به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سال‌ها پیش از آغاز پروژه تاریخ شفاهی «ما اعلام می‌کنیم: صدای زنان درباره استقلال»، دکتر «ریچل سیدمن»، پژوهشگر و کیوریتور موزه، در «نشنال کپیتال بانک» واشینگتن دی.سی با «استفانی لیپسکام» دیدار کرد. سیدمن در آن‌جا متوجه عکسی از لیپسکام در کنار «سیسیلی تایسون» (بازیگر) و باراک اوباما شد؛ عکسی که مربوط به مراسم اهدای مدال آزادی ریاست‌جمهوری به تایسون در سال ۲۰۱۶ بود. سیدمن دلیل حضور او در آن مراسم را جویا شد و لیپسکام توضیح داد که دوستی آن‌ها به دهه ۱۹۸۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که تایسون برای امور مالی به «بانک ملی زنان» در واشینگتن دی.سی مراجعه می‌کرد و لیپسکام در آن بانک مشغول به کار بود. سیدمن شگفت‌زده شد؛ چراکه پس از بیش از ۳۰ سال مطالعه در حوزه تاریخ زنان آمریکا، هرگز چیزی درباره وجود «بانک‌های زنان» نشنیده بود.
زمانی که باراک اوباما این نشان را به سیسلی تایسون اهدا کرد.
این همان عکسی است که سایدمن هنگام دیدار با استفانی لیپسکامب (که در سمت چپ تصویر دیده می‌شود)
مشاهده کرد و همین عکس او را ترغیب کرد تا درباره تاریخ بانک‌های زنان بیشتر تحقیق کند.
این لحظه برای سیدمن بسیار تأمل‌برانگیز بود و بعدها، زمانی که او برنامه‌ریزی پروژه‌ای را در «موزه تاریخ زنان آمریکا در اسمیتسونین» برای گرامی‌داشت دویست‌وپنجاهمین سالگرد امضای اعلامیه استقلال آغاز کرد، به منبع الهام او تبدیل شد.
پروژه «We Do Declare» (ما اعلام می‌کنیم) در ابتدا به عنوان یک پروژه تاریخ شفاهی شکل گرفت که بررسی می‌کرد استقلال برای زنان طی ۲۵۰ سال گذشته چه معنایی داشته است. سیدمن از پنجاهمین سالگرد تصویب قانون فرصت برابر اعتباری (ECOA) در اکتبر ۲۰۲۴ الهام گرفت و تصمیم گرفت تمرکز خود را بر استقلال مالی زنان قرار دهد. قانون فرصت برابر اعتباری، با غیرقانونی کردن تبعیض بانک‌ها در اعطای وام براساس جنسیت یا وضعیت تأهل، رابطه زنان با امور مالی را تغییر داد و به زنان کمک کرد آسان‌تر استقلال مالی خود را به دست آورند و قدرت اقتصادی مستقل خود را ایجاد کنند.
پروژه «We Do Declare» بر روایت‌های شخصی زنانی تکیه دارد که طی ۵۰ سال گذشته در شکل‌گیری و تجربه یک تحول مهم در استقلال مالی زنان نقش داشته‌اند. این پروژه همچنین بررسی می‌کند که این تحول چه تأثیری بر احساس کلی زنان نسبت به آزادی فردی و استقلال شخصی‌شان داشته است.
تاریخ شفاهی، یک پژوهش علمی است
سایدمن پیش از آغاز مصاحبه‌ها، درباره تاریخ استقلال مالی زنان پژوهش کرد. او زنانی با دیدگاه‌ها و پیشینه‌های جغرافیایی متفاوت را شناسایی کرد که از سال ۱۹۷۴ در جنبش‌های قانون‌گذاری و اجتماعیِ بازتعریف‌کننده قدرت مالی زنان مشارکت داشتند.
