قصه از دی‌ماه همین چند وقت پیش شروع شد؛ از همان‌جایی که امانوئل مکرون با لبخندی تا بناگوش باز، به استقبال ترامپ رفت، دستش را دور گردن او انداخت و گفت: «داداش دونالد! عزیز دلم! بیا دست به دست هم بدهیم و کارهای بزرگی درباره ایران انجام دهیم؛ کارهایی که دنیا را انگشت‌به‌دهان بگذارد!» چنان ژستی هم گرفته بود که انگار می‌شود کل خاورمیانه را با یک کروسان و قهوه تلخ، پشت میز کافه‌ای در شانزه‌لیزه، سر و سامان داد.
اما هنوز چند ماهی نگذشته، ورق برگشته و قیافه مکرون حالا بیشتر شبیه راننده‌تاکسی‌های خسته و عصبانی خط میدان آزادی است؛ همان‌ها که وسط ترافیک و گرما، بنزین‌شان تمام شده و دیگر حوصله هیچ‌چیز را ندارند! او این بار پشت تریبون رفته و با چهره‌ای نگران و صدایی گلایه‌آمیز می‌گوید: «ای مردم فرانسه! چرا این‌قدر از گرانی سوخت شکایت می‌کنید؟ مگر تقصیر من است؟ نمی‌دانید همه‌اش زیر سر جنگ ایران است؟ مگر نمی‌بینید این جنگ چه بلایی سر قیمت سوخت آورده؟»
فرمول تازه کاخ الیزه
واقعاً آدم از این فرمول و کشف تازه کاخ الیزه به وجد می‌آید! طبق منطق مکرون:
اول؛ وقتی قرار است نزد ترامپ خودشیرینی کند و در قامت قهرمان جهان ظاهر شود، ایران به فرصتی طلایی برای انجام «کارهای بزرگ» تبدیل می‌شود.
دوم؛ وقتی باک خودروهای پژو و رنو در پاریس خالی می‌شود و مردم دوباره به فکر بیرون آوردن جلیقه‌زردها از کمد می‌افتند، ایران ناگهان به متهم ردیف اول گرانی سوخت در حومه لیون و پاریس تبدیل می‌شود!
اصلاً سیاستمدار بودن هم شغل جالبی است؛ هر وقت اوضاع داخلی کشورت به‌هم ریخت و مردم از گرانی به ستوه آمدند، لازم نیست دنبال ایرادهای دولت خودت بگردی. کافی است کشوری را چند هزار کیلومتر آن‌طرف‌تر پیدا کنی؛ ترجیحاً در خاورمیانه، تا همه کاسه‌کوزه‌ها را سرش بشکنی!
خلاصه، امانوئل‌جان، حواست را جمع کن! بد نیست به آن ترامپِ عزیزدلت هم زنگی بزنی. با این فرمانی که شما دو نفر گرفته‌اید، بعید نیست فردا قیمت نان باگت یا پنیر هم در فرانسه، یا حتی در تمام دنیا، بالا برود و تو دوباره پشت تریبون بروی، چشم‌هایت را خمار کنی و بگویی: «بوی سوختگی نان هم از ایران بلند شده بود!»
نظر شما