داستان هولناک شکارچیان مرگ ایتالیایی/ وقتی ثروتمندان به جنگ‌زده‌ها شلیک می‌کنند

به گزارش خبرآنلاین، در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، شهروندان ایتالیایی و اتباع برخی دیگر از کشورهای اروپایی که وجه مشترک میان آن‌ها علاقه‌مندی به سلاح و شکار بود، روزهای جمعه به عنوان تفریح آخر هفته در شهر تریسته واقع در شمال غرب ایتالیا (مرز ایتالیا با یوگوسلاوی سابق) گرد هم می‌آمدند. این افراد با خط هوایی آویوژنکس به بلگراد رفته و از آن‌جا با اتوبوس به تپه‌های اطراف شهر سارایوو منتقل می‌شدند. آن‌ها برای این‌که بتوانند آخر هفته را با یک اسنایپر و جایگاه مناسبی مشرف به شهر برای شلیک به غیرنظامیان بگذرانند، چیزی بین ۹۲ تا ۱۱۶ هزار دلار به شبه‌نظامیان صرب هوادار رادوان کاراجیچ پرداخت می‌کردند.

اتزیو گاواتزنی، روزنامه‌نگار تحقیقی و نویسنده، در کتاب خود با عنوان «تک‌تیراندازهای آخر هفته» پرده از این راز تاریک برداشته است.  او در گفت‌وگویی اختصاصی با خبرآنلاین توضیح داده است: شهادت‌های جمع‌آوری‌شده نشان می‌دهد که دست‌کم برخی دستگاه‌های اطلاعاتی از این پدیده مطلع شده بودند.  این موضوع، یکی از نکات کلیدی و مهم در تحقیقات من بود و فکر میکنم بسیار بیشتر از این که افراد درگیر در این ماجرا چه کسانی بودند اهمیت داشت. می‌توانم بگویم که نه تنها دستگاه‌های اطلاعاتی ایتالیا، بلکه دستگاه‌های اطلاعاتی تعدادی دیگر از کشورها نیز از این موضوع خبر داشتند.

به گفته این نویسنده شاهدهایی وجود دارند که می‌گویند در سیستم سافاری‌های مرگ، نوعی رقابت میان شرکت‌کنندگان برای شکار زنان شکل گرفته بود و زنان جوان به عنوان اهدافی بسیار گران قیمت و مطلوب در نظر گرفته می‌شدند.

با این حال، نمی‌خواهم ماجرا را به نحوی روایت کنم که گویا اظهارات یک شاهد، یک حقیقت اثبات‌شده در روند قضایی است. مسئله این است که حتی بدون این جزئیات وحشتناک نظیر قیمت‌گذاری قربانیان بر اساس سن یا زیبایی، تصویر کلی به دست آمده از اظهارات شهود بسیار وحشتناک است.

این یک واقعیت غیرقابل انکار در یادداشت‌ها و اظهارات شهود است که افراد خارجی با همراهی افراد آشنا به منطقه، به مواضع تک‌تیراندازها در اطراف سارایوو منتقل می‌شدند و تفنگ‌هایی به آن‌ها داده می‌شد که بیشتر مناسب شکار بودند، نه جنگ.

جان جردن، آتش‌نشان سابق آمریکایی که در سارایوو کار می‌کرد، در سال ۲۰۰۷ در جریان محاکمه راتکو ملادیچ، همین مشاهدات را بازگو کرد. جردن توضیح داد خارجی‌هایی را دیده که به نظرش شبیه «توریست‌ها» بوده‌اند و حتی لباس و سلاح‌هایشان را نیز توصیف کرد؛ اما مهم است به خاطر بسپاریم که او هرگز نگفت شخصاً شلیک کردن آن‌ها را به چشم دیده است. خواننده در این کتاب با شهادت‌های دیگری روبرو خواهد شد که من شخصا از شاهدانی که با این گروه‌ها مواجهه داشته‌اند نقل کرده‌ام. برای مثال، شهادت زنی به نام «کریستیانا اس.» که با دو گروه مجزا از این توریست‌ها (یک گروه از میلان و گروه دیگر از رم) هم‌کلام شده بود.

۳۱۲