به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ کاپیتان تیم ملی آرژانتین این سه‌شنبه در ورزشگاه مونومنتال مقابل بنین، پس از بیش از دو دهه حضور با پیراهن آلبی‌سلسته، از فوتبال ملی خداحافظی کرد. بوداپست، ریو، کیتو، ومبلی، لوسیل و نیوجرسی، صحنه‌های داستانی بودند که با اشک، خداحافظی، رکوردها و افتخاری که سال‌ها در انتظارش بود، شکل گرفت.
ماجراجویی لیونل مسی با تیم ملی آرژانتین تنها ۴۷ ثانیه طول کشید. بیش از ۲۱ سال بعد، یک کشور با اسطوره خود خداحافظی کرد. فاصله میان این دو تصویر، تقریباً یک زندگی کامل فوتبالی را در خود جای داده است: شکست‌هایی که قطعی به نظر می‌رسیدند، استعفایی که جهان فوتبال را شوکه کرد، شب‌های جبران و در نهایت صحنه‌ای که سال‌ها غیرممکن به نظر می‌رسید؛ مسی در حال بالا بردن جام جهانی.
شروعی که هیچ‌کس نمی‌توانست تصور کند
مسی در ۱۸ سالگی و در جام جهانی زیر ۲۰ سال ۲۰۰۵، نخستین نشانه‌های تبدیل شدن به فوتبالیستی بزرگ را بروز داد. او در این رقابت‌ها شش گل به ثمر رساند، هر دو گل آرژانتین در فینال مقابل نیجریه را زد و با کسب کفش طلا و توپ طلا، مسابقات را به پایان رساند.
در ۱۷ اوت ۲۰۰۵، تنها چند هفته پس از حضور در تیم زیر ۲۰ سال، او در بوداپست مقابل مجارستان نخستین بازی خود برای تیم ملی بزرگسالان را انجام داد. خوسه پکرمن در دقیقه ۶۳ او را به زمین فرستاد. مسی توپ را دریافت کرد، ویلموش وانچاک پیراهن او را گرفت و بازیکن آرژانتینی برای رها شدن، با دست خود واکنش نشان داد. داور این حرکت را به‌عنوان رفتار خشونت‌آمیز تفسیر کرد و کارت قرمز نشان داد. تنها ۴۷ ثانیه گذشته بود. فیفا همچنان از آن اتفاق به‌عنوان یکی از عجیب‌ترین شروع‌های دوران ملی یک ابرستاره یاد می‌کند.
نخستین شادی بزرگ مسی در پکن ۲۰۰۸ رقم خورد. در تیمی پرستاره که بازیکنانی همچون سرخیو آگوئرو، آنخل دی‌ماریا، خاویر ماسکرانو و خوان رومن ریکلمه را در اختیار داشت، مسی مدال طلای المپیک را به دست آورد. با این حال، هنوز مسیر طولانی‌ای باقی مانده بود تا موفقیت‌های او در رده‌های پایه به تیم ملی بزرگسالان منتقل شود؛ تیمی که رابطه مسی با آن وارد دوره‌ای بسیار دردناک‌تر شد.
برزیل ۲۰۱۴؛ جام جهانی که می‌توانست همه چیز را تغییر دهد
جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، نخستین فرصت بزرگ مسی برای لمس افتخار با تیم ملی بزرگسالان بود. او در مرحله گروهی چهار گل به ثمر رساند؛ از جمله گل دراماتیک مقابل ایران و دو گل برابر نیجریه. در مرحله یک‌هشتم نهایی نیز پاس گل آنخل دی‌ماریا را برای گل پیروزی‌بخش مقابل سوئیس ارسال کرد. آرژانتین با عبور از بلژیک و هلند به فینال رسید و مسی به مهره محوری خط حمله تیمی تبدیل شد که پس از ۲۴ سال بار دیگر به فینال جام جهانی رسیده بود.
در ورزشگاه ماراکانا، آرژانتین با گل ماریو گوتزه در وقت‌های اضافه، یک بر صفر مغلوب آلمان شد؛ آن هم در شرایطی که چندین فرصت برای پیش افتادن از حریف داشت.
مسی جام جهانی را با چهار گل، یک پاس گل و توپ طلای بهترین بازیکن مسابقات به پایان رساند، اما تصویری که در ذهن‌ها باقی ماند، تصویر دیگری بود: او چند سانتی‌متر دورتر از جام جهانی قدم می‌زد و سپس برای دریافت جایزه خود به سمت آن رفت.
