به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ دنیل گرا علامت سئوال بزرگ این روزهای پرسپولیس است. تیمی که در یک پوست اندازی بزرگ فصل را خوب آغاز کرده و نشان داده از تیم بازنده فصل گذشته و حواشی بی انتهای آن فاصله گرفته اما این استارت امیدوارکننده هم سبب نشده تا علامت سئوال پیرامون این خارجی بنجل کمرنگ شود. پرونده قرارداد دنیل گرا ظاهراً قرار نیست به این زودیها بسته شود. هر بار که تصور میشود همه ابهامات درباره این قرارداد مطرح شده، یک سؤال تازه از دل همان چند صفحه بیرون میآید؛ این بار اما سؤال مستقیماً متوجه تمام اعضای هیاتمدیره پرسپولیس است. در صفحات پایانی قرارداد، امضای همه اعضای هیاتمدیره باشگاه دیده میشود؛ نه یک نفر، نه دو نفر، بلکه همه مدیران!
این اتفاق اگر صرفاً یک تشریفات اداری بوده، باید توضیح داده شود چرا چنین تشریفاتی برای قرارداد گرا اعمال شده است و اگر موضوع فراتر از یک تشریفات معمول بوده، سؤال مهمتر میشود: چه چیزی در این قرارداد وجود داشته که همه اعضای هیاتمدیره باید پای آن را امضا میکردند؟
این دیگر فقط یک قرارداد بازیکن نیست، این امضاها میتواند نشان دهد که چه کسانی در فرآیند تأیید آن قرار داشتهاند. بنابراین هوادار حق دارد بداند اعضای هیاتمدیره دقیقاً چه قراردادی را تأیید کردهاند و بر اساس چه مستنداتی به چنین تصمیمی رسیدهاند. آیا آنها از رقم قرارداد مطلع بودند؟ آیا از شرایط عجیب فصل دوم باخبر بودند؟ آیا درباره کیفیت فنی و سابقه بازیکن گزارش کارشناسی دریافت کرده بودند؟ آیا درباره رقم پرداختی و مقایسه آن با قرارداد گرا در تیم قبلیاش توضیحی وجود داشته؟ و اساساً چه کسی پیشنهاد این قرارداد را روی میز هیاتمدیره گذاشته؟ اینها سؤالهای سادهای هستند، اما تاکنون پاسخهای ساده و روشنی برایشان ارائه نشده است. مشابه این اتفاق در زمان امضای قرارداد مارک ویلموتس هم مشاهده شد که تمام اعضای هیئترئیسه فدراسیون فوتبال آن را امضا کردند و همین امضاها به یکی از دفاعیات مهدی تاج از این قرارداد جنجالی تبدیل شد.
از سوی دیگر، قرارداد گرا با ابهام دیگری هم مواجه است. رقم بیش از یک میلیون دلاری برای بازیکنی که عملکردش در پرسپولیس نهتنها در حد یک خرید گرانقیمت نبوده، بلکه حتی حضورش در ترکیب اصلی هم با اما و اگر همراه شده. سؤال هوادار این نیست که چرا یک بازیکن خارجی جذب شده، سؤال این است که چرا برای چنین بازیکنی چنین رقمی هزینه شده؟ اگر گرا واقعاً ارزش این قرارداد را داشته، مدیران پرسپولیس خیلی ساده میتوانند مستندات فنی و اقتصادی تصمیم خود را ارائه کنند. اگر هم نداشته، باید مشخص شود چه کسی مسئول چنین تصمیمی بوده.
اما داستان وقتی عجیبتر میشود که بدانیم قرارداد فصل دوم او نیز با وجود رقم قابل توجه، آنگونه که انتظار میرود به شکل جدی به میزان بازی و عملکرد بازیکن گره نخورده. یعنی باشگاه پرسپولیس برای بازیکنی که قرارداد سنگینی بسته، ظاهراً تضمینهای متناسبی برای منافع خودش ایجاد نکرده. آیا مدیران وقت باشگاه نمیدانستند قرارداد بازیکن خارجی باید تا حد امکان منافع باشگاه را تضمین کند؟ یا اینکه گرا از چنان جایگاه فنی ویژهای برخوردار بوده که نیازی به چنین شروطی احساس نشده؟ اگر پاسخ دوم است، پس چرا آن کیفیت در زمین دیده نشد؟
و البته به بخش تلخ ماجرا، پولی که از منابع باشگاه برای این قرارداد پرداخت میشود. هوادار پرسپولیس میپرسد چرا باید بابت بازیکنی با چنین خروجی ضعیفی، دقیقهای حدود ۵۰۰ میلیون تومان هزینه شود؟ پول باشگاه از جیب چه کسی میآید؟ مدیران؟ اعضای هیاتمدیره؟ یا هوادارانی که سالهاست برای این تیم هزینه میکنند؟ پس طبیعی است که هوادار درباره تکتک قراردادهای سنگین سؤال داشته باشد.
