مبلغ – سرویس معارف: هر ساله با فرارسیدن ایام اربعین حسینی، جادههای منتهی به کربلا شاهد بزرگترین تجمع سالانه آئینی و مذهبی جهان میشوند. در این مسیر طولانی، سازههای موقتی به نام موکب برپا میشوند که در نگاه نخست، شاید تنها به عنوان ایستگاههای پذیرایی و توزیع غذا و آب به نظر برسند؛ اما با نگاهی عمیقتر به روابط انسانی حاکم در این فضا، درمییابیم که این چادرهای ساده و ایستگاههای شلوغ، در واقع دانشگاههای روباز اخلاق عملی و تربیت اسلامی هستند. در روزگاری که مکاتب مادی دنیا بر پایه منفعتطلبی شخصی و اصالت سود بنا شدهاند، جریان عظیمی در مسیر اربعین شکل میگیرد که تمام معادلات رایج جامعهشناختی را به چالش میکشد.
برای درک بهتر این پدیده، باید به تغییر رفتار انسانها در این بستر جغرافیایی و زمانی خاص توجه کنیم. در جامعه مدرن امروزی که متفکران آن را با مفاهیمی چون انزوای اجتماعی و روابط ناپایدار توصیف میکنند، انسانها به شدت دچار تنهایی شدهاند. در این ساختار، خرید و فروش خدمات مبنای تعاملات است و کمتر کاری بدون چشمداشت مادی انجام میشود؛ اما در جغرافیای اربعین، ناگهان ورق برمیگردد. موکبدار عراقی یا ایرانی، تمام اندوخته یک سال خود را جمع میکند تا در طول چند روز، صمیمانهترین خدمت را به زائرانی ارائه دهد که حتی نام آنها را هم نمیداند. این رفتار، فراتر از یک پذیرایی ساده، تمرین عملی ایثار و گذشت است که در متون دینی ما به عنوان عالیترین مرتبه اخلاق معرفی میشود.
یکی از زیباترین جلوههای اخلاقی در این مسیر، فروپاشی مرزهای طبقاتی و اجتماعی است. در دنیای مادی، موقعیتهای شغلی، ثروت و جایگاه اجتماعی افراد، تعیینکننده نحوه برخورد دیگران با آنهاست؛ اما در سایه موکبهای اربعین، این مرزبندیها کاملاً رنگ میبازند. پزشک متخصص، استاد دانشگاه، مدیر ارشد و کارگر ساده، همگی در یک صف میایستند و در کنار هم بر روی فرشهای ساده موکبها استراحت میکنند. در بسیاری از موارد، صاحبان موکبها که خود از افراد متمول هستند، با اصرار و التماس از زائران میخواهند که اجازه دهند غبار سفر را از کفشهایشان بزدایند یا پاهای خسته آنها را نوازش کنند. این رفتارها نمونه عینی غلبه بر کبر و غرور درونی است؛ صفتی که علمای اخلاق آن را ریشه بسیاری از مفاسد روحی انسان میدانند. استاد شهید مرتضی مطهری در آثار اخلاقی خود بارها تاکید کرده است که تکامل روحی انسان زمانی رخ میدهد که او بتواند بر منیت خود غلبه کند و خود را خدمتگزار دیگران ببیند. موکبهای اربعین دقیقاً همان بستر عملی برای پیادهسازی این نظریه اخلاقی هستند.
علاوه بر این، مفهوم خدمت بیمنت در موکبها، تعریف جدیدی از روابط انسانی و تکریم زائر ارائه میدهد. در ادبیات بازاریابی مدرن، تکریم مشتری به عنوان ابزاری برای جلب سود بیشتر نگریسته میشود؛ اما در جاده اربعین، موکبدار با لحنی سرشار از محبت و با گفتن جملاتی نظیر «قدمهایتان روی چشم ما»، زائران را به درون موکب دعوت میکند. در اینجا هیچ منفعتی در کار نیست؛ زائر پس از استراحت، موکب را ترک میکند و شاید دیگر هرگز میزبان خود را نبیند. این بیمنت بودن خدمات، پاکترین نوع احسان است که قرآن کریم بارها به آن اشاره کرده و پاداش آن را نزد پروردگار محفوظ دانسته است. این تجربه به زائران یاد میدهد که در زندگی روزمره خود نیز میتوانند بدون چشمداشت به دیگران محبت کنند و گره از کار همنوعان خود بگشایند.
