به گزارش خبرآنلاین روزنامه قدس نوشت: هدف قرار دادن سیستمهای دفاعی و امنیتی جزایر ایرانی و نوار ساحلی جنوب کشور و فراتر از آن، تخریب زیرساختهای ارتباطی این مناطق و تلاش برای قطع ارتباط با نواحی داخلی، در کنار افزایش انتقال تسلیحات مرتبط به منطقه، هرچند چندان مؤثر نبوده، ولی ممکن است مؤید این فرضیه باشد.
علاوه بر اینها مدتی است که لشکر رسانهای دشمن در حال آمادهسازی افکار عمومی و عادیسازی حمله زمینی آمریکاست و از همین حالا در حال بزک کردن تصویر ورود سربازان آمریکایی به خاک ایران هستند.
گرچه ممکن است این مأموریت توسط نیروهای تروریست و تجزیهطلبی انجام شود که سالهاست به عنوان نیروهای نیابتی آمریکا در منطقه روی آنها سرمایهگذاری شده و ممکن است پیشقراول چنین حماقتی شوند تا در صورت موفقیت راه را برای نظامیان آمریکایی باز کنند.
تردیدی نیست که بخش عمدهای از این سناریوها کارزار رسانهای و جنگ روانی دشمن است برای القای ترس و احساس انسداد تا به رفتارهای هیجانی یا فلج تصمیمگیری منجر شود و دشمن با کمترین هزینه به هدف خود برسد؛ یعنی تضعیف، انفعال و تسلیم.
و تردیدی هم نیست که نزدیک شدن آمریکاییها و ورود نظامیان آمریکایی به عرصه جنگ زمینی، فرصتی بینظیر برای وارد کردن حداکثر ضربات به نیروی انسانی آنهاست. ضرباتی که بیش از هر خسارتی برای افکار عمومی آمریکا دردآور خواهد بود و آینده سیاسی جنگطلبان را به مخاطره خواهد انداخت.
با وجود این در برابر چنین احتمالی نباید منفعل بود. انفعال در جنگ به معنای ترس است و همین ترس است که دشمن را به تحقق چنین حماقتهایی مصمم میکند. امنیت ملی وقتی مفهوم مییابد که مبتنی بر بازدارندگی و جلوگیری از ناامنی باشد و انتظار کشیدن برای پاسخ به ناامنی، نقض غرض است.
راهکار جلوگیری از حمله زمینی یا مقابله با آن نیز چیزی جز تحقق بازدارندگی نیست. یعنی اثبات اینکه چنین حماقتی هزینهای فراتر از محاسبات دشمن دارد و تلفاتی بیش از طاقتش به او وارد خواهد کرد. برای اثبات این ادعا راهی جز این نیست که با قدرت به پیشواز جنگ زمینی برویم!
در این فضا نیروهای مسلح ما نیز حملات موشکی و پهپادی متقابلی را نسبت به استعداد نظامی و پشتیبانی دشمن انجام میدهند؛ اما واقعیت آن است که مزیت اصلی نیروهای مسلح ما، نیروهای زمینی هستند و علاوه بر این، جنگ زمینی امکان فعال کردن خیل عظیمی از بسیجیان و مردم جانفدا در جریان جنگ را نیز فراهم میکند.
بنابراین میتوان انتظار داشت که علاوه بر ظرفیتهای نظامی، ظرفیتهای اجتماعی نیز به خدمت امنیت ملی درآیند که برای این منظور شبکه ارتباطی مردمی شکلگرفته در مساجد و اجتماعات شبانه، بستر مناسبی خواهد بود.
سازماندهی واقعی جانفداهای آماده و اعزام نیروهای مردمی به مناطق تنش، تشکیل گردانهای مدافع یا حتی اعلام آمادگی گردانهای شهادتطلب تهاجمی برای حمله به پایگاههای آمریکا در منطقه، طرح جدی مداخله مردمی برای تغییرات سیاسی در کشورهای متخاصم منطقه و راهکارهایی از این دست میتواند در دستور کار قرار گیرد.
اما در دسترسترین اقدام، آموزشهای نظامی دفاع فعال در برابر حمله زمینی برای عموم مردم است که اراده ملی دفاع در برابر این تهدید را به رخ خواهد کشید. تجربه مختصر این آموزشها در صداوسیما، پیش از این بازتاب گستردهای پیدا کرد که نشان از تأثیرگذاری آن بود.
بهویژه اینکه سلاحهایی مثل پهپادهای انتحاری افپیوی با وجود تأثیر فوقالعاده در جنگهای نوین، مرزهای نظامیگری را جابهجا کرده و آن را به بازیوارگی نزدیک کرده است. سلاحی که همه بضاعت آموزشیاش یک گوشی هوشمند است یا نهایتاً یک دسته بازی رایانهای!
آموزش هزاران ایرانی اعم از زن و مرد و پیر و جوان و حتی کودکان با شبیهسازهای پهپادی و حتی تبدیل گیمنتها به سیمولاتورهای نظامی و راهاندازی خط مونتاژ پهپاد فیبر نوری توسط مردم، تصویری است که میتواند دشمن را در محاسباتش دچار تردید کند.
17302
نظر شما