ضربه دو سال بعد حتی سنگین‌تر بود. آرژانتین در فینال کوپا آمریکا سنتناریو ۲۰۱۶ بار دیگر مقابل شیلی شکست خورد. مسی ضربه پنالتی خود را در ضربات پنالتی از دست داد و در حالی که کاملاً درهم شکسته بود، جمله‌ای را بر زبان آورد که به نظر می‌رسید پایان داستان باشد:
«برای من با تیم ملی تمام شد.»
این چهارمین فینال شکست‌خورده مسی با آرژانتین بود.
اما این خداحافظی تنها ۶۶ روز دوام آورد. پس از گفت‌وگویی در بارسلونا با ادگاردو بائوسا، سرمربی جدید آرژانتین، مسی در دیدار مقابل اروگوئه بازگشت، گل پیروزی را به ثمر رساند و بار دیگر رهبری آلبی‌سلسته را بر عهده گرفت.
اوج این داستان در اکتبر ۲۰۱۷ رقم خورد؛ زمانی که آرژانتین در مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه در شرایط بحرانی قرار داشت. این تیم کار خود را با شکست مقابل اکوادور در کیتو آغاز کرد، اما مسی با هت‌تریک خود پاسخ داد و آرژانتین را به جام جهانی رساند.
ماراکانا؛ شبی که همه چیز تغییر کرد
برای از بین رفتن یکی از سنگین‌ترین بارهای دوران حرفه‌ای مسی، باید تا ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۱ صبر می‌کردیم. آرژانتین با گل آنخل دی‌ماریا، برزیل را در ورزشگاه ماراکانا یک بر صفر شکست داد و مسی نخستین قهرمانی بزرگ خود را با تیم ملی بزرگسالان به دست آورد.
تصویر این بار با تمام تصاویر قبلی متفاوت بود. مسی دیگر در کنار جامی که متعلق به دیگری بود قدم نمی‌زد و پس از شکست، تنها روی زمین نمی‌نشست. او روی چمن زانو زد و چند ثانیه بعد، تمام هم‌تیمی‌هایش به سمت او دویدند.
پس از سال‌ها شنیدن این ادعا که مسی نمی‌تواند موفقیت‌هایش در بارسلونا را با آرژانتین تکرار کند، او سرانجام این مانع به ظاهر غیرممکن را از میان برداشت. نه‌تنها توانست جام را در آغوش بگیرد، بلکه پیوندی ناگسستنی با تمام مردم آرژانتین ایجاد کرد.
این قهرمانی به ۲۸ سال انتظار تیم ملی بزرگسالان آرژانتین برای کسب جام پایان داد و موفق‌ترین دوره دوران ملی مسی را آغاز کرد. یک سال بعد، نوبت فینالیسیما مقابل ایتالیا در ومبلی بود. آرژانتین ۳ بر صفر پیروز شد و ثابت کرد قهرمانی در کوپا آمریکا اتفاقی مقطعی نبوده است.
تیم لیونل اسکالونی به هویت مشخصی دست یافته بود و مسی، در کنار نسلی که با تحسین او بزرگ شده بودند، سرانجام به نظر می‌رسید بدون فشار سنگینی که بخش عمده دوران حرفه‌ای‌اش بر دوش داشت، بازی می‌کند.
قطر؛ بوسه‌ای که تمام داستان را تغییر داد
و سپس جام جهانی ۲۰۲۲ قطر از راه رسید. آرژانتین در نخستین بازی به شکلی غیرمنتظره مقابل عربستان سعودی شکست خورد و بار دیگر خود را در آستانه سقوط دید. در بازی بعدی مرحله گروهی، مسی مقابل مکزیک گل زد، تیم واکنش نشان داد و وارد مسیری شد که در نهایت به یکی از خارق‌العاده‌ترین داستان‌های تاریخ جام جهانی تبدیل شد.
مسی در مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل استرالیا، در یک‌چهارم نهایی برابر هلند و در نیمه‌نهایی مقابل کرواسی گل زد و در فینال نیز دو بار دروازه فرانسه را باز کرد. آرژانتین در یک تساوی ۳-۳ نفس‌گیر دوام آورد و در ضربات پنالتی پیروز شد؛ دیداری که یکی از بهترین فینال‌های تاریخ جام جهانی به شمار می‌رود.
