به گزارش خبرآنلاین؛ برخلاف تصور رایج که کودکان کار را صرفاً محصول ضعف نظارت یا فعالیت باندهای سازمانیافته میداند، سیدحسن موسویچلک، رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران، ریشه اصلی این پدیده را در مشکلات اقتصادی و افزایش فقر خانوارها جستوجو میکند.
او با اشاره به تجربه نزدیک به سه دهه فعالیت در حوزه آسیبهای اجتماعی میگوید هر زمان که شرایط اقتصادی خانوادهها دشوارتر شده، حضور کودکان در بازار کار نیز افزایش یافته است. به اعتقاد وی، کودکانی که به دلیل مشکلات معیشتی از ادامه تحصیل باز میمانند، ناگزیر به سمت بازار کار سوق پیدا میکنند؛ بازاری که میتواند از دستفروشی در خیابان تا فعالیت در کارگاهها، مزارع و مشاغل غیررسمی را شامل شود.
موسویچلک تأکید میکند که نمیتوان انتظار داشت در شرایطی که درآمد خانوارها کاهش یافته و هزینههای زندگی افزایش پیدا کرده است، تعداد کودکان کار نیز کاهش یابد. او معتقد است بخش قابل توجهی از کودکانی که امروز در خیابانها یا محیطهای کاری دیده میشوند، قربانی مستقیم فشارهای اقتصادی هستند؛ فشارهایی که خانوادهها را به استفاده از ظرفیت کاری فرزندان خود برای تأمین هزینههای زندگی سوق میدهد.
این مددکار اجتماعی همچنین به تنوع الگوهای کودککاری در کشور اشاره میکند. به گفته او، علاوه بر کودکان کار ثابت، گروهی از کودکان بهصورت فصلی مشغول به کار میشوند و برخی نیز همراه خانوادههای خود برای یافتن فرصتهای درآمدی از استانی به استان دیگر مهاجرت میکنند. در شهرهای گردشگری و زیارتی، بهویژه در فصلهای پرمسافر، حضور این کودکان بیشتر مشاهده میشود.
موسویچلک در عین حال نقش نهادهای حمایتی و سازمانهای مردمنهاد را مهم ارزیابی میکند اما معتقد است این مجموعهها نمیتوانند جایگزین سیاستهای اقتصادی شوند. به گفته او، سازمانهایی مانند بهزیستی و شهرداری در حوزه حمایت و ارائه خدمات فعال هستند، اما وظیفهای در بهبود درآمد خانوادهها ندارند.
او در نهایت هشدار میدهد که تا زمانی که وضعیت اقتصادی خانوادهها بهبود پیدا نکند، پدیده کودک کار همچنان پابرجا خواهد بود و حتی در صورت کاهش ظاهری حضور کودکان در خیابانها، ممکن است آنها به سمت مشاغل پنهانتر و آسیبزاتری سوق داده شوند.
متن کامل گفتوگو را اینجا بخوانید.
233233
نظر شما