اما عجیبتر از خود قرارداد، واکنش مدیرعامل پرسپولیس است. پیمان حدادی در آخرین مصاحبهاش به جای اینکه وارد جزئیات قرارداد گرا شود، منتقدان را به این سمت برده که حساسیت روی قرارداد این بازیکن باعث میشود قراردادهای دو میلیون دلاری سایر باشگاهها کمرنگ شود! این دقیقاً همان جایی است که باید گفت: نه آقای مدیرعامل! قرارداد بد دیگران، قرارداد پرسپولیس را خوب نمیکند. اگر باشگاهی بازیکن بیکیفیت را دو میلیون دلار خریده، باید درباره همان قرارداد پاسخ بدهد. اگر باشگاه دیگری پول بیشتری دور ریخته، مسئولیت آن با مدیران همان باشگاه است. اما این چه منطق مدیریتی است که برای توجیه یک قرارداد، به قرارداد بدتر دیگری اشاره کنیم؟ اشتباه دیگران، چک سفیدامضای پرسپولیس نیست.
اتفاقاً اگر قرارداد گرا کاملاً سالم، منطقی و اقتصادی بوده، بهترین راه برای پایان دادن به حاشیهها، انتشار توضیحات دقیق درباره آن است. بگویید چه کسی بازیکن را پیشنهاد داد، گزارش فنی چه بود، مبلغ قرارداد چگونه تعیین شد، چه کسی مذاکره کرد، چه کسی رقم نهایی را تصویب کرد و چرا همه اعضای هیاتمدیره پای قرارداد را امضا کردند. مگر چه چیزی برای پنهان کردن وجود دارد؟
پرسپولیس باشگاه کوچکی نیست که مدیرانش بتوانند درباره قراردادهای سنگین تصمیم بگیرند و بعد در برابر پرسشهای افکار عمومی، به قرارداد سایر تیمها اشاره کنند. مسئله گرا، مسئله یک بازیکن نیست؛ مسئله نحوه تصمیمگیری در باشگاه است. اگر یک بازیکن خارجی با رقم سنگین جذب شود و خروجی فنی متناسبی نداشته باشد، یک اشتباه مدیریتی است. اگر قرارداد او به شکلی بسته شود که منافع باشگاه به اندازه کافی تضمین نشود، یک سؤال مدیریتی دیگر ایجاد میکند. اما اگر تمام اعضای هیاتمدیره نیز پای چنین قراردادی را امضا کرده باشند، دیگر نمیتوان ماجرا را به تصمیم یک مدیر یا یک اشتباه فردی تقلیل داد.
اینجاست که پرسش اصلی شکل میگیرد: چه کسانی این قرارداد را دیدند؟ چه کسانی تأییدش کردند؟ چه کسانی امضا کردند؟ اگر قرارداد گرا آنقدر منطقی بوده که همه اعضای هیاتمدیره پای آن را امضا کردهاند، چرا امروز مدیران پرسپولیس حاضر نیستند با همان شفافیت از آن دفاع کنند؟
هوادار پاسخ میخواهد، نه مقایسه با قراردادهای بدتر. پرونده گرا با فرافکنی بسته نمیشود، با شفافیت بسته میشود. تا زمانی که درباره رقم قرارداد، شرایط فصل دوم، فرآیند جذب، گزارش فنی، نحوه تصویب و مهمتر از همه امضای دستهجمعی اعضای هیاتمدیره توضیح روشنی داده نشود، این سؤال همچنان پابرجاست: همه اعضای هیاتمدیره دقیقاً چه چیزی را امضا کردند؟
253 258
نظر شما