به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی در سخنرانی روز پنجشنبه خود در مجمع عمومی سازمان ملل، مقابله با بربریت را یکی از سرفصلهای اصلی خود قرار داد و «اسرائیل» را به عنوان طرفی که وارد نبردی در دفاع از «تمدن جهانی» شده، معرفی کرد.
بنابر روایت ایسنا، «گدعون لوی» روزنامهنگار و نویسنده روزنامه عبری «هاآرتص»، در مقالهای در روزنامه عبری «هاآرتص» نوشت، نتانیاهو حق صحبت درباره «بربریت» را از دست داده است چراکه «اسرائیل» از مقابله با آنچه خودش انجام میدهد، امتناع میورزد.
لوی در ادامه نوشت، این لفاظیهای نخست وزیر «اسرائیل» تازگی ندارد، او در سال ۲۰۲۴ درباره «دشمنانی وحشی» صحبت کرد، توصیفی که با دیدگاه گستردهای در داخل اسرائیل که همیشه خود را در مواجهه با «بربرها» میبیند، سازگار است اما اگر اسرائیل ادعا میکند که «برای تمدن میجنگد»، در مورد واقعیت سیاسی و اجتماعی خود و در مورد اقداماتش در غزه و کرانه باختری چه حرفی برای گفتن دارد؟
این نویسنده صهیونیست در مقاله خود در ارتباط با تحولات داخلی رژیم صهیونیستی، به «یووال آبراهام» و «راشل زور» کارگردانهای فیلم «نازا» اشاره کرد که به دلیل اقدامات تحریکآمیز و تهدیدها پس از انتشار این فیلم، هنوز به اراضی اشغالی بازنگشتهاند. آبراهام در این رابطه گفت که میترسد نتواند برگردد.
لوی در کنار تحولات داخلی به گفتمان سیاسی و انتخاباتی رژیم صهیونیستی پرداخت و نوشت، گفتمان کنونی شامل فراخوانهایی برای کشتار، اخراج و آوارگی است و این سوال را در ذهن ایجاد میکند که این نوع گفتمان چگونه میتواند در چنین دولتی که خود را دموکراتیک معرفی میکند، رایج شود؟
او سپس به شرایط اسرا و بازداشتشدگان فلسطینی در زندانهای رژیم اشغالگر پرداخت و نوشت، از آغاز جنگ تاکنون بیش از ۱۰۰ زندانی فلسطینی در زندانهای «اسرائیل» جان خود را از دست دادهاند، اسرای فلسطینی علاوه بر حملات فیزیکی، با سوءتغذیه، گرسنگی، شیوع بیماری پوستی گال، کمبود مراقبتهای پزشکی و مواد بهداشتی نیز مواجه هستند و این در حالی است که اکثر این بازداشتشدگان محاکمه نشدهاند، اگر این «بربریت» نیست، پس چیست؟
لوی در مقاله خود در مورد غزه نیز شدیدترین اتهامها را علیه کابینه رژیم صهیونیستی مطرح کرد و نوشت، مخالف این هستم که حمله هفتم اکتبر به چک سفیدی تبدیل شود که وقایع پس از آن را توجیه کند.
او با استناد به ابعاد گسترده تلفات غیرنظامیان و ویرانی گسترده نوار غزه نوشت، این جنگ صرفا یک واکنش نظامی بیقید و شرط نبود بلکه لحظهای بود که محدودیتهایی که درجه خاصی از خشونت را مهار کرده بودند، برداشته شدند تا جایی که آنچه استثنایی تلقی میشد، به امری عادی تبدیل شد.
این نویسنده صهیونیست همچنین بخشی از مسوولیت را متوجه بلوک سیاسی کرد که به دنبال جایگزینی کابینه و بیشتر رسانهها است و در این رابطه تاکید کرد، سکوت و عادت کردن به این واقعیت، نقش موثری در عادیسازی آن داشته است تا جایی که برای «اسرائیل» این امکان فراهم شده که خود را در خارج به عنوان «حافظ تمدن» معرفی کند در حالی که این وقایع در داخل بدون پاسخگویی متناسب با ابعادشان، در حال وقوع هستند.
۲۱۹
نظر شما