حضرت مستطاب، آنتونیو گوترش، دبیرکل بهظاهر محترم سازمان ملل، اخیراً اظهارنظری کرده که آدم دلش میخواهد از شنیدنش سرش را به دیوار بکوبد. ایشان فرمودهاند منشور سازمان ملل مانع از وقوع جنگ جهانی سوم شده است! بله، درست شنیدید؛ همین سازمانی که تنها هنر و تخصصش صدور بیانیههای شدیداللحن و ابراز نگرانیهای عمیق و جانسوز است، حالا به ناجی عالم بشریت تبدیل شده است!
یاد آن دیالوگ معروف بهمن خان افتادم که میگفت: «حالا ما گفتیم زدیم، شما هم بگید زده، خوبیت نداره. ملتفت که هستید؟»
راستش را بخواهید، ما تا امروز فکر میکردیم رهبران جهان از ترس نابودی کره زمین و بمب اتم است که جنگ جهانی دیگری راه نمیاندازند. نگو گوترشجان در این مدت زیرپوستی مشغول انجام کارهایی بوده که ما از آنها بیخبر بودهایم! در واقع، تمام این سالها کاغذپارههای سازمان ملل مثل دعای خیر مادر پشت سرمان بوده و بلاگردان بشریت شدهاند. یعنی اگر این منشور پربرکت نبود، حالا بچههای مهدکودک هم با کلاشینکف به جان هم میافتادند و به جای شیر خشک، گلوله به سمت هم پرتاب میکردند!
این جماعت سازمان مللی طوری حرف میزنند که انگار هر بار جنگ جهانی در آستانه وقوع بوده، کارمندانشان شجاعانه، مثل اسپایدرمن، سینه سپر کرده و جلوی آن ایستادهاند و دنیا را نجات دادهاند!
اصلاً بیایید با هم کارنامه درخشان این نهاد بهاصطلاح صلحطلب را مرور کنیم. هر جا جنگی به پا میشود، سازمان ملل در کسری از ثانیه، حتی اگر خواب باشد، نصفشب از خواب بیدار میشود، کراوات میزند و با عجله پشت میزهایش مینشیند تا جلسه اضطراری تشکیل دهد. بعد هم با چهرهای مظلوم و محنتزده، شروع میکند به ابراز تأسف و نگرانی عمیق؛ آنقدر عمیق که دل آدم برایشان کباب میشود! دیکتاتورها و عزیزان جنگطلب جهان هم به محض مشاهده این حجم از نگرانی، از ترس به خود میلرزند، اغلب قبض روح میشوند و تفنگهایشان را زمین میگذارند تا بروند گل بچینند!
اصلاً قدرت این سازمان آنقدر بالاست که حتی توانسته جلوی درگیریهایی را بگیرد که شاید باورش برایتان دشوار باشد. مثلاً همین گربه سرتق کوچه ما که هر شب میآید روی سقف ماشینم مینشیند و چنان میومیو میکند که دیگر آسایش برایمان باقی نمانده است. طبق نظریه و دستورالعمل جناب گوترش گرامی، علیالقاعده اگر منشور سازمان ملل نبود، این گربه تا حالا با پشتیبانی و حمایت شورای امنیت به خانهمان حمله کرده بود، سند خانه را هم به نام خودش زده بود و ما هم، مشخص است دیگر، آواره پارکهای شهر شده بودیم! پس باید دست به جیب شویم، برای سلامتی این سازمان صدقه بدهیم و اسفند دود کنیم که دستکم توانسته حریف میومیوی گربه محله ما شود!
واقعیت این است که سیاستمداران کلهگنده دنیا خیلی خوب بلدند سر مردم کلاه بگذارند. در سالنهای شیک و کولردار نیویورک مینشینند، قهوهشان را هورت میکشند و برای جهانی که در آتش جنگ میسوزد، نسخه میپیچند. ظاهراً تصور میکنند با چند خط بیانیه و ابراز نگرانی و تأسف روی کاغذ میتوانند جلوی گلوله و موشک را بگیرند!
هرچند برای ما که بد هم نشده است. دست دبیرکل محترم درد نکند که دستکم با این اظهارنظرهایش برایمان سوژه طنز و جوک تولید میکند. این شاهکارهای کلامی باعث شده بفهمیم کمدی سیاه هنوز هم در سازمان ملل زنده است؛ آن هم با دبیرکلی که ظاهراً خودش هم نمیداند در این نمایش، نقش اول را بازی میکند یا سوژه خنده تماشاگران است!





نظر شما