سایدمن درباره تلاشش برای پیدا کردن برخی از زنانی که در جریان پژوهش شناسایی کرده بود، گفت: «واقعاً کلاه نانسی درویم را سر گذاشتم.» او باربارا دادلی را از طریق یک مقاله علمی به عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی برای مصاحبه شناسایی کرده بود، اما نتوانست او را در لینکدین یا دیگر منابع آنلاین پیدا کند. سرانجام، سایدمن به طور اتفاقی با اطلاعیه‌ای روبه‌رو شد که نشان می‌داد زنی به نام باربارا دادلی در نشست «اتحادیه رأی‌دهندگان زن» در پورتلند، اورگن، سخنرانی کرده است. او با این امید که این همان زنی باشد که دنبالش می‌گردد، با اتحادیه تماس گرفت و اطلاعات تماس دادلی را درخواست کرد.
ژوئن اینوزوکا نیز چند هفته به ایمیل‌های سایدمن پاسخ نداد، زیرا تصور می‌کرد این پیام‌ها کلاهبرداری هستند. برای دسترسی به این زنان، سایدمن به ابتکار عمل، پشتکار و حتی نوعی کارآگاهی نیاز داشت.
برای گرفتن یک عکس سلفی لبخند می‌زنند.
خودِ این مصاحبه‌ها درواقع تاریخ زندگی هستند. سایدمن معتقد است اگر ندانیم یک فرد از چه پیشینه‌ای آمده است، نمی‌توانیم درک کنیم چرا او در برابر یک مسئله خاص به شیوه‌ای مشخص واکنش نشان می‌دهد.
سایدمن هنگام تهیه نمایشگاه آنلاین براساس این تاریخ‌های شفاهی، تلاش زیادی کرد تا از صدای خود زنان و روایت‌های‌شان استفاده کند و نقش آن‌ها را به عنوان افرادی که موجب تغییر شده‌اند نشان دهد؛ این‌که چه کسانی هستند، با چه چالش‌هایی روبه‌رو شدند و چگونه برای حل مشکلات اقدام کردند.
او از فایل‌های صوتی و متن پیاده‌شده مصاحبه‌ها استفاده کرد تا ویدیوهایی تدوین کند که بر تغییراتی که هر یک از این زنان ایجاد کرده‌اند و همچنین تأملات آن‌ها درباره این تغییرات تمرکز دارد.
مصاحبه‌های کامل، بسته به مورد، بین ۹۰ دقیقه تا سه ساعت طول می‌کشند و در آن‌ها داستان‌های شگفت‌انگیز و لحظات تأثیرگذار بسیاری وجود دارد. سایدمن درباره دشواری انتخاب بخش‌هایی از این مصاحبه‌ها برای ساخت ویدیوهای پنج‌دقیقه‌ای گفت: «انتخاب کردن واقعاً سخت بود!»
رشته اصلی که سایدمن در پروژه We Do Declare دنبال می‌کند، روشن است: استقلال، پیوندی عمیق با قدرت مالی دارد. مصاحبه‌ها رویکردهای متفاوتی را نشان می‌دهند که زنان برای پیشبرد استقلال مالی خود و دیگر زنان در پیش گرفتند.
زنان با تصویب قوانین، ایجاد جنبش‌های اجتماعی، گردآوری و ارائه داده‌ها برای پشتیبانی از ادعاهای خود و افزایش قدرت و نفوذشان، به گسترش آزادی مالی زنان کمک کردند.
ثبت روایت‌های ناگفته
تاریخ شفاهی نشان می‌دهد که افراد از بدو تولد تغییرآفرین نیستند، بلکه تجربه‌ها و تأثیراتی در زندگی‌شان وجود دارد که آن‌ها را با مسئله‌ای روبه‌رو می‌کند؛ مسئله‌ای که تصمیم می‌گیرند برای حل آن تلاش کنند.
تاریخ شفاهی با قرار دادن اقدامات افراد در بستر و زمینه‌ای که به ایجاد آن تغییرات منجر شده است، به مخاطبان نشان می‌دهد که آن‌ها نیز می‌توانند توانایی و ظرفیت ایجاد تغییر را در خود ببینند.
تاریخ شفاهی روشی پژوهشی قدرتمند است، زیرا به مخاطبان امکان می‌دهد ببینند و بشنوند که افراد درباره چالش‌هایی که با آن‌ها روبه‌رو بوده‌اند، چگونه فکر می‌کنند. پروژه We Do Declare به شکلی به صدای زنان محوریت می‌دهد که منابعی که در همان زمان رویدادها تولید شده‌اند، چنین امکانی را فراهم نمی‌کنند؛ زیرا این پروژه فقط نتیجه کارها را نشان نمی‌دهد، بلکه فرایند ایجاد تغییر را نیز به تصویر می‌کشد و دیدگاه‌ها و تأملات منحصربه‌فرد زنان را درباره تغییراتی که حاصل فعالیت‌های‌شان بوده است، ارائه می‌کند.
برای مثال، ژوئن اینوزوکا تا زمانی که سایدمن از او برای مصاحبه دعوت نکرده بود، از دامنه گسترده تأثیرات قانون مالکیت کسب‌وکار زنان در سال ۱۹۸۸ که در تصویب آن نقش داشت، آگاه نبود. او همچنین نمی‌دانست فعالیت‌هایش چگونه بر شیوه مطالعه مالکیت کسب‌وکار زنان در دوران کنونی تأثیر گذاشته است.
ثبت تاریخ به این شیوه همچنین به برجسته شدن روایت‌های ناگفته کمک می‌کند. پیش از پروژه We Do Declare، ابعاد کامل مشارکت این زنان در اسناد تاریخی ثبت نشده بود.
برای نمونه، ویرجینیا لیتل‌جان از رهبران «انجمن ملی صاحبان کسب‌وکار زن» (NAWBO) و یکی از طراحان اصلی قانون مالکیت کسب‌وکار زنان در سال ۱۹۸۸ بود. NAWBO در اواخر دهه ۱۹۸۰ با جان لافالس، نماینده کنگره، همکاری کرد تا جلسات استماع درباره مالکیت کسب‌وکار زنان برگزار شود. از آن‌جا که کنگره در این زمینه متخصصانی در میان کارکنان خود نداشت، NAWBO شواهد و مدارک را جمع‌آوری کرد، جلسات استماع را برنامه‌ریزی کرد و در تصویب این قانون نقش مهمی داشت.
رونالد ریگان این لایحه را به قانون تبدیل کرد، اما از NAWBO به عنوان سازمانی که پشت تصویب این قانون قرار داشت، تقدیر نشد و اعضای این سازمان حتی به مراسم امضای قانون نیز دعوت نشدند.
پروژه We Do Declare این فرصت را در اختیار لیتل‌جان قرار داد تا تجربه خود و نقشی را که در پیشبرد قدرت مالی زنان ایفا کرده بود، روایت کند. سایدمن می‌گوید به این موضوع «افتخار می‌کند که اسناد تاریخی جدیدی درباره این زنان به عنوان کنشگران مهم در تاریخ آمریکا» ایجاد کرده است.
سایدمن امیدوار است این پروژه مخاطبان را ترغیب کند به زنانی که در اطراف خود می‌بینند فکر کنند و درک کنند که زندگی کردن در دوره این تغییرات در زمینه قدرت و استقلال مالی برای آن‌ها چگونه بوده است. او می‌خواهد مردم ببینند که تغییرآفرینان، انسان‌هایی عادی هستند که مسئله‌ای را می‌بینند و راه‌های خلاقانه‌ای برای تغییر آن پیدا می‌کنند.
سایدمن تأکید می‌کند که باید به خاطر داشت We Do Declare تنها نمونه‌ای از زنان و داستان‌های آن‌هاست. او امیدوار است این پروژه پژوهشگران، دانشجویان و جوامع دیگر را نیز ترغیب کند درباره این مفاهیم فکر کنند و این روایت‌ها را ثبت کنند.
در همین راستا، We Do Declare پروژه‌ای در حال گسترش است که هدف آن آموزش عمومی و ایجاد گفت‌وگوست. درس‌ها و ویدیوهای آموزشی در حال تهیه هستند، کارگاه‌هایی برگزار می‌شوند و از مردم خواسته می‌شود تغییرآفرینان را در جوامع خود شناسایی و روایت زندگی آن‌ها را ثبت کنند.
منبع: womenshistory.si.ed سایت موزه تاریخ زنان آمریکا
۲۵۹
نظر شما