به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ برنامه «مهمات ویژه تخریب اتمی» (SADM) یک پروژه محرمانه تسلیحات هستهای بود که توسط نیروی دریایی ایالات متحده در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی توسعه یافت. در این برنامه از کلاهک هستهای W۵۴ استفاده میشد که درون یک محفظه H-۹۱۲ حمل میگردید و توسط نیروهای عملیات ویژه به کار گرفته میشد.
یک تیم دو نفره وظیفه داشت این دستگاه را در هدف تعیینشده کار بگذارد، زمانسنج آن را تنظیم کند و سپس به سرعت بگریزد.
خروج و تخلیه این تیم یا از طریق زیردریایی و یا با استفاده از شناورهای تندرو انجام میشد تا فراری سریع و پنهانی را برای آنها فراهم کند.
کلاهک W۵۴ که با نامهای Mark ۵۴ یا B۵۴ نیز شناخته میشود، یک کلاهک هستهای تاکتیکی بود که در اواخر دهه ۱۹۵۰ توسعه یافت.
این بمب از این نظر متمایز است که هم از لحاظ وزن و هم از لحاظ قدرت انفجاری، کوچکترین سلاح هستهای بود که تاکنون توسط ایالات متحده در میدان نبرد مستقر شده است.
طراحی فشرده آن شامل یک سیستم انفجار درونی (ایمپلوژن) پلوتونیوم-۲۳۹ بود و نسخههای مختلف آن امکان ایجاد قدرت انفجاری بین ۱۰ تا ۱٬۰۰۰ تن تیانتی (معادل ۴۲ تا ۴٬۱۸۴ گیگاژول) را فراهم میکردند.
این کلاهک دو کاربرد اصلی داشت؛ یک مدل از آن در موشک هوابههوای AIM-۲۶ فالکون و تفنگ بدون عقبنشینی «دیوی کراکت» (Davy Crockett) ادغام شد و مدل دیگر به طور ویژه برای استفاده در سیستم «مهمات ویژه تخریب اتمی» (SADM) طراحی گردید.
هر نسخه با اصلاحات و تغییرات متعددی همراه بود که برای سناریوهای نظامی مختلف طراحی شده بودند.
در حال انجام پرش سقوط آزاد نظامی از ارتفاع بالا و باز کردن چتر در ارتفاع پایین (HALO)
به همراه یک بمب MK۵۴.
با تمرکز بر نسخه قابلحمل توسط نفر، توسعه این مدل در ژوئن ۱۹۶۰ آغاز شد و در آوریل ۱۹۶۳ به تولید یک نمونه موقت به نام Mark ۵۴ Mod ۰ (که بعدها B۵۴-۰ نام گرفت) انجامید.
نسخه تکاملیافتهتر، یعنی B۵۴ Mod ۱، در اوت ۱۹۶۴ وارد خط تولید شد. قطر این سلاح ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر)، طول آن ۱۸ اینچ (۴۵۷ میلیمتر) و وزن آن ۵۸.۵ پوند (۲۶.۵ کیلوگرم) بود.
این سلاح به یک کلاهک، سیستم چاشنی و شلیک دارای زمانسنج مکانیکی، مجموعه شلیک فروالکتریک و یک محفظه آببندیشده مجهز بود.
بدنه آن از آلومینیوم آهنگریشده و فایبرگلاس قالبگیریشده ساخته شده بود و عایق لاستیک اسفنجی میان کلاهک و پوسته آن قرار گرفته بود.
برای تسهیل عملیاتهای شبانه، از رنگ فسفر-تریتیوم برای روشن کردن و خوانا شدن صفحهدرجهها استفاده میشد. افزون بر این، یک محفظه تخصصی همراه با کنترلهای بیرونی برای استقرار در زیر آب نیز تعبیه شده بود.
دیوی کراکت به کار رفت. اندازه کوچک و غیرمعمول این کلاهک کاملاً به چشم میآید.
تولید مدل B۵۴ Mod ۲ در ژوئن ۱۹۶۵ آغاز شد. این مدل با حفظ ابعاد نمونههای پیشین، از بهبودهایی در طراحی بهره میبرد و وزن آن اندکی بیشتر و برابر با ۷۰ پوند (۳۲ کیلوگرم) بود.
دستورالعملهای بهکارگیری «مهمات تخریب اتمی» (ADM)، استفاده دفاعی از این سلاحها را در عملیاتهای مهندسی رزمی تشریح میکنند.
در این اسناد، اهداف احتمالی شامل پلها، سدها، کانالها، تونلها، فرودگاهها، محوطههای مانور راهآهن، بنادر، کارخانههای صنعتی و تأسیسات نیروگاهی مشخص شدهاند.
برای اطمینان از استقرار مناسب، جداول جامعی برای کمک به تعیین قدرت انفجاری دقیق برای هر هدف ارائه شده بود.
در این محاسبات عواملی نظیر عمق دفن بمب، اثرات بارش رادیواکتیو و حداقل فاصله ایمن میان نیروها و انفجارهای مجاور در نظر گرفته میشد.
در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۸ [ ۶ دی ۱۳۹۷]، روزنامه «گرین بی پرس-گازت» مصاحبهای را با مارک بنتلی، یکی از کهنهسربازانی که در برنامه SADM آموزش دیده بود، منتشر کرد.
او و سایر کارآموزان مسئولیت کارگذاری و منفجر کردن دستی این بمبها را برعهده داشتند.
براساس این گزارش، سربازان حاضر در این برنامه میدانستند که مأموریتهایشان عملا انتحاری است؛ چراکه یا گریز به موقع از شعاع انفجار غیرواقعی و ناممکن بود، یا آنها موظف بودند تا لحظه انفجار از محل حفاظت کنند.