از سوی دیگر، موکبها در سالهای اخیر از کارکرد صرف خدماتی خارج شده و به مراکز مهم فرهنگی و رسانهای تبدیل شدهاند. امروز در کنار ایستگاههای پذیرایی، غرفههای پاسخگویی به شبهات دینی، مشاورههای خانوادگی، فضاهای بازی و تربیتی برای کودکان، و ایستگاههای سواد رسانهای دیده میشود. این تنوع کارکردی نشان میدهد که برگزارکنندگان این حرکت عظیم، به نیازهای فکری و روحی زائران نیز توجه ویژهای دارند. به عنوان مثال، مواجهه با زائرانی از کشورهای مختلف جهان در این موکبها، فرصتی بینظیر برای گفتگوی بینفرهنگی ایجاد میکند. این گفتگوها به تقویت همدلی بینالمللی و کاهش سوءتفاهمهای مذهبی کمک شایانی میکند و تصویری واقعی و صلحآمیز از مکتب تشیع به جهان معرفی مینماید.
یکی دیگر از ابعاد تربیتی موکبها، مدیریت اضطراب معیشتی و تمرین توکل است. در شرایط اقتصادی امروز دنیا که بسیاری از مردم دغدغههای شدیدی درباره آینده مالی خود دارند، حضور در فضایی که در آن نیازهای اولیه به وفور و به صورت رایگان در اختیار همگان قرار میگیرد، نوعی آرامش روانی ایجاد میکند. این فضا به انسان یادآوری میکند که رزاق حقیقی خداوند است و اگر روح همدلی و بخشش در جامعه حاکم باشد، هیچکس بیسرپناه نخواهد ماند. این تجربه کوتاه، باور به رزاقیت الهی را در دل زائران عمق میبخشد و آنها را در مواجهه با مشکلات معیشتی مقاومتر میسازد.
همچنین، الگوی مدیریت مردمی در موکبهای اربعین میتواند سرمشق بزرگی برای مدیریت بحرانها و سازماندهی کارهای تیمی در سطح جامعه باشد. در این حرکت میلیونی، همه چیز به شکل خودجوش و از سوی هستههای مردمی اداره میشود. این سطح از هماهنگی، انضباط و تقسیم کار بدون وجود ساختارهای بروکراتیک پیچیده، نشاندهنده قدرت ایمان و هدف مشترک در بسیج منابع مردمی است. جوانانی که در این موکبها مسئولیتهای مختلف را بر عهده میگیرند، مهارتهای ارزشمندی مانند کار گروهی، صبر در برابر ناملایمات و مدیریت بحران را به صورت عملی آموزش میبینند که در آینده اجتماعی آنها بسیار موثر خواهد بود.
در پایان، پیادهروی اربعین و به ویژه فرهنگ موکبداری، نمایی کوچک از جامعه موعود مهدوی است؛ جامعهای که در آن برادری، ایثار، صلح و عدالت حاکم است و انسانها نه برای بهرهکشی از یکدیگر، بلکه برای یاری هم تلاش میکنند. زائران با حضور در این مسیر، طعم شیرین زندگی در چنین فضایی را میچشند و با کولهباری از تجربیات اخلاقی و تغییرات روحی به شهرهای خود بازمیگردند تا هر کدام به نوبه خود، سفیران اخلاق اسلامی و فرهنگ حسینی در جامعه خویش باشند.
نظر شما