متأثر از همین کمیت تولیدات هم رویدادهای سینمایی داخلی تلاش داشته‌اند بخش ویژه‌ای را به این آثار اختصاص دهند تا توجه ویژه‌تری به ارزیابی ماحصل تلاش‌های ثبت‌شده در این میدان، رقم بخورد. بخش ویژه «وطن به روایت من» هم از دوره گذشته جشنواره فیلم‌کوتاه تهران با همین مأموریت متولد شده و یکی از فیلم‌های قابل‌توجهی که در دوره چهل‌وسوم در این بخش رونمایی شده، فیلم‌کوتاه «نیان» است.
افزایش کمیت فیلم‌سازی با موضوع جنگ‌های تحمیلی اخیر، هرچند می‌توانست تبدیل به یک آفت علیه کیفیت این آثار شود اما همزمان فرصتی برای آزمون‌وخطا فراهم آورد تا ایده‌ها صیقل‌خورده شوند و فیلمسازان دغدغه‌مند، با وسواس بیشتری دست به دوربین ببرند. حسین جمشیدی پس از تجربه ساخت فیلم‌کوتاه «کاپیتان تورس» در جشنواره گذشته تهران، با چنین وسواسی سراغ ایده‌ای مرتبط با جنگ تحمیلی اخیر رفته و روایتی عاشقانه را از دل آوار جنگ، بیرون کشیده است. برگ‌برنده اصلی «نیان» همین نگاه متفاوت است.
فیلم هم در بخش‌های عاشقانه و هم در بخش‌های مرتبط با پس از بحران، از ظرفیت‌های بصری سینما، استفاده‌ای به‌جا و به‌اندازه دارد و به همین دلیل است که می‌توان همزمان به‌عنوان اثری عاشقانه و یا ملودرامی مرتبط با تبعات جنگ به تماشای آن نشست. نیان کاراکتر اصلی روایت است که در آستانه جشن تولد خود، با شوک مفقودی معشوق مواجه می‌شود و گویی سایه شوم جنگ، آرامش او را در آستانه مبارک‌ترین روز زندگی‌اش، مختل می‌کند؛ همین اختلال است که فرصت را برای فیلمساز فراهم می‌آورد تا با رفت و برگشت زمانی، ابعاد عاطفی و احساسی یک رابطه را به تصویر بکشد و در انتها مخاطب را در سرنوشت تراژیک این رابطه سهیم کند.
«نیان» به دلیل همه این ویژگی‌ها، اثری محترم و قابل‌توجه در ویترین آثار راه‌یافته به جشنواره تهران به‌شمار می‌رود که هرچند می‌توانست با وسواس بیشتر در جزییات فیلم‌نامه و پرداخت شخصیت‌ها، قوام دراماتیک بیشتری پیدا کند اما در مجموع همین‌اندازه که به دام شعارزدگی و اغراق در احساسات‌گرایی نیفتاده، در به تصویر کشیدن یک موقعیت انسانی، با چاشنی یک رابطه عاشقانه، موفق ظاهر شده است.
5959
نظر شما