قضیه از این قرار است که جناب مارکو روبیو، سکاندار دستگاه دیپلماسی یانکی‌ها، اخیراً خواب‌نما شده و با لحنی آکنده از معصومیت پایمال‌شده، درافشانی فرموده‌اند که:
«ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که یک کشور به‌صراحت می‌گوید ما کشتی‌های تجاری را منفجر خواهیم کرد! این رفتاری غیرعادی و خطری بزرگ علیه نظم بین‌الملل است.»
آدم که هیچ، شلغم پخته هم از شنیدن این ادبیات واله می‌ماند. آدم با شنیدن این جمله، ناخودآگاه تصویری در ذهنش شکل می‌گیرد از کاخ سفیدی که به صومعه‌ای تارک دنیا بدل شده است؛ جایی که دیپلمات‌هایش روزها روزه سکوت می‌گیرند و شب‌ها با نان جو و یک عدد رطب مضافتی افطار می‌کنند و بزرگ‌ترین گناه عالم در نگاهشان این است که خدای‌ناکرده گوشه لنجی، بدنه قایق ماهیگیری یا حتی نخ قلاب یک ماهیگیر در خلیج‌فارس خش بردارد. آخی...!
این میزان از لطافت طبع و حساسیت فقهی آقای روبیو نسبت به احکام کشتیرانی، بنده را صاف می‌برد به همان حکایت مشهور رساله دلگشای عبید زاکانی (البته ناگفته نماند این زاکانی با آن زاکانی تومنی هشت هزار تفاوت دارد. مراقب باشید اسامی را با هم خلط نکنید)؛ همان‌جا که مردی را به جرم ارتکاب عملی خلاف اخلاق با زن همسایه پیش قاضی آوردند و لاجرم کار بالا گرفت.
قاضی با عتاب و تحیر فریاد زد:
«آخه مردک جاکلیدی! حالا کار بد کردی، به جهنم؛ چرا لااقل عزل (جلوگیری) نکردی و احتیاط پیش نگرفتی تا کار بیخ پیدا نکند؟»
یارو دستی به محاسن کشید و با اعتمادبه‌نفس تمام گفت: «ای آقای قاضی، چه می‌گویی؟! مگر نشنیده‌اید که این کار مکروه است؟ من از مکروهات پرهیز کردم!»
قاضی که دود از کله‌اش بلند شده بود، فریاد زد: «ای نامسلمان! نشنیده بودی که اصل زنا حرام است؟!»
حالا که ترانزیت دریایی را مکروه، قبیح و خلاف پرنسیب بین‌المللی می‌دانید، احیاناً در آن رساله عملیه نظم نوین جهانی، که از قضا از افاضات خودتان است، نخوانده‌اید که:
شخم‌زدن بیمارستان و بمباران مدرسه با بمب‌های دو هزار پوندی، نه مکروه، بلکه حرام مؤکد است؟
فرستادن پیام صلح و پهن‌کردن میز مذاکره و هم‌زمان فشردن دکمه پهپاد ترور در میانه راه، نقض وضو و باطل‌کننده کل قبله دیپلماسی است؟
تهدید مردم یک منطقه به «مادر بمب‌ها» و اشاره نامحسوس به کلاهک اتمی، از گناهان کبیره‌ای است که کفاره‌اش با صد من آب زمزم هم پاک نمی‌شود؟
گویا از منظر دستگاه استنباط واشنگتن، شلیک به مدارس و سلاخی غیرنظامیان جزو مستحبات مؤکد یا نهایتاً مباحات عملیاتی به شمار می‌روند و نقض نظم عالم محسوب نمی‌شوند؛ اما اگر یک کشتی کانتینری که برای حضرات جنگ‌افروز بار می‌برد، روی موج تکان بخورد و آب در دل ناخدایش بجنبد، عرش نظم بین‌الملل به لرزه درمی‌آید و آن‌گاه یقه‌تان را پاره می‌کنید و وااسفای واشنگتن به آسمان بلند می‌شود.
آقای روبیو، شما خودتان را ناراحت نکنید! نگران نظم دنیا هم نباشید؛ نظمی که ستون‌هایش بر زرادخانه‌های اهدایی و چشم‌بستن بر نسل‌کشی بنا شده باشد، با یک موج کوچک هم فرومی‌ریزد. اگر خیلی نگران احکام و اخلاقید، بهتر است اول فهرست محرمات کارنامه خودتان را ورق بزنید؛ پرهیز از مکروهات کشتیرانی پیش‌کش!
6464
نظر شما