به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۲ [۱۹ مهر ۱۳۸۱]، جیمی کارتر، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، برنده جایزه صلح نوبل شد. کمیته نوبل این جایزه را به پاس «دهه‌ها تلاش خستگی‌ناپذیر برای یافتن راه‌حل‌های مسالمت‌آمیز برای مناقشه‌های بین‌المللی، پیشبرد دموکراسی و حقوق بشر و ارتقای توسعه اقتصادی و اجتماعی» به او اعطا کرد.
کارتر که در ایالت جورجیا کشاورز بادام‌زمینی بود، از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱، یک دوره ریاست‌جمهوری ایالات متحده را برعهده داشت. یکی از مهم‌ترین دستاوردهای او در دوران ریاست‌جمهوری، میانجی‌گری در مذاکرات صلح میان اسرائیل و مصر در سال ۱۹۷۸ بود. کمیته نوبل قصد داشت همان سال، به پاس تلاش‌های کارتر، انور سادات و مناخم بگین، این جایزه را به آن‌ها اعطا کند؛ اما مانعی فنی اجازه این کار را نداد؛ نام کارتر تا مهلت رسمی تعیین‌شده برای نامزدی جایزه معرفی نشده بود.
پس از پایان دوران ریاست‌جمهوری، جیمی کارتر و همسرش، روزالین، در سال ۱۹۸۲ مرکز کارتر را در شهر آتلانتا تأسیس کردند. هدف این مرکز، پیشبرد حقوق بشر و کاهش رنج‌های انسانی بود. آن‌ها از سال ۱۹۸۴ با سازمان «هَبیتَت فور هیومَنیتی» (Habitat for Humanity) همکاری کردند تا خانه‌هایی بسازند و آگاهی عمومی را درباره بی‌خانمانی افزایش دهند.
کارتر در طول فعالیت‌های خود دستاوردهای بسیاری داشت؛ ازجمله کمک به مبارزه با بیماری‌ها، بهبود رشد اقتصادی در کشورهای در حال توسعه و حضور به عنوان ناظر در شمار زیادی از انتخابات سیاسی در سراسر جهان.
نخستین جوایز نوبل، که براساس وصیت‌نامه آلفرد نوبل (۱۸۹۶–۱۸۳۳)، صنعتگر سوئدی، بنیان گذاشته شده بودند، در سال ۱۹۰۱ در رشته‌های فیزیک، شیمی، پزشکی، ادبیات و صلح در سوئد اهدا شدند. جایزه نوبل اقتصاد نخستین بار در سال ۱۹۶۹ اعطا شد.
کارتر سومین رئیس‌جمهور ایالات متحده بود که این جایزه را دریافت کرد؛ جایزه‌ای به ارزش یک میلیون دلار. پیش از او، تئودور روزولت در سال ۱۹۰۶ و وودرو ویلسون در سال ۱۹۱۹ برنده جایزه صلح نوبل شده بودند. باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، نیز در سال ۲۰۰۹ این جایزه را دریافت کرد.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما