به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، بسیاری از مردم تصور می‌کنند ساعت تابستانی با این هدف ابداع شد که کشاورزان یک ساعت بیشتر از روشنایی روز برای شخم زدن و کشت‌وکار در مزارع بهره‌مند شوند؛ اما این تصور رایجی است که با واقعیت مطابقت ندارد. درحقیقت، کشاورزان از دیرباز با جلو کشیدن و عقب بردن ساعت در بهار و پاییز مخالف بوده‌اند، زیرا این تغییر زمان، برنامه معمول برداشت محصولات کشاورزی را برهم می‌زند.
دلایل اصلی اجرای ساعت تابستانی به صرفه‌جویی در مصرف انرژی و هماهنگ کردن ساعات روشنایی روز با زمان بیداری و فعالیت بیشتر مردم بازمی‌گردد.
این ایده نخستین بار در سال ۱۸۹۵ مطرح شد؛ زمانی که جورج ورنون هادسن، حشره‌شناس، پیشنهاد تغییر سالانه ساعت به مدت دو ساعت را به انجمن سلطنتی نیوزیلند ارائه کرد، اما پیشنهاد او با استقبال مواجه نشد و به نتیجه نرسید.
ده سال بعد، ویلیام ویلت، سرمایه‌دار و فعال حوزه ساخت‌وساز در بریتانیا، طرح هادسن را پی گرفت. او استدلال می‌کرد که بریتانیا باید در هر بهار و پاییز، ساعت‌های خود را ۸۰ دقیقه تغییر دهد تا مردم فرصت بیشتری برای تفریح و فعالیت‌های روزانه در روشنایی آفتاب داشته باشند.
ویلت که مدافع خستگی‌ناپذیر طرح خود بود، نام «زمان تابستانی» (Summer Time) را برای آن انتخاب کرده بود؛ با این حال، پیشنهادش هرگز نتوانست از سد پارلمان بریتانیا عبور کند.
نخستین آزمایش‌های عملی برای اجرای ساعت تابستانی در جریان جنگ جهانی اول آغاز شد. در ۳۰ آوریل ۱۹۱۶ [۱۰ اردیبهشت ۱۲۹۵]، آلمان و اتریش برای صرفه‌جویی در مصرف برق مورد نیاز فعالیت‌های جنگی، ساعت‌های خود را یک ساعت جلو کشیدند.
اندکی پس از آن، بریتانیا و چند کشور اروپایی دیگر نیز ساعت تابستانی را به اجرا گذاشتند و ایالات متحده در سال ۱۹۱۸ به آن‌ها پیوست. (اگرچه آلمان و اتریش نخستین کشورهایی بودند که ساعت تابستانی را اجرا کردند، نخستین شهرهایی که تغییر فصلی ساعت را به کار گرفتند، پورت آرتور و فورت ویلیام در استان انتاریوی کانادا بودند که در سال ۱۹۰۸ این طرح را اجرا کردند.)
بیشتر آمریکایی‌ها تغییر ساعت را اقدامی مختص دوران جنگ می‌دانستند و این قانون سرانجام در سال ۱۹۱۹ لغو شد. پس از آن، ساعت استاندارد حاکم بود تا این‌که در سال ۱۹۴۲، فرانکلین دی. روزولت، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، هم‌زمان با جنگ جهانی دوم، بار دیگر ساعت تابستانی را برقرار کرد.
این بار، پس از پایان جنگ نیز شماری از ایالت‌ها به استفاده از ساعت تابستانی ادامه دادند؛ با این حال، تا چند دهه هیچ هماهنگی و نظم مشخصی در زمان‌بندی اجرای آن وجود نداشت.
سرانجام در سال ۱۹۶۶، کنگره آمریکا قانون «زمان یکسان» (Uniform Time Act) را تصویب کرد. این قانون، اجرای ساعت تابستانی را در سراسر کشور یکپارچه ساخت و زمان آغاز و پایان آن را در ماه‌های آوریل و اکتبر تعیین کرد. این زمان‌بندی بعدها در سال ۲۰۰۷ تغییر یافت و آغاز ساعت تابستانی به ماه مارس و پایان آن به ماه نوامبر منتقل شد.
امروزه ساعت تابستانی در ده‌ها کشور جهان اجرا می‌شود، اما همچنان روشی بحث‌برانگیز به شمار می‌رود. بیشتر مطالعات نشان می‌دهند که صرفه‌جویی در مصرف انرژی ناشی از این تغییر ساعت، بسیار ناچیز است. حتی برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که اجرای آن می‌تواند هزینه‌ها را افزایش دهد؛ زیرا ساکنان مناطق گرمسیر در طول روز و در ساعات گرم‌تر، بیشتر از وسایل سرمایشی و کولرهای گازی استفاده می‌کنند.
در همین حال، ایالت‌های هاوایی و آریزونا در آمریکا تصمیم گرفته‌اند به طور کامل از اجرای ساعت تابستانی صرف‌نظر کنند و در تمام طول سال از ساعت استاندارد استفاده کنند.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما