به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مناجات، بیواسطهترین زبان دل در گفتوگو با پروردگار و از دیرینهترین جلوههای معنویت در فرهنگ دینی و انسانی است؛ نجواهایی که در میان شتاب و هیاهوی زندگی روزمره، مجالی برای درنگ، آرامش، تأمل و بازگشت انسان به خویشتن فراهم میکنند.
بسیاری از عارفان، علما و چهرههای برجسته معنوی، ژرفترین تجربههای روحی خود را در قالب دعا و مناجات به یادگار گذاشتهاند؛ کلماتی که همچنان میتوانند مرهمی بر خستگیهای جان و چراغی روشن برای ادامه مسیر زندگی باشند.
بنابر روایت ایکنا، فرازی ناب از نیایش ابوحمزه ثمالی با ترجمه جویا جهانبخش پیش روی شماست؛ تلاشی کوتاه برای آنکه در میان شتاب زندگی امروز، لحظهای درنگ کنیم و سهمی هرچند اندک از آرامش، خلوت و یاد خدا را تجربه کنیم.
نظر شما