به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پرویز جاهد، منتقد سینما، در گفتوگو با خبرآنلاین اشاره کرد معتقد است اعتبار جهانی سینمای ایران که زمانی بیش از هر چیز بر پایه کیفیت و زبان سینمایی فیلمسازانی چون عباس کیارستمی و امیر نادری شکل گرفته بود، در سالهای اخیر تحت تأثیر تغییر مناسبات سیاسی و فرهنگی قرار گرفته است؛ به باور او، همین تغییر باعث شده توجه جشنوارههای مهم جهانی از بخشی از سینمای رسمی ایران فاصله بگیرد و به سوی فیلمهای زیرزمینی و آثاری با مضامین سیاسی و اعتراضی معطوف شود.
استقلال؛ واژهای که باید دوباره تعریف شود
جاهد در این گفتوگو تأکید میکند که هر فیلمی که خود را «مستقل» یا «زیرزمینی» معرفی میکند، الزاماً از استقلال هنری برخوردار نیست. او معتقد است بخشی از موفقیت بینالمللی این آثار، به جای آنکه از نوآوری در زبان سینما ناشی شود، تحت تأثیر مضامین سیاسی و شرایط اجتماعی ایران قرار دارد؛ بهویژه موضوعاتی که پس از «زن، زندگی، آزادی» برای مخاطبان و نهادهای فرهنگی غربی برجستهتر شدهاند.
وقتی برچسبها مسیر جهانی فیلم را تعیین میکنند
از نگاه این منتقد، «زیرزمینی»، «ضدحکومتی»، «توقیفی» و «بدون مجوز» بودن، در کنار سانسور و محدودیتهای تولید، مجموعهای از عوامل را شکل دادهاند که میتواند یک فیلم ایرانی را برای جشنوارههای خارجی جذابتر کند. او معتقد است علاقه جشنوارهها به کشف صداهای مخالف و سرکوبشده، در کنار شرایط پرتنش تولید در ایران، باعث شده گاهی روایت و حاشیه سیاسی یک اثر بیش از ارزشهای سینمایی آن در مسیر دیدهشدن جهانی اثر تعیینکننده باشد.
متن کامل این گفتوگو را در اینجا بخوانید.
۲۴۲۲۴۴
نظر شما