کاپیتان آرژانتین در ۳۵ سالگی و در پنجمین حضورش در جام جهانی، سرانجام جامی را بالای سر برد که تمام زندگی خود در فوتبال را برای رسیدن به آن دنبال کرده بود. او مسابقات را با هفت گل به پایان رساند و به‌عنوان بهترین بازیکن تورنمنت انتخاب شد.
عکس بوسه مسی بر جام جهانی، چیزی فراتر از یک جشن معمولی بود. این تصویر به شکلی ناگهانی به تمام بحث‌ها درباره رابطه او با تیم ملی آرژانتین پایان داد؛ از ماراکانا در سال ۲۰۱۴ و فینال‌های شکست‌خورده مقابل شیلی گرفته تا خداحافظی در سال ۲۰۱۶ و سال‌هایی که هر شکست به قضاوتی علیه عملکرد او تبدیل می‌شد.
قهرمانی دوباره در کوپا آمریکا
در کوپا آمریکا ۲۰۲۴، آرژانتین پس از شکست کلمبیا در میامی بار دیگر قهرمان شد. مسی در آن فینال به دلیل مصدومیت مجبور به ترک زمین شد و در حالی که اشک می‌ریخت، صحنه‌ای را رقم زد که شاید یکی از احساسی‌ترین تصاویر دوران حرفه‌ای او بود و نشان داد فوتبال تا چه اندازه به عمیق‌ترین بخش وجودش نفوذ کرده است.
لائوتارو مارتینز در وقت‌های اضافه از راه رسید تا یک قهرمانی قاره‌ای دیگر را برای کاپیتان به ارمغان بیاورد.
آخرین جام جهانی هم یک دیوانگی دیگر در آستین داشت
مسی در ۳۹ سالگی تصمیم گرفت در جام جهانی ۲۰۲۶ بازی کند و بار دیگر تمام معادلات را به چالش کشید. او ۸ گل به ثمر رساند، کفش نقره‌ای را به دست آورد و آرژانتین را به یک فینال دیگر رساند. مسی در نیمه‌نهایی مقابل انگلیس گل نزد، اما هر دو پاس گل آرژانتین را در پیروزی ۲ بر یک ارسال کرد؛ انزو فرناندز در دقیقه ۸۵ گل تساوی را زد و لائوتارو مارتینز در دقیقه ۹۰+۲ گل صعود را به ثمر رساند.
اسپانیا مانع از رقم خوردن پایان کامل و بی‌نقص شد. فران تورس در دقیقه ۱۰۶ وقت‌های اضافه گل زد و لاروخا در نیوجرسی با نتیجه یک بر صفر آرژانتین را شکست داد.
مسی ششمین جام جهانی خود را با ۲۱ گل در ۳۴ بازی جام جهانی و حضور در یک فینال دیگر به پایان رساند. چند هفته بعد، او از بازنشستگی خود از فوتبال ملی خبر داد.
اما هنوز یک صحنه باقی مانده بود
این داستان نمی‌توانست در نیوجرسی به پایان برسد. او نمی‌توانست دور از خانه خداحافظی کند. به همین دلیل، آرژانتین و فدراسیون فوتبال این کشور، دیدار پایانی مقابل بنین را در ورزشگاه مونومنتال برگزار کردند؛ مسابقه‌ای با شعاری که بهتر از هر آماری اتفاقی را که قرار است این سه‌شنبه رخ دهد، توصیف می‌کند: «شبی که هیچ‌کس نمی‌خواهد تمام شود.»
بیش از دو دهه پس از آنکه آن پسر جوان و موبلند، ۴۷ ثانیه پس از نخستین حضورش با پیراهن آرژانتین و دریافت کارت قرمز، در حالی که اشک می‌ریخت زمین را ترک کرد، مسی برای آخرین‌بار با پیراهن تیم ملی آرژانتین وارد زمین شد.
این بار دیگر جام جهانی دیگری برای فتح وجود نداشت، انتقامی برای گرفتن در کار نبود و فینال ناتمام دیگری انتظارش را نمی‌کشید. تنها خداحافظی بود و لذت بردن از تماشای بزرگ‌ترین فوتبالیست تمام دوران.
منبع: مارکا
۲۵۸۲۵۸
نظر شما