به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در پایان جلسه، مجید مجیدی که با اولین نمایش جهانی فیلم «غذای نیمروز» در بخش مسابقه اصلی جشنواره پوسان حاضر شده و از حاضران در سالن نمایش بود، حس خود را بعد از دیدن این مستند ۸۸ دقیقه ک‌ای صمدیان این چنین بیان کرد: سال ۱۹۹۲، برای اولین فیلمم، «بدوک»، از آقای صمدیان که آن موقع عکاس معروفی بود، دعوت کردم که فیلمبرداری فیلم را قبول کند. اما او با ترفند خاصی، کار فیلمبرداری را قبول نکرد!
طبیعی بود که من کمی ناراحت بشوم. ولی دوستی من و صمدیان تا امروز هم ادامه دارد.
قبلا کارهایی از صمدیان را دیده بودم ولی امشب وقتی فیلم مستند «در جاده با عباس کیارستمی» را دیدم به‌خصوص اپیزود آخر آن را ،به قدری منقلب شدم که دوست داشتم اینجا درباره‌اش با شما صحبت کنم.
صمدیان می‌توانست علاوه برعکاسی، فیلمبردار توانمندی هم در سینمای ایران بشود اما آن وقت چیزی در سینمای ایران کم بود بخصوص این جنس از سینمای مستند،که او ارائه کرده و من دلم می‌خواهد درباره‌اش مفصل صحبت کنم. حالا در این وقت محدود نمی‌شود، پس فقط اشاره کوتاه می‌کنم.
دوربینی که سیف‌اله با آن کار کرده، در فضای خیلی محدودی است. ما وقتی می‌خواهیم فیلم بسازیم، لوکیشن را می‌بینیم، تمام زوایا را بررسی می‌کنیم تا بهترین موقعیت‌ها و زاویه‌های مناسب را طراحی کنیم. حالا شما فکر کنید در فضای محدود ماشین، که نمی‌دانید قرار است چه اتفاقی بیفتد، و به‌رغم تمام محدودیت‌های مانور، دوربین او زیباترین پلان‌ها را ثبت کرده است. الان صحبت درباره آقای کیارستمی نیست؛ حرفم درباره سیف‌اله است به‌خصوص اپیزود ده (آخری).
تا امروز می‌گفتیم کیارستمی "شاعر" سینمای ایران است، حالا با دیدن این اپیزود می‌توانم اضافه می‌کنم که کیارستمی "فیلسوف" سینمای ایران است و تمامی این حس را از دوربین صمدیان می‌گیریم. او زیباترین حرف‌ها را می‌زند، دوربین پشت‌سر اوست و توی چشم کیارستمی نمی‌رود، به صورتش نزدیک نمی‌شود. بلکه تانکر آبی را نشان می‌دهد که به زیبایی زیر برف در جاده حرکت می‌کند.
این اپیزود به قدری شاعرانه است که یک سینمای ناب مستند است، سینمایی که می‌توانم ساعت‌ها درباره‌اش صحبت کنم.
۵۹۵۹
نظر شما