به گزارش خبرآنلاین، رویترز نوشت آخرین بار که خریداران نفت ونزوئلا با چنین تاخیرهای طولانی مواجه شدند، به محاصره دریایی توسط ایالات متحده در اواخر سال گذشته بازمیگردد که به تحولات سیاسی ژانویه متصل شد. با این حال، علیرغم تلاشهای دولت موقت دلسی رودریگز برای همگامی با استراتژی واشنگتن جهت احیای صادرات، دادههای ردیابی کشتیها نشان میدهد شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA) و شرکای آن طی شهرهای اخیر نتوانستهاند صادرات خود را از سقف ۱.۲۵ میلیون بشکه در روز فراتر ببرند؛ این در حالی است که تولید خام افزایش یافته و تقاضای جهانی نیز در سطح بالایی قرار دارد.
برای مقایسه، زمانی که تولید ونزوئلا دو دهه پیش به بیش از ۳ میلیون بشکه در روز میرسید، بنادر این کشور توان معامله و صادرات بیش از ۲.۵ میلیون بشکه در روز را داشتند و ورود و خروج کشتیها در کمتر از یک هفته انجام میشد.
اختلافات تجاری، فرسودگی و رقابت بر سر اسکلهها
مشکلات بارگیری موجی از اختلافات قانونی و مالی را بر سر جریمه معطلی (دموراژ)، کیفیت نازل نفت خام و آلودگی بدنه کشتیها ایجاد کرده است. یک منبع آگاه در شرکت ملی نفت ونزوئلا به رویترز گفت: «سرعت انتقال نفت خام از مخازن به کشتیها فوقالعاده کند است و همین موضوع نفتکشها را مجبور میکند بسیار بیشتر از بازه زمانی مقرر اسکلهها را اشغال کنند. اگر کشتی برای تخلیه محمولههای وارداتی وارد شود، به دلیل نقص در ظرفیت ذخیرهسازی سوخت، این معطلی حتی طولانیتر میشود.»
بیشترین تراکم در نزدیکی بندر خوزه در ساحل شمال شرقی ونزوئلا دیده میشود؛ منطقهای که حدود ۷۰ درصد از کل صادرات کشور را پشتیبانی میکند. گزارشهای داخلی شرکتها نشاندهنده قطعیهای مداوم به دلیل خرابی تجهیزات، قطعی برق و افت کیفیت در حین بارگیری است.
این بحران حتی شرکتهایی با امتیاز ویژه، نظیر غول نفتی آمریکایی شورون (Chevron)، را ناچار ساخته تا برای حل چالشها دست به دامن راهکارهای جایگزین شوند؛ از جمله درخواست مجوز برای دسترسی به بنادری که پیشتر تنها به حملونقل داخلی اختصاص داشتند.
اگرچه لغو تحریمهای آمریکا به معاملهگرانی چون ویتول (Vitol) و ترافیگورا (Trafigura) اجازه داده تا امسال بیش از ۱۴۰ میلیون بشکه نفت خام و سوخت را عمدتاً به مقصد ایالات متحده و بازارهایی نظیر اروپا و هند روانه کنند، اما در طرح ۱۰۰ میلیارد دلاری آمریکا برای بازسازی بخش انرژی ونزوئلا، پروژههای میاندستی و پاییندستی مانند تعمیر پایانهها و پالایشگاهها در اولویت اصلی قرار نگرفتهاند.
زنگزدگی، نشت نفت و کشتیهای رهاشده
بخش دیگری از ترافیک و تراکم در لنگرگاههای خوزه و پوزوئلوس به حضور نفتکشهای مرتبط با دوره تحریمهای سختگیرانه بازمیگردد؛ شناورهای معروف به «ناوگان ارواح» که در بنادر رها شده و فرآیند کاری بنادر را مختل کردهاند. به عنوان نمونه، نفتکشی با پرچم جعلی گویان در بندر گواراگوائو متعلق به PDVSA پهلو گرفته که به دلیل زنگزدگی بدنه از فاصلهای دور نیز قابل تشخیص است و دو سال است که به دلیل هراس از ضبط توسط آمریکا، فضای ارزشمند اسکله را اشغال کرده است. به گفته یکی از کارگران این ترمینال، در اواسط اوت از هفت اسکله گواراگوائو تنها دو اسکله به طور کامل فعال بودهاند.
این رقابت فشرده بر سر ظرفیت بنادر، مشتریان را مجبور به استفاده از پایانهها و روشهای انتقال کشتیبهکشتی (STS) کرده که خطرات نشت نفت، آلودگی بدنه کشتیها و هزینههای اضافه را به همراه دارد. از سوی دیگر، جریمههای سنگین دموراژ به شرکت شرکت ملی نفت ونزوئلا تحمیل میشود که این شرکت تنها پذیرفته است آنها را از طریق پرداخت نفت خام جبران کند. همچنین، الزام شرکت ملی نفت ونزوئلا مبنی بر تسویهحساب محمولهها در زمان تحویل و بدون ارائه اعتبار، فرآیند صدور فاکتور را در صورت درخواست تخفیف یا خسارات کیفی از سوی مشتریان بسیار پیچیده کرده است.
با اجرایی شدن اصلاحات کلان انرژی ونزوئلا که از اواخر ژوئیه کلید خورده و دهها قرارداد را به شرایط جدید منتقل کرده است، انتظار میرود رقابت بر سر استفاده از زیرساختها شدیدتر شود؛ این در حالی است که شرکت ملی نفت ونزوئلا صراحتاً اعلام کرده کنترل کامل پایانهها و برنامهریزی بارگیری را حداقل در شرایط کنونی نزد خود حفظ خواهد کرد.
۴۲/۴۲
نظر شما