عمومی چنین برداشت کند که اینگونه اظهارات، مورد تأیید یا بیاهمیت تلقی شده است.
بیتردید، مطالبه مردم مؤمن، توهین، هتک حرمت و رفتارهای خارج از موازین شرعی نیست؛ بلکه خواستار پاسخگویی، تذکر، اصلاح و جلوگیری از تکرار چنین خطاهایی هستند. دفاع از مرزهای اعتقادی، وظیفهای همگانی و مسئولیتی سنگین است.
و چه جای تأسف که برخی صاحبان تریبون، استادان، متکلمان و چهرههای علمی، در برابر این لغزشها سکوت اختیار میکنند؛ سکوتی که گاه، از خود خطا نیز تلختر است.
آری…
ما شهیدانمان را دوست داریم؛
خاک قدم مادران شهدا را توتیای چشم میدانیم؛
در برابر عظمت صبر و ایثار خانوادههای آنان سر تعظیم فرود میآوریم؛
اما با تمام وجود فریاد میزنیم:
فاطمه، معیار است؛ نه موضوع مقایسه.
فاطمه، کوثر نبوت است؛
فاطمه، امّ ابیهاست؛
فاطمه، مادر امامت است؛
فاطمه، محبوبه رسول خداست؛
فاطمه، بانویی است که رضایش رضای خدا و خشمش خشم خداست؛
و هیچکس، هر قدر بزرگ، مظلوم، فداکار و شهید باشد، در رتبه وجودی و مقام الهی، همسنگ او و دیگر معصومان علیهمالسلام نخواهد بود.
و در پایان سخن می گویم :
فاطمه، میزان است؛ نه موضوعِ مقایسه!!
و سرانجام ، با چشمی اشکبار و دلی سرشار از محبت اهلبیت علیهمالسلام، زمزمه میکنیم:
السَّلامُ عَلَیْکِ یا فاطِمَةُ الزَّهْراءُ، یا بِنْتَ رَسُولِ اللهِ، یا سَیِّدَةَ نِساءِ العالَمینَ، نَشْهَدُ أَنَّکِ الطَّاهِرَةُ المُطَهَّرَةُ، وَ أَنَّ حُرْمَتَکِ عِنْدَ اللهِ فَوْقَ کُلِّ حُرْمَةٍ، وَ أَنَّهُ لا یُقاسُ بِکِ أَحَدٌ مِن خَلْقِ اللهِ أَجْمَعِینَ.
سلام بر تو ای فاطمه زهرا؛ ای دختر رسول خدا؛ ای سرور زنان جهانیان. گواهی میدهیم که تو پاک و پاکیزهای، برگزیده و مطهری؛ و حرمت و عظمت تو نزد خداوند، برتر از هر حرمت و منزلتی است. شهادت میدهیم که هیچ آفریدهای را یارای همسنگی و مقایسه با تو نیست؛ زیرا تو میزان حق، کوثر ولایت، قلب نبوت و مادر همه فضیلتهایی.
خدایا! ما را بر محبت صادقانه فاطمه ثابتقدم بدار؛ زبانهایمان را از لغزش در حق اولیایت حفظ کن؛ به مسئولان، بصیرت و شجاعت پاسداری از مرزهای اعتقادی عنایت فرما؛ و این ملت دلبسته اهلبیت را تا ظهور فرزند برومندش، حضرت صاحبالزمان عجلالله تعالی فرجه الشریف، در سایه عنایت صدیقه طاهره محفوظ و سرافراز بدار.
والحمد لله ربّ العالمین، و صلّی الله علی سیّدنا محمّدٍ و آله الطاهرین و الی الله المشتکی
* عضو فرهنگستان علوم پزشکی ایران
نظر شما