با این حال، دستورالعملهای بهکارگیری ADM یک روند عقبنشینی برنامهریزیشده را برای تیم شلیک و محافظانشان شرح میدهند. پس از کارگذاری بمب، تأمین امنیت محل بر پایه تدابیر دفاعی غیرعامل و عامل استوار بود.
اقدامات غیرعامل شامل اختفا، استتار و فریب دشمن بود، در حالی که اقدامات عامل، تلههای انفجاری، موانعی همچون سیمخاردار حلقوی و مینهای زمینی و همچنین آتش توپخانه دوربرد را برای بازداشتن دشمن از مداخله در بر میگرفت.
علاوه بر این، SADM به یک «سیستم کنترل از راه دور سیمی میدانی» (FWRCS) مجهز بود که به اپراتورها اجازه میداد فرمانهای مسلح/ ایمن کردن و انفجار را از طریق اتصال سیمی ارسال کنند و فعالسازی ایمن سلاح را از راه دور ممکن میساخت.

کلاهک W۵۴
هنگامی که این سلاح در نقش «دیوی کراکت» به کار گرفته میشد، دارای دو سیستم فیوز (چاشنی) مجزا بود: یک چاشنی راداری که برای انفجار هوایی در ارتفاع ۴۰ فوتی (۱۲ متری) طراحی شده بود و یک چاشنی خازنی برای انفجار هوایی در ارتفاع ۲ فوتی (۰.۶۱ متری).
این تنظیمات، حالتهای انفجار هوایی در ارتفاع بالا و پایین را ممکن میساخت و کارایی سلاح را در شرایط مختلف میدان نبرد بهینه میکرد. این بمب حاوی ۲۶ پوند (۱۲ کیلوگرم) مواد منفجره قوی بود.
گزارشهای ضدونقیضی درباره قدرت انفجاری مدلهای مختلف کلاهک W۵۴ وجود دارد.
برخی منابع تخمین میزنند که نسخه Mod ۰ دارای قدرت انفجاری معادل ۲۵۰ تن تیانتی (۱٬۰۰۰ گیگاژول) بوده، در حالی که قدرت مدل Mod ۲ بین ۱۰ تا ۲۰ تن تیانتی (۴۲ تا ۸۴ گیگاژول) برآورد شده است.
با این حال، اسناد محرمانهای که از طبقهبندی خارج شدهاند نشان میدهند تفاوت اصلی میان این دو مدل در حسگرهای سنجش شرایط محیطی بوده است و کلاهکها قابلیت تغییر و تبدیل در میدان نبرد را داشتهاند؛ امری که نشان میدهد قدرت انفجاری آنها در واقع یکسان بوده است.
سوابق رسمی، هنگام استفاده از این کلاهک در پرتابه XM۳۸۸ برای سیستم دیوی کراکت، قدرت انفجاری آن را ۲۰ تن تیانتی (۸۴ گیگاژول) ذکر میکنند.

سیستمهای تسلیحاتی M۲۸ و M۲۹ دیوی کراکت، تفنگهای تاکتیکی هستهای بدون عقبنشینی و بدون خان (لولهصاف) بودند که برای شلیک پرتابه هستهای M۳۸۸ مجهز به کلاهک W۵۴ توسعه یافته بودند.
این تسلیحات توسط ایالات متحده در دوران جنگ سرد، بهعنوان بخشی از یک راهبرد گستردهتر برای دستیابی به توان هستهای متحرک در سطح میدان نبرد، مستقر شدند.
این پروژه نخستین مأموریتی بود که به «فرماندهی تسلیحات ارتش ایالات متحده» در راک آیلندِ ایلینوی واگذار شد.




محفظه بستهبندی، کلاهک، واحد رمزگشای کد و واحد شلیک را نشان میدهد.
منبع: rarehistoricalphotos.com
۲۵۹






نظر شما