چرا تاکسی‌ها زرد رنگ هستند؟

امیرمسعود عابدین: وقتی به یک تاکسی فکر می‌کنید، احتمال زیادی وجود دارد که یک خودروی زرد رنگ را تجسم کنید. از تاکسی‌های زرد معروف نیویورک گرفته تا ناوگان تاکسیرانی در شهرهای مختلف جهان، این رنگ روشن با رفتن از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگر گره خورده است. اما انتخاب رنگ زرد صرفا تصادفی نیست؛ ریشه‌ی این رنگ در قابلیت دید، برندسازی و قوانین نهفته است. در برخی شهرها، رنگ زرد به این دلیل استاندارد شد که پیدا کردن تاکسی را راحت‌تر می‌کرد، در حالی که در شهرهای دیگر، رنگ‌ها و سنت‌های متفاوتی شکل گرفت. پس چرا تاکسی‌ها اغلب زرد هستند؟

تاکسی‌های زرد به راحتی پیدا می‌شوند

یکی از بزرگترین مزیت‌های رنگ زرد، دید بسیار بالا است. رانندگان تاکسی می‌خواهند که خودروهایشان از ترافیک عادی متمایز شود و مسافران هم باید بتوانند یک تاکسیِ آزاد را به سرعت تشخیص دهند. چشم‌پوشی از یک خودروی زرد بسیار سخت‌تر از یک خودروی معمولیِ سیاه، خاکستری یا نقره‌ای است.

این موضوع در شهرهای شلوغ که هزاران خودرو می‌توانند خیابان‌ها را اشغال کنند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. یک رنگ متمایز به فردی که روی پیاده‌رو ایستاده، اجازه می‌دهد تا بدون نیاز به تشخیص مدل، تیپ یا پلاک خودرو، یک تاکسی را پیدا کند. رنگ زرد همچنین معمولاً با چیزهایی که نیاز به توجه دارند، مرتبط است؛ اتوبوس‌های مدرسه، تابلوهای هشدار، تجهیزات ساختمانی و سایر وسایل نقلیه اغلب از رنگ زرد استفاده می‌کنند، زیرا به طور طبیعی چشم را به خود جلب می‌کنند. این قابلیت دید پیش از آنکه تلفن‌های هوشمند امکان درخواست خودرو با اپلیکیشن را فراهم کنند، بسیار مفید بود.

شرکت «یلو کب» به محبوبیت این رنگ کمک کرد

تاریخچه‌ی تاکسی‌های زرد ارتباط نزدیکی با شرکت «یلو کب» (Yellow Cab Company) دارد که در سال ۱۹۱۵ توسط «جان هرتز» در شیکاگو تاسیس شد. شرکت هرتز از خودروهای زرد استفاده کرد تا ناوگان خود را قابل تشخیص کند. این رنگ استاندارد به کسب‌ و کار هویت متمایزی بخشید و به مسافران کمک کرد تا تاکسی‌های این شرکت را از سایر خودروهای خیابان تشخیص دهند.

این ایده موفقیت‌آمیز بود و رنگ زرد به تدریج در سایر شهرهای آمریکا با تاکسی‌ها گره خورد. نیویورک احتمالا بیش از هر جای دیگری تاکسی زرد را مشهور کرد. تاکسی‌های زرد این شهر به بخش تعیین‌کننده‌ای از چشم‌انداز شهری تبدیل شدند و رنگ استاندارد به مسافران کمک کرد تا تاکسی‌های دارای مجوز را در میان حجم عظیم ترافیک شهر شناسایی کنند.

این رنگ چند هدف کاربردی را دنبال می‌کند:

• قابلیت دید: تاکسی‌های زرد در میان ترافیک عادی برجسته هستند.

• تشخیص: مسافران تقریبا بلافاصله می‌توانند یک تاکسی را شناسایی کنند.

• ثبات: ظاهر استاندارد ناوگان، یک سیستم قابل‌تشخیص ایجاد می‌کند.

• قوانین: یک رنگ متمایز به مقامات کمک می‌کند تاکسی‌های مجاز را از سایر خودروها تشخیص دهند.

• برندسازی: با گذشت زمان، رنگ زرد به بخشی از هویت نیویورک تبدیل شد.

همه تاکسی‌ها زرد نیستند

با وجود این ارتباط قوی، زرد یک رنگ جهانی برای تاکسی نیست. رنگ تاکسی‌ها بسته به کشور و شهر به طور قابل توجهی متفاوت است. لندن به خاطر تاکسی‌های سیاه رنگش معروف است، در حالی که شهرهای دیگر از سفید، کرم، قرمز، سبز یا ترکیبی از رنگ‌ها و نشانه‌ها استفاده می‌کنند. دولت‌های محلی اغلب الزامات ظاهری تاکسی را تعیین می‌کنند، زیرا رنگ‌های استاندارد می‌توانند تشخیص خودروهای مجاز را آسان‌تر کنند.

چرا تاکسی‌های زرد همچنان باقی مانده‌اند؟

فناوری، نحوه‌ پیدا کردن تاکسی را تغییر داده است، اما مزایای یک رنگ متمایز را از بین نبرده است. امروزه یک اپلیکیشن می‌تواند دقیقا به شما بگوید خودروی شما کجاست، اما تاکسی‌های سنتی همچنان از ویژگی قابل‌تشخیص بودنِ آنی بهره می‌برند. یک رنگ ثابت همچنین به کل ناوگان یک هویت بصری قوی می‌دهد.

عنصری فرهنگی هم وجود دارد؛ هنگامی که مردم یک رنگ خاص را با تاکسی‌ها مرتبط می‌دانند، تغییر دادن آن می‌تواند خودروها را کمتر قابل‌تشخیص کند. رنگ زرد به طور مؤثری در بسیاری از مناطق، به بخشی از زبان حمل‌ و نقل تبدیل شده است.

بنابراین، چرا تاکسی‌ها اغلب زرد هستند؟ زیرا رنگ زرد دید بالایی دارد، به راحتی قابل تشخیص است و از طریق برندسازی شرکت‌های تاکسیرانی و قوانین شهری، به خوبی تثبیت شده است. این تنها رنگ تاکسی در جهان نیست، اما دهه‌ها استفاده، تاکسی زرد را به یکی از قابل‌تشخیص‌ترین خودروهای جاده‌ها تبدیل کرده است.

منبع: motor۱

۳۲۲