مبلغ - من فعلاً کاری به این ندارم که همه ما در موضوعات مختلف چه می‌گوییم و چگونه تحلیل می‌کنیم؛ با چند منبع نیمه‌مستند، اخبار تأییدنشده و اطلاعاتی که گاه‌وبیگاه به دستمان می‌رسد، درباره هر چیزی سخن می‌گوییم و نظر می‌دهیم.
اما حالا که یک مقام رسمی، کسی که پیش‌تر در جایگاه پزشک به مردم خدمت کرده و در جوانی از تعلیم و تربیت دینی بهره برده است، برای تحلیل رفتار خود و جامعه مخاطبش به سراغ بیانات مولا علی(ع) می‌رود و از آن سخنان گهربار شاهد می‌آورد، چون این کار به مذاق جناح و گروهی خوش نمی‌آید، باید وااسلاما سر بدهیم؟! آیا قرار است منافع جناحی و گروهی، حتی شیوه بهره‌گرفتن از معارف دینی را هم تعیین کند؟ آیا نهج‌البلاغه هم باید مطابق سلیقه سیاسی ما خوانده و فهمیده شود؟
یک. نهج‌البلاغه و فرمایشات حضرات معصومین(ع) متولی خاصی ندارند که برای خواندن و بهره‌گرفتن از آن‌ها نیاز به اذن و اجازه کسی باشد. این معارف، میراث گران‌بهای جهان اسلام و در دسترس همه کسانی است که می‌خواهند از آن برای فهم بهتر زندگی و اصلاح رفتار فردی و اجتماعی خود بهره ببرند.
دو. ما طلبه‌ها درس خوانده‌ایم تا پیام‌رسان نورانیت و معارف اهل‌بیت(ع) باشیم، نه صاحب و وکیل و وصی این ذخایر گران‌بها! قرار نیست کسی که سال‌ها در مسیر آموختن معارف دینی قدم برداشته، خود را مالک انحصاری آن بداند یا دیگران را از بهره‌مندی از این گنجینه محروم کند.
سه. وقتی کسی از جایگاه طلبگی وارد عرصه بازی‌های سیاسی می‌شود، حق ندارد از پیشینه تحصیل و تعلیم دینی خود صرفاً برای تأمین منافع سیاسی و جناحی بهره ببرد. معارف دینی ملک شخصی ما نیست که هر جا به سود جریان سیاسی‌مان بود، آن را به میدان بیاوریم و هر جا به مذاقمان خوش نیامد، دیگران را از خواندن و استناد به آن بازداریم.
چهار. اگر منِ طلبه وارد میدان سیاست شده‌ام، باید خودم مشوق سیاست اخلاقی باشم، نه اینکه همچون دیگر بازیگران این صحنه، گرفتار سیاست‌زدگی و سیاسی‌کاری شوم. انتظار از ما این است که اخلاق را بر سیاست حاکم کنیم، نه اینکه دین و اخلاق را تابع ملاحظات و رقابت‌های سیاسی قرار دهیم.
و در نهایت؛
جناب رئیس‌جمهور، همچنان نهج‌البلاغه بخوانید!
در مسیر خدمت به مردم، از کلام مولا علی(ع) مدد بجویید و اجازه ندهید معارف بلند آن حضرت، اسیر ملاحظات جناحی و منازعات سیاسی شود. البته که خواندن نهج‌البلاغه، پیش از آنکه دستاویزی برای نقد دیگران باشد، باید چراغی برای اصلاح خودمان و معیاری برای سنجش رفتار و عملکردمان باشد.
امید که کلام مولا، هم در گفتارمان جاری باشد و هم در کردارمان.
دست علی به همراهتان!
نظر شما