حسین قربانی- چرا ساری در مقایسه با ظرفیت‌هایی که در اختیار دارد، همچنان با مشکلاتی در حوزه زیرساخت، ترافیک، سیمای شهری، سرمایه‌گذاری و خدمات عمومی روبه‌روست؟ آیا مرکز استان بودن به‌تنهایی برای برخورداری از توسعه کافی است یا باید برای آن برنامه‌ای متفاوت و آینده‌نگرانه داشت؟
نگاهی به بخش‌هایی از بافت قدیمی و تجاری ساری، تصویری از فرصت‌ها و در عین حال چالش‌های پیش روی این شهر ارائه می‌دهد. شهری که می‌تواند با احیای بازار تاریخی، مرمت بناهای ارزشمند، ساماندهی خیابان‌ها، بهسازی محلات قدیمی و تقویت زیرساخت‌های گردشگری، به مقصدی جذاب برای گردشگران تبدیل شود، اما تحقق این هدف نیازمند برنامه‌ریزی مستمر و مدیریت هماهنگ است. چرا هنوز ظرفیت‌های تاریخی و فرهنگی ساری آن‌گونه که باید به فرصت اقتصادی و گردشگری تبدیل نشده‌اند؟ چرا بافت تاریخی شهر نتوانسته در کنار هویت گذشته، با نیازهای زندگی امروز پیوندی مؤثر برقرار کند؟
یکی از مسائل اساسی ساری، ضرورت بازنگری در شیوه مدیریت توسعه شهری و تعیین تکلیف پروژه‌های عمرانی است. وقتی پروژه‌ای سال‌ها در انتظار اعتبار، تصمیم اداری یا تکمیل عملیات اجرایی باقی می‌ماند، علاوه بر تحمیل هزینه به شهر، اعتماد عمومی نیز آسیب می‌بیند. در گزارش‌های منتشرشده در سال ۱۴۰۵، از ۳۲۴ طرح نیمه‌تمام شهرستان ساری سخن گفته شده است؛ آماری که ضرورت اولویت‌بندی، شفافیت و پاسخ‌گویی درباره سرنوشت طرح‌ها را برجسته می‌کند. پرسش این است: کدام پروژه‌ها باید در اولویت باشند و شهروندان چه زمانی آثار ملموس اجرای آن‌ها را در زندگی روزمره خود خواهند دید؟
البته توسعه ساری تنها به آسفالت خیابان‌ها و اجرای پروژه‌های عمرانی محدود نمی‌شود. ساماندهی حمل‌ونقل عمومی، کاهش گره‌های ترافیکی، ایجاد پارکینگ‌های عمومی، توسعه فضاهای سبز، بهبود مدیریت پسماند، حمایت از سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و ایجاد فرصت‌های شغلی برای جوانان باید در یک برنامه جامع دیده شوند. ساری همچنین می‌تواند با تکیه بر موقعیت ارتباطی خود، ظرفیت دانشگاه‌ها، بخش خدمات، کشاورزی و گردشگری، به مرکز فعال‌تری برای اقتصاد منطقه تبدیل شود. این مهم مستلزم آن است که مدیریت شهری و دستگاه‌های استانی به جای تصمیم‌های مقطعی، برنامه‌ای چندساله با اهداف قابل اندازه‌گیری و گزارش عملکرد عمومی ارائه کنند.
برای خروج از وضعیت موجود، پیشنهاد می‌شود یک برنامه عملیاتی پنج‌ساله برای توسعه ساری با مشارکت شهرداری، شورای شهر، استانداری، دستگاه‌های اجرایی، دانشگاهیان، فعالان اقتصادی و نمایندگان مردم تدوین شود. در این برنامه باید پروژه‌های نیمه‌تمام تعیین تکلیف شوند، احیای بافت تاریخی و بازار در اولویت قرار گیرد، حمل‌ونقل عمومی توسعه یابد، سرمایه‌گذاری در گردشگری و اقتصاد شهری تسهیل شود و برای هر پروژه زمان‌بندی، اعتبار، مسئول اجرا و شاخص ارزیابی مشخص باشد. همچنین انتشار گزارش فصلی پیشرفت طرح‌ها می‌تواند به افزایش شفافیت و اعتماد عمومی کمک کند. توسعه ساری نه با وعده‌های تکراری، بلکه با برنامه، همکاری بین‌بخشی و پاسخ‌گویی مستمر امکان‌پذیر است.
اکنون پرسش را باید با صراحت از مسئولان و شهروندان مطرح کرد: چرا ساری هنوز به جایگاه واقعی خود در نقشه توسعه مازندران نرسیده است؟ سهم مدیریت شهری، تصمیم‌گیری‌های استانی، کمبود سرمایه‌گذاری و ضعف هماهنگی دستگاه‌ها در این وضعیت چیست؟ چه کسی باید پاسخ‌گوی فرصت‌هایی باشد که می‌توانستند به اشتغال، رونق اقتصادی و ارتقای کیفیت زندگی مردم تبدیل شوند؟ باور دارم آینده ساری نباید صرفاً در جلسات اداری و وعده‌های عمرانی ترسیم شود؛ بلکه باید با مشارکت مردم ساخته شود. از همین رو، از شهروندان ساری دعوت می‌کنم با بیان دیدگاه‌ها، انتقادها و پیشنهادهای خود در این بحث مشارکت کنند؛ چرا که توسعه شهر، پیش از آنکه مسئولیت مدیران باشد، مطالبه و حق شهروندان است.
48
نظر شما